Επί γης ειρήνη
«Ειρήνην αφίημι υμίν, ειρήνην την εμήν δίδωμι υμίν» (Ιωάννου, ιδ’, 27)
Του Κ. Γ. Κ. Χατζόπουλου, Τ. Λυκειάρχη
Αναμφίλεκτα το πιο πολυπόθητο αγαθό, που αποζητεί ο άνθρωπος είναι η Ειρήνη. Ένα αγαθό, το οποίο επισημάνανε οι αρχαίοι μας πρόγονοι, που χωρίς καμιά επιφύλαξη εμπλουτίσανε τη σοφή και διδακτική τους μυθολογία χαρακτηρίζοντάς το ως θεά και θεωρώντας το ως κόρη του πατέρα των θεών και των ανθρώπων, του Δία και της Θέμιδας, αδελφή της Ευνομίας και της Δικαιοσύνης.
Την τεράστια σημασία της ύπαρξης της Ειρήνης στη ζωή του ανθρώπου εξήραν τα σοφά μυαλά της ελληνικής αρχαιότητας, όπως ο Αλιμούσιος Θουκυδίδης, ο οποίος διασάλπισε και συνέστησε στους Αθηναίους εκείνο το αξεθώριαστο: «Αντί πολέμου ειρήνην ελώμεθα», ενώ ο άλλος μεγάλος και πατέρας της Ιστορίας Ηρόδοτος επιτίμησε επιγραμματικά τους άφρονες: «Ουδείς ούτως ανόητός εστιν, όστις πόλεμον προ ειρήνης αιρείται».
Η συνετή παρότρυνση των μεγάλων του πνεύματος άγγιξαν βραχύβια το νου και τη λογική των ανθρώπων, που προχώρησαν στην απόφαση για εδραίωση της ειρήνης.
Και ασφαλώς δεν έμεινε αδιάφορος προς αυτήν την προτροπή και ο Θεάνθρωπος, ο Γλυκύτατος Ναζωραίος, που με τη γραφίδα του Ευαγγελιστή Ιωάννη, πρόσφερε στο ανθρώπινο Γένος τη μεγάλη αξία της ειρήνης.
Ακόμη οι αρχαίοι πρόγονοί μας, για να ευαισθητοποιήσουν τους συνανθρώπους τους ότι το συμφέρον τους επιβάλλει την καθιέρωση και τη μόνιμη εγκατάσταση στο νοερό παλλάδιο της ειρήνης, προσέδωκαν αφειδώς σ’ αυτήν χαρακτηρισμούς που αποτυπώνουν τα αγαθά που καρπούνται, όταν μάχονται για την επικράτησή της.
Έτσι τη χαρακτήρισαν: αγλαόκαρπος, βαθύκαρπος, πολύολβος, καλλίστη θεών, φιλέορτος, σεμνοτάτη βασίλεια θεά.
Και όμως κράτησε κατάκλειστα τα αυτιά του ο άνθρωπος σφραγίζοντάς τα με βουλοκέρι σ’ όλες αυτές τις παραινέσεις τιμώντας την επώδυνη δύναμη της ψυχής του, κατά Πλάτωνα, τη δύναμη της κακίας, στραγγαλίζοντας την άλλη δύναμή της, τη δύναμη της καλοσύνης ή της αγάπης κατά το θεόπνευστο λόγο του Αποστόλου των εθνών Αγίου Παύλου.
Γιατί τι άλλο είναι παρά εκδήλωση δυναμική της κακίας, που κυριαρχεί στην ψυχή του ανθρώπου από τα αρχαιότατα ακόμη χρόνια; Πόλεμος με στόχο την αφαίρεση της ζωής αθώων. Και όλα αυτά ξεκινούν από τα ολέθρια πάθη της πλεονεξίας, της αρχομανίας και της κενοδοξίας.
Ασφαλώς αναμέναμε με την πρόοδο του πολιτισμού να κυριαρχεί το πνεύμα της συναδέλφωσης, της αλληλεγγύης, της επίτευξης γαληνέματος των ψυχών, της ανεκτίμητης αρετής της αγάπης, που αποτελεί την κορωνίδα των αρετών του ανθρώπου.
Ο προηγμένος νους του ανθρώπου, χωρίς να νιώθει τύψεις από την εγρηγορούσα συνείδηση, προσαρτήθηκε στο άρμα της θεάς Άτης.
Καθημερινά επιδίδεται σε μια μαραθώνια προσπάθεια να επινοήσει καινούργια μέσα συμφοράς αποθηκεύοντάς τα επιμελώς σε καλώς συντηρούμενες αποθήκες με στόχο την αφαίρεση της ζωής των συνανθρώπων του.
Φλέγεται το θείο δώρο του Δημιουργού, ο Πλανήτης. Σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη του η θρυαλλίδα του πολέμου παίρνει τη μορφή πυρακτωμένου ηφαιστείου με τη λάβα του να επιφέρει τη συμφορά όχι μόνο στην ανθρώπινη ζωή, αλλά και στη χλωρίδα και στην πανίδα.
Έλλειψε προφανώς η σύνεση από το τέλειο δημιούργημα του θείου Δημιουργού.
Πού βαίνομεν; Αν πάμε έτσι, είναι βέβαιο ότι θα μας λείψουν τα δάκρυα για όσα θλιβερά θα ατενίζουμε.
Πετρώνουμε την ψυχή μας κατευθύνοντας την πυξίδα της λογικής στον αόρατο Καιάδα. Αποθωρακίζουμε το υπέρτατο αγαθό χαιρέκακα, την Ειρήνη, επιζητώντας έναν άλλο κόσμο ολέθριο στρέφοντας τα νώτα μας προς αυτήν.
Σχεδόν ούτε που μας αγγίζει ο βιβλικός λόγος: «… δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης Ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία». Είναι σχεδόν βέβαιο πως θα πιούμε ολόγιομο το ποτήρι της συμφοράς και του αφανισμού.
