Αναντίρρητη αλήθεια
η διαχρονικότητα της Τυραννίας
«Ουδέν γαρ ανθρώποισιν οίον άργυρος κακόν νόμισμ’ έβλαστε. Τούτο γαρ και πόλεις πορθεί, τόδ’ άνδρας εξανίστησιν δόμων, τόδ’ εκδιδάσκει και παραλλάσσει φρένας χρηστάς προς αισχρά πράγμαθ’ ίστασθαι βροτών» (=Γιατί θεσμός κανένας στους ανθρώπους δε βλάστησε άλλος τόσο κακός, όσο το χρήμα. Αυτό και πόλεις κυριεύει, αυτό ξεσπιτώνει ανθρώπους, αυτό δασκαλεύει και διαστρέφει τις δίκαιες γνώμες των ανθρώπων να προβαίνουν σε άνομες πράξεις (Σοφοκλέους Αντιγόνη στίχ. 295 – 299).
Του Κ. Γ. Κ. Χατζόπουλου, Τ. Λυκειάρχη
Κύλησαν εικοσιπέντε αιώνες από τότε που ο μεγάλος τραγικός ποιητής της κλασικής αρχαιότητος Σοφοκλής διατύπωσε το θυμόσοφο λόγο του με το στόμα του βασιλιά Κρέοντα, που εξακολουθεί όχι μόνο να μένει ανεξίτηλος, αλλά και να καθίσταται αγριότερος με το πέρασμα των χρόνων.
Καθημερινά αθώοι άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους, γιατί τις τύχες τους τις ρυθμίζουν ηγέτες, που θεοποιούν τον Μαμωνά, διακηρύσσοντας ψευδώς ότι υπηρετούν το τελειότερο των πολιτευμάτων, τη Δημοκρατία.
Στόχος τους αφανής και ενίοτε εμφανής είναι η κατάκτηση της εξουσίας, προκειμένου να ικανοποιήσουν τα ολέθρια πάθη τους, όπως τη ματαιοδοξία, την πλεονεξία και την προβολή. Και μολονότι κάποιες φορές καταλαμβάνουν την εξουσία παραπλανώντας το λαό ότι θα διαθέσουν τις σωματικές και ψυχικές τους δυνάμεις για τη λύση των προβλημάτων του και τη βελτίωση της ζωής του, μεταβάλλονται σε στυγνούς δικτάτορες απεμπολώντας τη δοθείσα υπόσχεση ότι θα κυβερνήσουν με οίακα την ηθική. Δυστυχώς η υπόσχεσή τους αυτή αποτελεί τη μεγαλύτερη φενάκη, αφού έμπρακτα οδηγούν στην καθιέρωση της ισχύος του δικαίου του δυνατού.
Η γη, την οποία ποτίζουν με τον ιδρώτα και το αίμα τους οι λαοί, οι οποίοι επιθυμούν διακαώς την ειρηνική ζωή, καθίσταται συχνά βορά εκείνων, που την εποφθαλμιούν, επειδή συμβαίνει να είναι πλούσια σε αγαθά. Λησμονούν ασφαλώς τον αγιογραφικό λόγο: «Ουκ επιθυμήσεις όσα ο πλησίον σου κατέχει». Και αντί τη σκέψη των τυράννων να την οδηγεί ο ευαγγελικός λόγος: «αγαπήσεις τον πλησίον σου ως εαυτόν», αυτοί, χωρίς τύψεις συνείδησης, επιδίδονται στην απόκτηση μέσων συμφοράς.
Έχουν καθιερώσει ως σκοπό της ζωής τους τον θησαυρισμό αδιαφορώντας για τον αγιογραφικό λόγο: «Μη θησαυρίζετε υμίν θησαυρούς επί της γης, όπου σης και βρώσις αφανίζουσι».
Και ασφαλώς όχι μόνο γνωρίζουν την αλήθεια του αγιογραφικού λόγου, αλλά εξακολουθούν να τον παρακάμπτουν καθιστάμενοι αθύρματα των παθών τους.
Πόση στ’ αλήθεια θα ήταν απροβλημάτιστη η ζωή του ανθρώπου, αν ο αγιογραφικός λόγος: «ην αυτοίς άπαντα κοινά» αποτελούσε τον απαρασάλευτο κανόνα της συμπεριφοράς τους απέναντι στον συνάνθρωπό τους, του οποίου τις τύχες, ορθόδοξα ή ανορθόδοξα, αναλαμβάνουν να υπηρετήσουν;
Προσποιούμενοι οι ηγέτες ότι είναι υπηρέτες του λαού, του οποίου την εξουσία αναλαμβάνουν με δανεισμό να ασκήσουν, λησμονούν σύντομα ότι ο δανεισμός έχει ημερομηνία λήξης.
Και όταν ο εύπιστος λαός, ο κυρίαρχος της εξουσίας, διαπιστώσει ότι εξαπατήθηκε και εύλογα αντιδρά, τότε η Κίρκη της εξουσίας τούς μεταβάλλει σε ανάλγητους καταπιεστές εγείροντας απέναντί του την έκφραση της ανελέητης κακίας τους.
Δυστυχώς αυτή ήταν, αυτή είναι και αυτή θα είναι η εικόνα του ανθρώπινου γένους. Θα βιώνει μια Δημοκρατία των λίγων, στην πράξη όμως εξουσία του ενός και των παρατρεχάμενών του. Οι τύραννοι ουδέποτε εξέλιπαν ούτε και θα εκλείψουν. Κι ο λαός, αυτός, που ποτίζει με τον ιδρώτα και το αίμα του τη γη που του ανήκει, θα καθίσταται συχνά ζήτουλας και ξεσπιτωμένος προσπαθώντας να επιβιώσει με τα ψίχουλα της τράπεζας των Δυνατών. Και όλα αυτά προς δόξα του πολιτισμού μας!
