Από την Πανηπειρωτική Ένωση Δράμας
Εκδήλωση μνήμης και τιμής για τον Ηπειρώτη
ήρωα, Θεόφιλο Αθανασιάδη τέως δήμαρχο Δράμας
Εκδηλωση μνημης και τιμής στον εκτελεσθέντα υπό των Βουλγάρων το 1941 τότε δήμαρχο Δράμας Θεόφιλο Αθανασιάδη, πραγματοποίησε το πρωί της Κυριακής 21 Σεπτεμβρίου, η Πανηπειρωτική Ένωση Δράμας.
Η εκδήλωση ξεκίνησε με Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Δράμας στις 07.30 το πρωί, ενώ στις 10.00 ακολούθησε, ομιλία και κατάθεση στεφάνων στην προτομή του Θεόφιλου Αθανασιάδη, στην ομώνυμη πλατεία και οδό, πίσω από τον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου.
Την κεντρική ομιλία για τη ζωή και το έργο του αείμνηστου δημάρχου Δράμας, εκφώνησε ο φιλόλογος κ. Γρηγόρης Μαρτίνης.
Στη συνέχεια, ακολούθησε κατάθεση στεφάνων, τήρηση ενός λεπτού σιγής, ανάκρουση του Εθνικού Ύμνου και Λήξη Τελετής.
Μια ιστορική μορφή
Ο Θεόφιλος Αθανασιάδης, υπήρξε δήμαρχος Δράμας κατά την περίοδο της κήρυξης του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και εκτελέστηκε από τον βουλγαρικό στρατό κατοχής, κατά την περίοδο της πρώτης εξέγερσης στην περιοχή, τον Σεπτέμβριο του 1941.
Υπήρξε φλογερός πατριώτης, ανθρωπιστής και οραματιστής μια σύγχρονης Δράμας και ήταν άνθρωπος των γραμμάτων.
Ο Ηπειρώτης Θεόφιλος Αθανασιάδης διορίστηκε ως εκπαιδευτικός καθηγητής το 1913 στην περιοχή μας. Αγάπησε όμως με τέτοιο πάθος τον όμορφο τόπο μας, ώστε έγινε μόνιμος κάτοικος της Δράμας. Υπέφερε, όπως όλοι οι Δραμινοί, τα πάνδεινα από τους Βουλγάρους κατακτητές και στις τρεις Βουλγαρικές κατοχές με αποτέλεσμα, στην τρίτη κατοχική περίοδο 1941-1944, όταν έφτασε στο δίλημμα να φύγει με ασφάλεια σώζοντας τη ζωή του ή να μείνει και να προασπίσει τη Δράμα και τους Δραμινούς συμπατριώτες του, διακινδυνεύοντας και τη ζωή του, πήρε το ρίσκο του κινδύνου και είχε έναν τραγικό, αλλά ένδοξο θάνατο.
Ο Θεόφιλος Αθανασιάδης γεννήθηκε στο μικρό ορεινό χωριό Καστανώνα Ζαγορίου της επαρχίας Δωδώνης το 1889, σε υψόμετρο 1030 μ. με 55 κατοίκους κατά την απογραφή του 1961.
Στη Δράμα εγκαθίσταται αμέσως μετά τους βαλκανικούς πολέμους μαζί με πάρα πολλούς άλλους συμπατριώτες του. Η πόλη μας γίνεται, αυτή την εποχή, μεγάλο οικονομικό, διοικητικό, πνευματικό και εθνικό κέντρο μιας ευρύτερης περιοχής με πανελλήνια ακτινοβολία και στην οποία περιλαμβάνεται κι ο νομός Καβάλας με τη Θάσο. Με πρωτεργάτη το διπλωμάτη μητροπολίτη Αγαθάγγελο Μάγνη και πολλούς αξιόλογους στρατιωτικούς ηγέτες που είχαν, ως έδρα Γενικής Διοίκησης της Ανατολικής Μακεδονίας τη Δράμα, με σημαντικές μονάδες στρατού, θεμελιώνεται και αναπτύσσεται στην πόλη μια εθνική, πολιτιστική και οικονομική αναγέννηση.
Το Μάρτη του 1914 διορίζεται εκπαιδευτικός και διδάσκει στο ημιγυμνάσιο της Δράμας επί της οδού Ηφαιστίωνος. Τοποθετείται διευθυντής Μέσης Εκπαίδευσης στα Εκπαιδευτήρια Δράμας το σχολικό έτος1913-1914. Άριστος χειριστής του γραπτού και του προφορικού λόγου κι επίλεκτο ηθικό στοιχείο, κατακτά σύντομα τη συμπάθεια των συναδέλφων του και του Δραμινού λαού οι οποίοι θα τον αγκαλιάσουν ανυπόκριτα. Κι αυτός θα δώσει, σ’ αντάλλαγμα, τη θέρμη της ψυχής του. Όταν τον Αύγουστο του 1916 μπήκαν οι Βούλγαροι στη Δράμα κι ο κόσμος εγκατέλειπε πανικόβλητος την πόλη, αυτός θα σταθεί πλάι στους εναπομείναντες Δραμινούς πατριώτες του και θα διδάσκει, κρυφά στο γυναικωνίτη της μητρόπολης, στα ελληνόπουλα που απέμειναν χωρίς σχολεία και δασκάλους. Τον Ιούλιο του 1917 οι Βούλγαροι τον πιάνουν και τον εξορίζουν στα εξοντωτικά στρατόπεδα της Βουλγαρίας.
Με απόφαση της Κυβέρνησης του Στυλιανού Γονατά (ΦΕΚ τ. Γ΄ 42/1923) διορίζεται κι αναλαμβάνει Δήμαρχος Δράμας το διάστημα 1.3.1923 μέχρι 22.8.1923. Κατά την ολίγων μηνών παρουσία του στα κοινά εργάστηκε σκληρά να νοικοκυρέψει τον Δήμο. Παρέδωσε τελικά τον δήμο στο αντικαταστάτη του τέλη του 1924. Οι Δραμινοί βρήκαν την ευκαιρία να διαπιστώσουν τον αδαμάντινο χαρακτήρα του, την παροιμιώδη εργατικότητά του, την τόλμη, τη διαλλακτικότητα, την ειρηνοποιό δράση και τους μεγάλους οραματισμούς του για μια Δράμα σύγχρονη, για την εποχή. Ήταν μια πληθωρική προσωπικότητα. Με τον πειστικό του λόγο, την γλαφυρή του πέννα και τις επαφές του, περνούσε μηνύματα, έκανε έργα και κέρδιζε συμπάθειες.
Μετά το Δήμο απασχολείται με τη δημοσιογραφία. Στις 25.10.26 αναλαμβάνει την διεύθυνση της καθημερινής Δραμινής εφημερίδας «Θάρρος», την οποία αναβαθμίζει με μια ποικιλία θεμάτων ενώ παράλληλα διεύρυνε το αναγνωστικό της κοινό. Η δημοσιογραφική του δραστηριότητα επεκτείνεται. Διευθύνει κατά καιρούς κι άλλες εφημερίδες. Όπως την «Ελευθερία», όταν πρωτοήρθε στη Δράμα ως επισκέπτης. Διεύθυνε τις Δραμινές εφημερίδες «Νέστος», τη «Σάλπιγγα» και τον «Ελεύθερο Κήρυκα». Μέσα από τα γραπτά του περνούσε την ιστορία, την επικαιρότητα και τον πολιτισμό του τόπου.
Και πάλι όμως οι Βούλγαροι θα ξανάρθουν στη Δράμα το 1941 ως επιδρομείς. Ύπουλα κι άνανδρα και πάντα πίσω από τους Γερμανούς. Άμεσα διαλύουν τις ελληνικές αρχές και εγκαθιστούν τυραννία και τρόμο. Ο Θεόφιλος Αθανασιάδης γίνεται το κόκκινο πανί για τους κατοχικούς τυράννους και οι φίλοι του τον προτρέπουν να φύγει το συντομότερο από την πόλη. Έστω προσωρινά, για να μη διακινδυνεύσει η ζωή του. Όμως αυτός ούτε πτοείται, ούτε θέλει να εγκαταλείψει τους Δραμινούς συμπατριώτες του.
Το πρωί της Δευτέρας 29 Σεπτεμβρίου 1941 δυο Βούλγαροι στρατιώτες και δυο πολίτες οπλισμένοι σαν αστακοί, χτύπησαν την πόρτα του στην οδό Τρικούπη 2. Ήταν φανερό ότι βρίσκονταν στον κατάλογο των προγραμμένων. Αφορμή ήταν το ψευτοκίνημα. Άνοιξε η γριά μητέρα του. Μπήκαν μέσα, τον έπιασαν και γρήγορα, γρήγορα του έδεσαν τα χέρια με συρματόσχοινο και τον μετέφεραν στους στρατώνες. Εκεί τον βασάνισαν όσο κανέναν άλλο, κόβοντας μάλιστα και τα δυο του δάχτυλα. Το απόγευμα τον μετέφεραν, μαζί με άλλους κρατουμένους, στα πευκάκια του Κορυλόβου κι εκεί τους τουφέκισαν όλους.
[Σημ. Τα ιστορία στοιχεία από την Ελληνική Περιηγητική Λέσχη Δράμας]
