Αλίντα Δημητρίου:
Το 49ο Φεστιβάλ Δράμας
τιμά τη σπουδαία ντοκιμαντερίστρια
Δεν είναι τυχαίο που το Φεστιβάλ Δράμας, τη χρονιά που εγκαινιάζει το Διεθνές Διαγωνιστικό Πρόγραμμα Ντοκιμαντέρ, επιλέγει να τιμήσει την Αλίντα Δημητρίου (1933-2013). Χθες βράδυ, στον πανέμορφο προαύλιο χώρο του «Kύκλωψ», πραγματοποιήθηκε το πρώτο μέρος του αφιερώματος σε μία από τις σημαντικότερες δημιουργούς ντοκιμαντέρ στην Ελλάδα, η οποία σκηνοθέτησε πάνω από 50 ταινίες τεκμηρίωσης δίνοντας φωνή στις αφανείς Ελληνίδες (και όχι μόνο).
Προβλήθηκαν, αποκατεστημένες, οι ταινίες της Οι καρβουνιάρηδες (1977) και Το θέατρο στο βουνό (1985) που μας μύησαν με τον μοναδικό τρόπο της σκηνοθέτριας σε δύο εν πολλοίς άγνωστες πτυχές της Ελλάδας: την σκληρή καθημερινότητα μιας οικογένειας καρβουνιάρηδων, ένα σχόλιο για την εκτόπιση παραδοσιακών επαγγελμάτων από την ανάπτυξη του καπιταλισμού και την πραγματική επίδραση που έχει αυτό στις ζωές των ανθρώπων, και την μεγαλειώδη σελίδα που γράφτηκε επί Κατοχής, στην Ελεύθερη Ελλάδα: το Θέατρο του Βουνού. Την εποχή που οι αποκαρδιωμένοι Έλληνες, εμψυχώνονταν από αυτοσχέδιες, αυτό-οργανωμένες παραστάσεις που στήνονταν από χωριό σε χωριό της Ευρυτανίας και αλλού, με προεξάρχουσες σπουδαίες προσωπικότητες της εποχής όπως ο Γιώργος Κοτζιούλας, ο Βασίλης Ρώτας και ο Αλέκος Ξένος.
Στο δεύτερο μέρος του αφιερώματος, που θα ολοκληρωθεί σήμερα Τρίτη (20.30) στον ίδιο χώρο, θα προβληθούν οι μικρού μήκους ταινίες της: Σπάτα, το στιφάδο του Αγίου Πέτρου (1978) και Φούρνοι, μια γυναικεία κοινωνία (1982). Οι ταινίες του αφιερώματος της Αλίντας Δημητρίου παραχωρήθηκαν από τη Διεύθυνση Παραστατικών Τεχνών και Κινηματογράφου του Υπουργείου Πολιτισμού.
Το κοινό της Δευτέρας υποδέχθηκε ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Δράμας Γιώργος Αγγελόπουλος, ενώ την προβολή προλόγισαν η Λίζα Λινάρδου, στέλεχος του Τμήματος Κινηματογράφου και Οπτικοακουστικών Μέσων του ΥΠΠΟ, και η Αφροδίτη Νικολαΐδου, στενή συνεργάτιδα της Αλίντας Δημητρίου, σεναριογράφος και Επίκουρη Καθηγήτρια στο Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ του ΕΚΠΑ.
*H Λίζα Λινάρδου πληροφόρησε το κοινό πως το Αρχείο της Διεύθυνσης Παραστατικών Τεχνών και Κινηματογράφου του Υπουργείου Πολιτισμού διαθέτει 170 ταινίες: «Πρόκειται για παραγωγές του ΥΠΠΟ ή για αγορές που έκανε το διάστημα 1970-1990. Η πρόσφατη ψηφιοποίηση τους από το πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων τους χάρισε έναν δεύτερο κύκλο ζωής, αναδεικνύοντας τις ποιότητες τους, τη συλλεκτική αξία τους και το φρέσκο βλέμμα τους πάνω σε θέματα που παραμένουν επίκαιρα».
*Η Αφροδίτη Νικολαΐδου μίλησε για μια πολιτική σκηνοθέτρια, σε έναν κατ΄ εξοχήν ανδροκρατούμενο χώρο, που μας έδωσε ρηξικέλευθες ταινίες για άγνωστα θέματα και ανθρώπους χωρίς φωνή.
«Η Αλίντα Δημητρίου ήταν μια σπουδαία κινηματογραφίστρια αλλά πρωτίστως υπήρξε μία σπουδαία προσωπικότητα, η οποία σε όσους είχαμε την τύχη να είμαστε φίλες παραμένει ζεστά μέσα μας, στις κουβέντες και στις σκέψεις μας.
Γεννήθηκε το 1933 στην Αθήνα. Μεγάλωσε κατά τη διάρκεια της κατοχής και του εμφυλίου, πιστεύοντας σε μια καλύτερη και πιο δίκαιη κοινωνία. Στη συνέχεια, έζησε μαζί με τον άντρα της, τον ανθρωπολόγο Σωτήρη Δημητρίου (τον σπουδαίο δάσκαλο για πολλούς από εμάς) μαζί για κάποια χρόνια στην Αφρική σε μια περίοδο μετασχηματισμών και αλλαγών για τα αποικιοκρατικά συστήματα της Δύσης. Έζησαν και είδαν τι σημαίνει καταπίεση.
Όντας παντρεμένη και έχοντας ήδη ένα παιδί πήγε στη Σχολή Σταυράκου και σπούδασε κινηματογράφο. Η Αλίντα ήταν ένα πολιτικό, παθιασμένο ον και έγινε μια πολιτικοποιημένη κινηματογραφίστρια.
Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με το βιομηχανικό ντοκιμαντέρ, έγραψε κείμενα για τις πρώτες κινηματογραφίστριες στην Ελλάδα, κάτι που δεν είχε ξαναγίνει, οργάνωσε προβολές σε λέσχες και ενίσχυσε το κύκλωμα της εναλλακτικής διανομής στην Ελλάδα. Αγαπούσε πολύ τις νέες τεχνολογίες κι έμαθε πολύ γρήγορα το ψηφιακό μοντάζ για να μοντάρει τις ταινίες της. Είχε μια ιδιαίτερη
