ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ
Θυμάμαι όλα τα καλά…
Οδοιπορικό από Πετρούσα προς Πύργους,
Βώλακα, Πέρασμα μιας άλλης εποχής….
Του Γεώργιου Βαλκάνη
Πριν από περίπου 85 χρόνια κάποια Περασμιώτες που ζούσαν τότε στην Πετρούσα πηγαίνανε στο χωριό τους περπατώντας πάνω σ’ ένα παρακλάδι της «Εγνατίας» περνώντας από Πύργους και Βώλακα. Ένας από αυτούς, που τότε ήταν 15 χρονών, μας αφηγείται την πορεία της διαδρομής τους. «Όταν φτάναμε στους Πύργους κάποιοι μας φωνάζανε για να μας φιλέψουν με ψωμί και μυζήθρα. Συνεχίζαμε την πορεία μας και φτάναμε σε μια πηγή, την Βαρβάρα, που είχε κρύο νερό. Εκεί ξεδιψούσαμε γιατί προηγουμένως είχαμε φάει την αλμυρή μυζήθρα. Πιο πάνω από την πηγή ήταν ένα παλιό εγκαταλειμμένο χωριό το Κόντσιον. Μετά από μια ανάσα που παίρναμε συνεχίζαμε τη διαδρομή μας, όπου συναντούσαμε μια στάνη. Κάποια σκυλιά που δεν ήταν με το κοπάδι γαύγιζαν. Τότε έβγαινε ένας κύριος (μπαρμπα Γεράση τον λέγανε) από την καλύβα για να μας προστατέψει από τα σκυλιά, τα οποία έκαναν τη δουλειά τους. Μας έπαιρνε στην καλύβα του και μας φίλευε δίνοντάς μας να πιούμε από ένα μαστραμπά ξυνόγαλο στον καθένα, το οποίο ήταν δροσερό και απολαυστικό (από το γιαουρτλούμ).
Συνεχίζαμε την ανηφορική διαδρομή μας περνώντας από ένα πευκόφυτο δάσος όπου σ’ ένα άνοιγμά του ήταν μια στάνη πάλι Πυργιώτικη. Εδώ η οικοδέσποινα ήταν μια ηλικιωμένη κυρία, η οποία μας έδινε ένα καλό κομμάτι ψωμί και μια πλάκα τυρί που μόλις είχε πιάσει η σαλαμούρα.
Λίγο πιο κάτω περνούσαμε σ’ άλλη περιοχή, Βωλακιώτικη και κατεβαίνοντας για το Βώλακα μέσα στη ρεματιά ήταν μια πηγή η Κοριτσά με λίγο νερό, αλλά δροσερό. Την ίδια αντιμετώπιση είχαμε και από τους Βωλακιώτες όταν περνούσαμε από το χωριό και από τα μέρη τους μέχρι να φτάσουμε στον πολυπόθητο προορισμό μας. Οι άνθρωποι ήταν απλοί, φιλότιμοι και πολύ, πολύ Άνθρωποι. Όταν ακούγαμε να γαυγίζουν σκυλιά χαιρόμασταν γιατί ξέραμε ότι εκεί υπήρχαν άνθρωποι.
Η επιστροφή μας γινόταν από άλλη διαδρομή: Πέρασμα-Βώλακας-Φυλάκιο-Τσίριαπ-Μπιάλι (όπου υπήρχε μια πηγή με πολύ και κρύο νερό)-Αγία Μαρίνα-Πύργοι-Πετρούσα. Στις πηγές που είχε πολύ νερό συνήθως υπήρχαν κοπάδια από κατσίκια, πρόβατα και αγελάδες. Οι βοσκοί μας προστατεύανε από τα σκυλιά τους και μας φιλεύανε με ότι είχαν στον τουρβά τους και μάλιστα νιώθανε ικανοποίηση που δεχόμασταν το φίλεμά τους. Έτσι, κάναμε και γνωριμίες.
Η διαδρομή, να πάμε και να γυρίσουμε ήταν κουραστική, αλλά μας ξεκούραζε η ανθρωπιά αυτών των απλών ανθρώπων. Το πρωί ξεκινούσαμε και φτάναμε το βράδυ με μικρές στάσεις στις πηγές για να ξεδιψάσουμε και στις καλύβες όπου μας φιλεύανε.
Για αυτές τις αναμνήσεις που έχει ο φίλος μας ο Βασίλης για τους Πυργιώτες εκείνης της εποχής, νιώθουμε υπερήφανοι για τους προγόνους μας.
Ο φίλος μας τα ίδια λέει και για τους Πετρουσιώτες και για τους Βωλακιώτες. Όπως, λέει, οι Πετρουσιώτες τους συμπαραστάθηκαν πάρα πολύ εκείνα τα δύσκολα χρόνια της κατοχής και του εμφυλίου. Ένιωθαν σιγουριά κοντά τους (Πετρουσιώτες) και ασφάλεια όταν περνούσαν από τα μέρη του Βώλακα.
Υ.Γ. Και οι απόγονοί τους το ίδιο είναι και καλύτεροι.
