Εικόνες μαρασμού και εγκατάλειψης
και μία “κανονικότητα” που δεν μας αξίζει
Του Θρασύβουλου Πεγγαρά
Έφτασαν στα χέρια μας, από συμπολίτη μας, οι φωτογραφίες που βλέπετε. Είναι από το παρκάκι που «κοσμεί» την περιοχή της οδού Αξιού. Πώς μπορεί κάνεις να τις παραβλέψει, και τι να πρωτοσχολιάσει!
Εκ πρώτης όψεως, ετοιμαζόμασταν να εξάρουμε την δημοτική αρχή, για το όραμα της για διατροφική αυτάρκεια και για την προώθηση της συνεργασίας και της κοινοκτημοσύνης μεταξύ των δημοτών, δημιουργώντας μικρούς λαχανόκηπους τσέπης (το ’’τσέπης’’ θα ξέμεινε μάλλον από εκείνα τα μικρά παρκινγκ γειτονιάς των προεκλογικών φυλλαδίων). Όμως λίγο πριν γράψουμε διθυραμβικά σχόλια για μια κοινωνία που επενδύει στα παιδιά για το μέλλον της, κάναμε ένα ζουμ στη φωτογραφία. Καταραμένη τεχνολογία! Αυτό που έβλεπα πριν το ζουμ, ’’μεγάλες προσδοκίες’’ θα μου πείτε, που έγραφε κι ο Ντίκενς, ήταν κάποια παρτεράκια, κατάφυτα με θυμάρι, ρίγανη, ρόκες και κρεμμυδάκια, για τις παλιές καλές νοικοκυρές της γειτονιάς, ότι πρέπει για μια δυναμωτική χορτόπιτα για τα εγγόνια. Διαπιστώσαμε όμως, όχι και με ιδιαίτερη έκπληξη είναι αλήθεια, πως δεν πρόκειται για θεραπευτικά βότανα, μυρωδικά και άλλα συναφή. Αλλά για την κακή μας τη μοίρα.
Χόρτα άκοπα παντού. Μια επίδειξη επεκτατισμού της φύσης, ή ένα τοτέμ απερισκεψίας και προχειρότητας των ανθρώπων; Τον Μάιο έφταιγαν οι πολλές βροχές, τον Ιούνιο προτεραιότητα είχαν άλλα. Τον Αύγουστο οι, φιλότιμοι κατά τα άλλα, υπάλληλοι του Δήμου θα πάρουν κι αυτοί τις άδειές τους, τον Σεπτέμβριο θα πρέπει να ασχοληθούν με τα προαύλια των σχολείων που θα ανοίξουν, και όπου τα χόρτα εκεί στο εντωμεταξύ θα έχουν γίνει δυο μέτρα. Ίσως και τρία. Ε μετά, Οκτώβρης πια, θα μας βαρεθούν και τα χόρτα και θα φύγουν από μόνα τους. Ντράπηκε μέχρι και ο πλαστικός χλοοτάπητας, για την κατάντια των ζωντανών οργανισμών.
Ακόμα κι έτσι πάντως, διέκρινα εκεί μέσα στα χόρτα κάτι μολόχες και μερικά αγριοκρέμμυδα, άρα η χορτόπιτα δεν είναι ανέφικτη. Εντάξει, ίσως βγει λίγο πικρή βέβαια, θα είναι όμως έτσι απόλυτα ισορροπημένη γευστικά, με την πίκρα που νιώθει κάποιος όταν καταλαβαίνει ότι τον έχουν εγκαταλείψει.
Στα σοβαρά τώρα. Αν ένα παιδί θελήσει να περάσει μέσα από τα ανοίγματα της περίφραξης, ξέρουμε όλοι ότι μόλις το δει ένα παιδάκι αυτό θα κάνει, και τραυματιστεί από τα αιχμηρά κατεστραμμένα πασαλάκια της, που θα κρυφτούν οι υπεύθυνοι; Αν καθίσει κανείς στα παγκάκια και τον βρει κανένα φίδι, πως θα δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα;
Αλλά ας αφήσουμε στην άκρη το κακό σενάριο. Ακόμη και τίποτα από αυτά να μην συμβεί, το χειρότερο που ήδη συμβαίνει είναι ότι έχουμε αρχίσει και θεωρούμε πια κανονικότητα αυτές τις καταστάσεις. Και μετά κοπτόμεθα υποκριτικά, ότι νοιαζόμαστε για τα παιδιά.
