Ανάσταση με πυραύλους
Οικοδόμοι της συμφοράς
Του Κ. Γ. Κ. Χατζόπουλου, Τ. Λυκειάρχη
Για μια ακόμη χρονιά ο μονογενής Υιός του Θεού, το Γλυκύτατο έαρ, το Φως του Κόσμου, ανήλθε εκούσια στον Σταυρό για να σώσει με τη θυσία Του το αμαρτωλό γένος των ανθρώπων. Και το έπραξε για χάρη του τελειοτέρου Δημιουργήματος του Πατρός Του για να το απαλλάξει από τα πολλά ανομήματά του.
Και όμως η σταυρική Του θυσία, που έπρεπε να θέσει φραγμό στα οδυνηρά πάθη του χοϊκού ανθρώπου, εκείνος την παρέκαμψε και επιδίδεται κατά τακτά χρονικά διαστήματα στην έκχυση απέραντης χολής.
Και ενώ ο προηγμένος νους του όφειλε να επιδίδεται στην απλόχερη προσφορά αγάπης προς τον συνάνθρωπο και στην ανακούφισή του από σκληρές δοκιμασίες, εκείνος επιδίδεται απερίσκεπτα και με μανία στην επινόηση των τελειοτέρων μέσων εξόντωσης.
Οι Άγιοι Τόποι φλέγονται. Η φωτιά και το σίδερο μολύνουν ανεπανόρθωτα γη και αέρα. Θρήνος και σπαραξικάρδιος πόνος βασιλεύει. Ερείπια και στάχτες καθίστανται ανεπιφύλακτα αρνητικοί μάρτυρες ενός πολιτισμού δομημένου πάνω σε μόχθο πολλών ετών.
Το αυτοκαταστροφικό ανθρώπινο σύνδρομο έχει καταδυναστεύσει τη λογική. Η ψυχή του ανθρώπου κατέστη για μια ακόμη φορά δούλη θανάσιμων παθών. Η τελειοτέρα των αρετών, που πρέπει να κοσμεί το ανθρώπινο γένος, κατέστη δεσμία της ανελέητης θλιβερής δράσης.
Ο λόγος του Θεανθρώπου «αγαπάτε αλλήλους» και «ειρήνη υμίν» έχει ξεθωριάσει. Γι’ αυτά τα θεόπνευστα μηνύματά του ανήλθε εκουσίως στον κακοτράχαλο Γολγοθά ο Υιός της Παρθένου. Και όμως το ανθρώπινο γένος τα παρέκαμψε. Στάθηκε αδιάφορος προς τις θείες νουθεσίες και επιβιβάσθηκε τυφλωμένος στο άρμα του πάθους της πλεονεξίας, του εγωισμού και του μίσους και ύψωσε δαμόκλεια σπάθη επί δικαίων και αδίκων.
Η κακία επερίσσευσε για χάρη του φθαρτού και μικρόχρονου υλικού πλούτου.
Η γη, την οποία πότισε με το άγιο αίμα του ο Σωτήρας του κόσμου, ποτίζεται σήμερα με το αίμα αθώων, αλλά και αφρόνων. Για χάρη της επονείδιστης Άτης οικοδομούν οι σύγχρονες ηγεσίες των Δυνατών το φθαρτό καλλιμάρμαρο τέμενός της, όπου προσέρχονται ως προσκυνητές με θολωμένο το νου τους. Το βάραθρο της συμφοράς διευρύνεται και καμία νουνεχής σκέψη δεν ενδιαφέρεται για τον περιορισμό του.
Δύστυχε άνθρωπε, συ που πλάστηκες με την άπειρη αγάπη του Εσταυρωμένου Σωτήρα σου γιατί αποστρέφεσαι το πολύτιμο δώρο Του; Τόσο πολύ μισείς την ψυχή του συνανθρώπου σου; Τόσο πολύ μένεις αδιάφορος και ασυγκίνητος μπροστά στο ολέθριο έργο, που επιτελείς χαιρέκακα; Δεν αντιλαμβάνεσαι ότι βγάζεις τα μάτια σου με τα ίδια τα χέρια σου;
Μέχρι πού διανοείσαι να ξεδιπλώσεις τη σφαλερή πορεία σου; Δε σκέφτεσαι ότι ακολουθείς την οδό της αυτοκαταστροφής σου χωρίς την ελπίδα να βρεις την ορθή πλεύση; Γιατί ανέχεσαι να ανοίγονται διάπλατα οι ασκοί του Αιόλου της συμφοράς; Γιατί ηδονίζεσαι από την έκχυση κρουνού αίματος συνανθρώπων σου, που μένουν ευλαβείς προσκυνητές της πιο λατρευτής θεότητας, της θεόδοτης Ειρήνης;
Δεν αντιλαμβάνεσαι ότι παραφρονείς;
Μην ελπίζεις σ’ άλλη σωτηρία. Συ και μόνον εσύ μπορείς να έρθεις στα συγκαλά σου. Το βάραθρο, που ανοίγεις με την αφροσύνη σου, γνώριζε ότι κάποια στιγμή χαιρέκακα θα σε υποδεχθεί. Σύνελθε, όσο είναι καιρός. Μη γίνεσαι αυτόχειρας!
Ο Εσταυρωμένος σου έδειξε με όλη του την αγάπη την ορθή πορεία στη ζωή. Μην αδιαφορείς για την αγάπη Του. Κάνε την μόνιμο βίωμά σου.
