Ιππικός Σύλλογος Δοξάτου
Άλογα και παιδιά, μια διασκεδαστική,
όσο και θεραπευτική συνύπαρξη
Μιλάει στον «Π.Τ.» η κα. Βενετία Μόσχου, ταμίας του Ιππικού Συλλόγου Δοξάτου «Οι Φίλιπποι»
Του Θρασύβουλου Πεγγαρά
Είναι περήφανα, έξυπνα, γρήγορα, κοινωνικά και όμορφα. Είναι τα άλογα. Τα παιδιά αγαπούν πολύ αυτά τα συμπαθή θηλαστικά, ακόμα κι όταν πρόκειται για τις εκδοχές τους σε παιχνίδια. Ποιο παιδί μπόρεσε ποτέ να αντισταθεί σε μια βόλτα πάνω σε ένα αλογάκι του λούνα πάρκ, ή ακόμα και στον καλπασμό πάνω στο ξύλινο κουνιστό αλογάκι στο παιδικό δωμάτιο;
Τις τελευταίες δεκαετίες τα άλογα αξιοποιούνται από τους ψυχολόγους και για θεραπευτικούς σκοπούς, τόσο σε ενήλικες όσο και σε παιδιά. Η θεραπευτική ιππασία συμβάλει στην αντιμετώπιση κινητικών αλλά και ψυχολογικών προβλημάτων όπως σύνδρομα διάσπασης προσοχής, διαταραχές συμπεριφοράς, διατροφικές διαταραχές, φοβίες και σε αρκετά ακόμη. Το εκπαιδευτικό θεραπευτικό παιχνίδι με το άλογο χρησιμοποιείται στα σχολεία της Αμερικής και της Ευρώπης τα τελευταία 30 χρόνια, τόσο σε παιδιά προσχολικής όσο και σχολικής εκπαίδευσης. Μέσω της αλληλεπίδρασης με τα ζώα, τη συνεργασία, τα ποικίλα αισθητηριακά ερεθίσματα του περιβάλλοντος, το παιδί αναπτύσσει συναισθηματικές και επικοινωνιακές δεξιότητες.
Εδώ στην περιοχή μας, έχουμε την τύχη να διαθέτουμε έναν από τους πιο φημισμένους πανελληνίως Ιππικούς Συλλόγους, αυτόν του Δοξάτου. Ένας σύλλογος που δεν αρκείται στις ξακουστές, από την αρχαιότητα ακόμα, ιπποδρομίες του, αλλά ανοίγει και μια μεγάλη αγκαλιά, προκειμένου να υποδεχτεί μικρά παιδιά από σχολεία της περιοχής.
Με αφορμή λοιπόν τις συχνές επισκέψεις σχολείων στον Ιππικό Σύλλογο Δοξάτου, ο «Π.Τ.» μιλάει με την κα. Βενετία Μόσχου, ταμία του Ιππικού Συλλόγου «Φίλιπποι», μέλος μιας ομάδας νέων οραματιστών, που τα τελευταία χρονιά έχουν αναγάγει τον σύλλογο σε ένα από τα πιο ζωντανά κύτταρα του πολιτισμού της περιοχής: «Ζούμε μια ευτυχή συγκυρία τα τελευταία χρόνια στο Δοξάτο. Υπάρχουν πλέον νέα και δραστήρια παιδιά στο σύλλογο και βασιζόμαστε πάνω σε αυτά. Έχουμε τη χαρά αυτές τις μέρες να δεχόμαστε εκδρομές σχολείων πλέον. Τα παιδιά γνωρίζουν το άλογο, όχι μόνο το έθιμο των ιπποδρομιών, για το οποίο εννοείται πως μιλάμε, αλλά μιλάμε και για το άλογο σαν ζώο. Η εμπειρία που έχει ένα παιδί με ένα άλογο είναι βιωματική. Μπορεί να συνδυάσει σωματική άσκηση και ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη, και όλα αυτά μέσα από την διασκέδαση. Το παιδί μαθαίνει να πειθαρχεί, να σέβεται ένα ζώο. Το φροντίζει, το περιποιείται, και ξεκινάει μια σχέση ουσιαστική μεταξύ τους. Τα άλογα είναι διαισθητικά ζώα, μπορούν να αναγνωρίσουν απέναντί τους μια συμπεριφορά, έναν άνθρωπο, ξέρουν με ποιον έχουν να κάνουν. Οπότε πόσο μάλλον με ένα παιδί. Η σχέση μεταξύ τους είναι απίστευτη».
Η επαφή των παιδιών με τα άλογα λοιπόν, εκτός από σημαντικά σωματικά και ψυχικά οφέλη, επιδρά καθοριστικά και στην συναισθηματική ανάπτυξη και στην δημιουργικότητα των παιδιών. Όπως έγραφε κι ο ποιητής Αργύρης Χιόνης, «Υπάρχουν άλογα που συνεχίζουν να καλπάζουν ακόμα κι όταν είναι ξαπλωμένα στο γρασίδι.». Μακάρι να ισχύει το ίδιο και με τα παιδιά. Πηγαίνετε λοιπόν τα παιδιά σας για ιππασία και γεμίστε τα χαρά!
Ως επίλογος, ακολουθεί ένα όμορφο απόσπασμα από το βιβλίο «Το παιδί και το άλογο», του Ρούπερτ Άιζακσον. Είναι η συγκινητική αληθινή ιστορία του εκπληκτικού ταξιδιού που έκαναν ο Ρούπερτ, η σύζυγός του Κριστίν και ο Ρόουαν μέσα στην αδάμαστη γη της εξωτερικής Μογγολίας. Ταξίδεψαν γύρω από τον μισό κόσμο για να διασχίσουν μαζί, ιππεύοντας άλογα, αυτή τη χώρα ώστε να συναντήσουν εκεί τους παραδοσιακούς θεραπευτές, κληρονόμους αιώνων πειθαρχίας και έμπνευσης. Είναι ένα εκπληκτικό ταξίδι, ξέχειλο από προκλήσεις, αναπάντεχα, όμορφα και ασυνήθιστα γεγονότα. Μια αξέχαστη ιστορία που δείχνει πως ακόμη και στις σκοτεινότερες στιγμές μας μπορούμε ν’ ανακαλύψουμε τη χαρά. Πως η θεραπεία μπορεί να επιτευχθεί με τους πλέον αναπάντεχους τρόπους, και πως το μαγικό και το γήινο μπορούν να συνυπάρξουν ώστε να μεταμορφώσουν τις ζωές μας.
Όταν ο γιος του, ο Ρόουαν, διαγνώστηκε με αυτισμό, ο Ρούπερτ Άιζακσον, λάτρης των αλόγων όλη του τη ζωή, ένιωσε συντετριμμένος. Θα μπορούσε άραγε να καταφέρει να επικοινωνήσει με τον γιο του κάποτε και, ακόμη περισσότερο, να μοιραστεί το θαύμα των αλόγων μαζί του; Και τότε κάτι εκπληκτικό συνέβη. Μια μέρα, κατά τη διάρκεια ενός περιπάτου κοντά στο σπίτι τους, ο Ρόουαν το έσκασε μέσα από έναν φράχτη και έτρεξε κάτω από τις οπλές ενός αλόγου που ζούσε σε διπλανό αγρόκτημα, μιας ευερέθιστης φοράδας που την έλεγαν Μπέτσι. Αντί να τον ποδοπατήσει, η φοράδα έσκυψε το κεφάλι της και παρέμεινε τελείως ακίνητη. Ένα λεπτό βαθιάς ομορφιάς και αποκάλυψης. Ο Ρούπερτ κατάλαβε πως ο απόμακρος, απρόσιτος γιος του είχε πραγματική επικοινωνία με το άλογο. Άρχισε να παίρνει τον Ρόουαν μαζί του και να ιππεύουν την Μπέτσι. Σύντομα ο Ρόουαν άρχισε να μιλάει και να βελτιώνεται εντυπωσιακά. Τότε, ο Ρούπερτ είχε μια τρελή, μια απίστευτη ιδέα: τι θα συνέβαινε εάν υπήρχε ένα μέρος στον κόσμο όπου άλογα και θεραπεία μπορούσαν να συναντηθούν; Τι θα συνέβαινε εάν ο αυτισμός του Ρόουαν μπορούσε να μετατραπεί σε πύλη για περιπέτεια; Την περιπέτεια μιας ολόκληρης ζωής;
