Ανακήρυξη του Π.τ.Δ.
Κωνσταντίνου Αν. Τασούλα
σε Επίτιμο Δημότη Δοξάτου
ΣΤΟ ΔΟΞΑΤΟ βρέθηκε σήμερα Τρίτη ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Κωνσταντίνος Τασούλας, όπου και ανακηρύχθηκε Επίτιμος Δημότης Δοξάτου, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων μνήμης για το πρώτο ολοκαύτωμα του Δοξάτου.
Σήμερα το πρωί, στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Δοξάτου, τελέστηκε ο Όρθρος και η Θεία Λειτουργία προεξάρχοντος του Σεβασμιότατου Μητροπολίτης Δράμας κ. Δωρόθεου. Στις 10.30 κατέφτασε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Τασούλας, προκειμένου να παραστεί στην τέλεση του Μμημοσύνου υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των σφαγιασθέντων κατοίκων του Μαρτυρικού Δοξάτου.
Ακολούθησε μετάβαση στο Μνημείο Ηρώων, όπου ο ΠτΔ κατέθεσε στεφάνι, με την τελετή να ολοκληρώνεται με την τήρηση ενός λεπτού σιγής και την ανάκρουση του Εθνικού Ύμνου.
Παρόντες στην τελετή, ο υφυπουργός Ανάπτυξης, Σταύρος Καλαφάτης, οι βουλευτές του Νομού Δράμας κ.κ. Δημήτρης Κυριαζίδης, Αναστάσιος Νικολαΐδης και Θεόφιλος Ξανθόπουλος, ο περιφερειάρχης Αν. Μακεδονίας – Θράκης κ. Τοψίδης, ο δήμαρχος Δοξάτου κ. Γιώργος Βογιατζής, αντιπεριφερειάρχες, περιφερειακοί και δημοτικοί σύμβουλοι και πλήθος κόσμου.
Ο κ. Τασούλας έκανε την ακόλουθη δήλωση:«Η ελληνικότητα και η ελευθερία της Μακεδονίας σφραγίστηκε από νίκες, θυσίες, αγώνες και βαρύτατα τιμήματα. Αυτό ισχύει κατ’ εξοχήν για το μαρτυρικό Δοξάτο της Δράμας, όπου βρισκόμαστε σήμερα.
Στο Δοξάτο της Δράμας, τα απερχόμενα βουλγαρικά στρατεύματα κατοχής επιδόθηκαν σε πρωτοφανείς ωμότητες εναντίον του άμαχου πληθυσμού, μία μόλις ημέρα πριν ο Ελληνικός Στρατός ελευθερώσει την κωμόπολη. Εξοντώθηκαν με φρικιαστικό και βίαιο τρόπο περισσότεροι από 500 Δοξατινοί. Αυτή τη μνήμη τιμήσαμε σήμερα εδώ, στο Δοξάτο, 113 χρόνια μετά.
Αυτός ο τόπος είναι συνυφασμένος με τη θυσία, το αίμα, την προσφορά και τον άδικο διωγμό. Το έπαθλο όμως, όλης αυτής της δραματικής δοκιμασίας είναι η ελευθερία και η ελληνικότητα της Μακεδονίας.
Εκατόν δεκατρία χρόνια μετά, το Δοξάτο αντικρίζει το μέλλον του, έχοντας στέρεη μνήμη του παρελθόντος, χωρίς μνησικακία αλλά και χωρίς να λησμονεί την απίστευτη θυσία των προγόνων του. Το Δοξάτο, πριν από το πρώτο ολοκαύτωμά του – γιατί επακολούθησε και δεύτερο, το φθινόπωρο του 1941 – ήταν μια “μενεξεδένια πολιτεία” όπως θα έλεγε ο Άγγελος Τερζάκης. Ευημερούσε ειρηνικά, με τις πολιτιστικές του δραστηριότητες, την καπνοκαλλιέργεια, τα ωραία του σπίτια και τους καλόγουστους δρόμους. Αυτά καταστράφηκαν ολοσχερώς στις 30 Ιουνίου του 1913.
Το Δοξάτο όμως, ξαναχτίστηκε. Καταστράφηκε ξανά το 1941 από τους ίδιους κατακτητές, από τους Βούλγαρους. Αλλά το πείσμα της δημιουργίας, το πείσμα της ανάστασης, το πείσμα της ζωής έναντι του θανάτου επικράτησε.
Σήμερα, λοιπόν, η Ελλάδα, η Δράμα, το Δοξάτο αντικρίζουν το μέλλον με αισιοδοξία. Γιατί αυτό το μέλλον έχει βαθιές ρίζες. Ρίζες πόνου, νίκης και αγώνων. Αυτόν τον πόνο, αυτές τις νίκες, αυτούς τους αγώνες, αυτούς τους ανθρώπους που τα βίωσαν αυτά, τιμήσαμε σήμερα εδώ, στο Δοξάτο».
Αναγόρευση του Προέδρου σε Επίτιμο Δημότη
Στη συνέχεια, στο Ιστορικό Δημαρχείο Δοξάτου, ακολούθησε η ανακήρυξη του Προέδρου της Δημοκρατίας σε Επίτιμο Δημότη Δοξάτου.
Κατά την ομιλία του ο ΠτΔ κ. Τασούλας ανταπέδωσε τα λεγόμενα του δημάρχου Δοξάτου για «αμφιλαφή υγεία», επισημαίνοντας: «Αξιοποιώ το σπάνιο αυτό επίθετο, και του αναγνωρίζω με χαρά και τιμή αμφιλαφή γενναιοδωρία για τα καλά λόγια του ιδίου και του Δημοτικού Συμβουλίου που συνοδεύουν την ανακήρυξή μου ως επίτιμου δημότη του Δοξάτου.
Αντιλαμβάνομαι αυτή τη μεγάλη τιμή, παρά τα καλά λόγια, παρά την ευγένεια των καλών λόγων, ως πρωτίστως τιμή για το αξίωμα και δευτερευόντως για το πρόσωπο. Το πρόσωπο υπολείπεται του αξιώματος. Το πρόσωπο υπολείπεται του θεσμού. Αποδέχομαι, ωστόσο, αυτή την τιμή με ιδιαίτερη χαρά, γιατί, ανήκοντας, όπως οι περισσότεροι αν όχι όλοι και όλες εδώ, στη γενιά που γεννήθηκε και ανδρώθηκε την περίοδο που ευλογούσαν οι θεοί, και όχι την περίοδο που ξεχνούσαν οι θεοί, θέλω να έχω γνώση, επειδή δεν έχω βιώματα, των ιστορικών γεγονότων που επηρέασαν την πατρίδα μου.
Είμαστε όλοι Έλληνες της περιόδου μετά τον πόλεμο. Είμαστε όλοι μεγαλωμένοι μία περίοδο μοναδική για την Ελλάδα, η οποία δεν είχε πόλεμο, δεν είχε μεγάλες δυστυχίες, δεν είχε μεγάλες βαρβαρότητες να υποστεί, αλλά προσπαθούσε να αποτινάξει από πάνω της τη μοίρα της Ψωροκώσταινας, και τα κατάφερε».
