Φεστιβάλ «Μάρμαρο και Τέχνη»
Οι μορφές έχουν ήδη ξεκινήσει
να υλοποιούν ένα τέλεια
οργανωμένο σχέδιο απόδρασης
Στον «Π.Τ.» μίλησαν οι καλλιτέχνες Φίλιππος Βασιλείου, Νίκα Γεωργία και Χρήστος Βαγιάτας
Του Θρασύβουλου Πεγγαρά
Στου δρόμου τα μισά βρίσκεται πλέον το Φεστιβάλ «Μάρμαρο και Τέχνη» που πραγματοποιείται αυτό το διάστημα στη Δράμα. Οι μορφές έχουν ήδη ξεκινήσει να υλοποιούν το τέλεια οργανωμένο σχέδιο απόδρασής τους από την πρότερη διάσταση ανυπαρξίας μέσα στο μάρμαρο, μέχρι μόλις λίγες μέρες πριν αιώνιο κελί τους, και αρχίζουν πια να καταλαμβάνουν τον χώρο τους στον κόσμο του υπαρκτού. Η δημιουργική διαδικασία στο Συμπόσιο προχωράει καθημερινά με αμείωτο ρυθμό και αφοσίωση από τους καλλιτέχνες, μπροστά στα μάτια μάλιστα του γοητευμένου δραμινού κοινού. Τα έργα παίρνουν σιγά-σιγά το τελικό τους σχήμα, με το Πάρκο των Γλυπτών να έχει μεταμορφωθεί σε έναν ζωντανό χώρο δημιουργίας. Κάθε χτύπημα στο μάρμαρο, μοιάζει και με ένα άγγιγμα μιας μαίας που προσπαθεί να φέρει το έμβρυο στη ζωή.
Ο «Π.Τ.» συστήνει στους αναγνώστες του τους συνεργούς αυτής της ιδιότυπης απόδρασης.
Στον «Π.Τ.» μίλησε ο κ. Φίλιππος Βασιλείου, εις εκ των καλλιτεχνών που συμμετέχουν στο Φεστιβάλ: «Ασχολούμαι με τη γλυπτική, αλλά και με άλλες παραστατικές τέχνες. Αυτή είναι απ’ τις λίγες φορές που δουλεύω ένα τόσο μεγάλο όγκο και δημιουργώ ένα αντικείμενο που θα μείνει κιόλας στο χώρο. Συνήθως τα πράγματα με τα οποία καταπιάνομαι είναι πιο εφήμερα, έχουν μία άλλη σχέση με το χρόνο. Δηλαδή, γίνεται και τελειώνει, και κάπως πεθαίνει, ενώ αυτό θα μείνει στο χρόνο. Στο συγκεκριμένο, έχω διαλέξει να χρησιμοποιήσω ένα δέντρο, μία ελιά, που θέλω να την φυτέψω κάπως στο μάρμαρο. Ήρθα χωρίς να έχω ένα προσχέδιο στο μυαλό μου, αναζητώντας αυτή τη σχέση της κίνησης του δέντρου με το μάρμαρο, που δεν ήξερα πώς ακριβώς θα είναι. Το ανακάλυψα εδώ. Αλλά το ήθελα αυτό το ψάξιμο, το απρόβλεπτο, και να βρω τι θα προκύψει. Ήθελα να έρθω εδώ και να σχετιστώ όντως με το μάρμαρο της Δράμας, και με τον τόπο, και να δω τι θα μου προτείνει. Τι μου προτείνει δηλαδή, το ίδιο το δέντρο, το ίδιο το μάρμαρο.
Για μένα, αυτό που συμβαίνει εδώ, να δημιουργούμε σε ένα δημόσιο χώρο, είναι πολύ σπουδαίο. Να βλέπει κανείς τον ίδιο τον γλύπτη να κάνει το γλυπτό και να μπορεί το κοινό να έρθει να παρακολουθήσει, να αλληλεπιδράσει, και τελικά γιατί όχι, να συνδιαμορφώσει με έναν τρόπο το τελικό αποτέλεσμα. Αυτό που γίνεται εδώ λοιπόν, που για μένα έχει και το περισσότερο ενδιαφέρον, είναι κυρίως η διαδικασία, και όχι τόσο το αποτέλεσμα».
Ο «Π.Τ.» μίλησε και με την κα. Νίκα Γεωργία, απόφοιτη της Σχολής Μαρμαροτεχνίας της Τήνου, και τεταρτοετή φοιτήτρια στην Καλών Τεχνών της Αθήνας: «Το έργο μου έχει να κάνει με έναν ασιατικό καρπό που συναντάται κυρίως στην Κίνα. Μου αρέσει γενικά η έννοια της ζωής, της απαρχής, τέτοια θέματα είναι που με συναρπάζουν. Το συγκεκριμένο μου αρέσει επειδή είναι και υδρόβιο, ταιριάζει πολύ και με την παράδοση της Δράμας, με το κομμάτι του νερού εδώ του τόπου. Οπότε, και το μάρμαρο σαν υλικό, το ότι διατηρείται τόσο πολύ στο χρόνο, θεωρώ ότι περνάει ένα πολύ ωραίο μήνυμα. Γι’ αυτό το επέλεξα για να το κάνω στη Δράμα. Είναι μία ευχάριστη πρόκληση.
Όσον αφορά τον κόσμο εδώ, ομολογώ ότι χαίρομαι πάρα πολύ, γιατί συγκριτικά με την Αθήνα, που όταν κυκλοφορείς σκονισμένος σε κοιτάνε πολύ περίεργα, εδώ δεν τους φαίνεται τίποτα το περίεργο. Αυτό δεν είναι τόσο σύνηθες. Κανείς δεν είναι σοκαρισμένος, τους φαίνεται απόλυτα φυσιολογικό αυτό που γίνεται. Ο κόσμος περνάει από εδώ, έχουμε υπέροχες επικοινωνίες, και στην ουσία αυτός είναι και ο θεσμός του συμποσίου: να έρχεται ο κόσμος, να συναναστρεφόμαστε, να υπάρχουν ωραίοι διάλογοι και κάπως να μας βοηθούν για να συνεχιστεί και το έργο. Και επηρεάζονται και μας επηρεάζουν.
Στον «Π.Τ.» φιλοξενείται και ο γλύπτης, κ. Χρήστος Βαγιάτας, ο οποίος μας μίλησε για την δουλειά του και για την μέχρι τώρα εμπειρία της συμμετοχής του στο Φεστιβάλ: «Είναι η πρώτη φορά που έρχομαι στη Δράμα, είναι πολύ όμορφη πόλη. Επιμελούμαι τρεις όγκους με τους οποίους θα γίνει μία σύνθεση. Το να δουλεύεις σε ένα τέτοιο πανάρχαιο δομικό και όχι μόνο, και καλλιτεχνικό υλικό, είναι καταπληκτικό, έχει μία καταπληκτική όψη. Δημιουργώ μια σύνθεση επιπέδων που κάνει διαδρομές για τους θεατές και δουλεύω με τη χρυσή τομή που παρουσιάζει, που βγαίνει στην αρμονία της φύσης και στις τέχνες. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να εμπλέκω το θεατή μέσα στο έργο ώστε να ενεργοποιείται».
