Δεκαετία του 1950 στο Καλαμπάκι.
Η βιομηχανική επανάσταση έχει φθάσει και στη περιοχή μας. Το παραδοσιακό θέρισμα του σταριού  – με τα δρεπάνια -, το αλώνισμα και το λίχνισμα – καθάρισμα του καρπού από  το άχυρο – ανήκουν πλέον στο παρελθόν.
Την  χειρονακτική και επίπονη αυτή εργασία, την ανέλαβαν οι πατόζες ή κομπίνες όπως αλλιώς λέγονταν και πιο κάτω θα πούμε γιατί οι σιτοπαραγωγοί μας τις ονόμαζαν και κομπίνες.
Η πατόζα, λειτουργούσε με την βοήθεια ενός τρακτέρ, ( 1) το οποίο συνδέονταν  με την πατόζα   με μεγάλους κυλιόμενους ιμάντες ( 2) οι οποίοι μετέφεραν τα δεμάτια στον ταϊστή(3).
Εκεί, υπήρχαν δυο – τρεις εργάτες, οι οποίοι ….τάιζαν με τα δεμάτια την πατόζα, η οποία έκανε πλέον την διαλογή. Αλλού τον καρπό του σταριού κι  αλλού το άχυρο.
Στην έξοδο της πατόζας υπήρχαν οι γεωργοί οι οποίοι φρόντιζαν το στάρι να μπει σε τσουβάλια και στη συνέχεια να τα φορτώσουν  στο κάρο που ήταν παραδίπλα τους.
Αν και ο θερισμός με το δρεπάνι έτεινε προς την κατάργησή του, εν τούτοις οι δυσκολίες πάντα υπήρχαν.
Οι παραγωγοί έπρεπε να μεταφέρουν την παραγωγή τους σε μεγάλες ελεύθερες εκτάσεις τις γνωστές σε όλους μας ως αλώνια, να κάνουν τις θημωνιές τους (4) και να περιμένουν την σειρά τους.
Προϋπόθεση για να πάει μια πατόζα σε ένα χωριό ήταν, πολλοί παραγωγοί να συγκεντρώσουν την σοδειά τους σε ένα συγκεκριμένο μέρος, σ΄ αυτό που ονομαζόντανε αλώνι.
Μετά το αλώνισμα οι σιτοπαραγωγοί μας, μετρούσαν τα υπέρ και τα κατά από οικονομικής πλευράς και άλλος χαρούμενος και άλλος κατσούφης μετέφεραν την σοδειά  τους στους μύλους της περιοχής  τους, για να πάρουν το αντίτιμό τους σε αλεύρι.
Γιατί όμως την πατόζα την λέγανε κομπίνα;
Ο ιδιοκτήτης της πατόζας, εκείνο τον καιρό πληρωνότανε σε είδος και όχι σε χρήμα, το οποίο ήταν δυσεύρετο. Δηλαδή, ανάλογα με το στάρι που θέριζε έπαιρνε και το ανάλογο ποσοστό.
Τι συνέβαινε όμως? Ο πατοζιέρης, είχε κάτι κρυφές  αποθήκες στη βάση της πατόζας και ένα μικρό μέρος του σταριού έπεφτε σ΄ αυτές πριν φθάσουν στο τσουβάλι του αγρότη. Δηλαδή έκανε την …μικροκομπίνα του, που όμως για τον γεωργό   ήταν κομπίνα, την οποία αν και γνώριζε, έκανε το κορόιδο γιατί δε μπορούσε να κάνει και διαφορετικά.