Ένα τοιχίο, ένα παιδί
που έφυγε άδικα και ένα «γιατί»
που δεν πρέπει να μείνει αναπάντητο
Ο θάνατος του 16χρονου Gjana Asllan στη Θάσο ανοίγει μια συζήτηση και για τα γήπεδα της Δράμας
Του Γιάννη Κιοσίδη
Ήταν το 2ο λεπτό του αγώνα. Ο 16χρονος ποδοσφαιριστής του Βύρωνα Καβάλας διεκδίκησε την μπάλα, βγήκε εκτός αγωνιστικού χώρου και χτύπησε το πίσω μέρος του κεφαλιού του σε τοιχίο της κερκίδας. Έχασε αμέσως τις αισθήσεις του, ο αγώνας διεκόπη, ο γιατρός της αναμέτρησης του παρείχε τις πρώτες βοήθειες, ειδοποιήθηκε το ΕΚΑΒ και το παιδί μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Καβάλας, όπου νοσηλεύτηκε στην Εντατική. Το πρωί της Τρίτης 29 Σεπτεμβρίου ο νεαρός ποδοσφαιριστής έφυγε ΑΔΙΚΑ από τη ζωή και η αγάπη του για το ποδόσφαιρο του έκοψε τόσο πρόωρα το νήμα της ζωής.
«Τον Άνι μας», τον αποχαιρέτησε ο σύλλογός του, μιλώντας για «ανείπωτη θλίψη». Οι λέξεις των ανακοινώσεων είναι πάντα οι ίδιες και πάντα ανεπαρκείς. Πίσω από αυτές υπάρχει μια οικογένεια που έστειλε ένα παιδί να παίξει την Κυριακή και δεν θα το ξαναδεί.
Το Αστυνομικό Τμήμα Θάσου διενεργεί προανάκριση, σε συνεννόηση με την Εισαγγελία Καβάλας. Σύμφωνα με πληροφορίες, εξετάζονται και οι συνθήκες ασφαλείας του γηπέδου. Είναι σωστό να περιμένουμε τα πορίσματα πριν αποδώσουμε ευθύνες σε οποιονδήποτε. Το ερώτημα όμως που ανοίγει η τραγωδία δεν περιορίζεται σε ένα γήπεδο.
Στιγμιότυπο από παιχνίδι στην ΕΠΣ Δράμας_Φωτο: Παύλος Σιδηρόπουλος
Δεν είναι το πρώτο συμβάν στη γειτονιά μας
Στη Δράμα, σε αγώνα του πρωταθλήματος Α΄ ΕΠΣ Δράμας, ο αρχηγός του Ξηροποτάμου, Τάσος Λυκίδης, τραυματίστηκε πάνω σε τοίχο του γηπέδου. Τότε ήταν ένα ακόμη περιστατικό που ευτυχώς δεν είχε τραγική κατάληξη. Σήμερα, μετά τη Θάσο, διαβάζεται αλλιώς˙ ως προειδοποίηση.
Οι κοντινές αποστάσεις μεταξύ γραμμής πλάγιας και κερκίδας, οι τοίχοι και τα τοιχία χωρίς προστασία, οι επιφάνειες εκτός αγωνιστικού χώρου είναι θέματα που οι άνθρωποι του τοπικού ποδοσφαίρου γνωρίζουν καλά και δυστυχώς υπάρχουν πολλά τέτοια γήπεδα στον Νομό μας. Συζητιούνται στα αποδυτήρια και στα καφενεία, σπάνια όμως σε επίσημο επίπεδο.
Το ερώτημα της ευθύνης
Ένα γήπεδο τοπικού πρωταθλήματος δεν χτίζεται με τα κριτήρια ενός σύγχρονου σταδίου. Συντηρείται συχνά με περιορισμένους πόρους, από συλλόγους και δήμους που κάνουν ό,τι μπορούν. Η ευθύνη όμως είναι μοιρασμένη και πρέπει να μοιραστεί με σαφήνεια, ποιος ελέγχει, ποιος πιστοποιεί, ποιος χρηματοδοτεί και ποιος αποφασίζει ότι ένας χώρος είναι ασφαλής για παιδιά και εφήβους.
Οι γονείς έχουμε κι εμείς το μερίδιο ευθύνης μας. Στέλνουμε τα παιδιά μας στις προπονήσεις και στους αγώνες με εμπιστοσύνη, χωρίς να ρωτάμε πώς είναι ο χώρος εσωτερικά και γύρω από τον αγωνιστικό χώρο.
Τι μπορεί να αλλάξει από αύριο
Οι προτάσεις δεν χρειάζονται τεράστιους προϋπολογισμούς, καταγραφή και έλεγχος όλων των γηπέδων της ΕΠΣ Δράμας, προστατευτική επένδυση σε τοιχία και επικίνδυνες γωνίες, αποστάσεις ασφαλείας πίσω από τις γραμμές.
Ο χαμός ενός 16χρονου δεν μπορεί να γίνει άλλη μία είδηση που θα ξεχαστεί μέχρι την επόμενη Κυριακή. Ένα παιδί πήγε να παίξει ποδόσφαιρο, που τόσο αγαπούσε. Το ελάχιστο που του οφείλουμε, είναι να μην ξαναχρειαστεί κανένα άλλο παιδί να πληρώσει με τη ζωή του την αδιαφορία μας.
