H νέα ποιητική συλλογή του Δραμινού
ποιητή Άγγελου Πάσκου: «Η Πτώση της Σταγόνας»
ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ νέα ποιητική συλλογή κυκλοφόρησε από τον πολυγραφότατο Δραμινό ποιητή Άγγελο Πάσκο, με τίτλο: «Η Πτώση της Σταγόνας».
Τη νέα ποιητική συλλογή του Άγγελου Πάσκου, προλογίζει η εκπαιδευτικός κα. Ιακωβία-Βίκη Βαμβάκου-Μεϊμάρογλου, η οποία αναφέρει μεταξύ άλλων ότι, η ποίηση του Πάσκου, «δεν είναι γραμμική, κινείσαι μέσα σε λαβύρινθο, ακολουθώντας το νήμα για την έξοδο… για την κατανόηση. Ο σπινθήρας αυτής της έκφρασης βρίσκεται μέσα στον Άγγλο και λέγεται τέχνη και τον “υποχρεώνει” να την εκφράζει ασταμάτητα. Γιατί η τέχνη είναι η μόνη έκφραση που είναι “δημόσιο αγαθό” από τη φύση της».
Όπως γράφει η ίδια σε άλλο σημείο «στον λόγο του καταφέρνει να “παίζει” με πολλές διαφορετικές σχολές ποίησης, τον νεώτερο ορθολογισμό δηλαδή τη λογική, με τον ρομαντισμό δηλαδή το συναίσθημα και την φαντασία… λέγοντάς μας… “πάντα υπάρχουν τρόποι να ερμηνεύσεις ένα όνειρο, αν και τα όνειρα δεν ερμηνεύονται”».
Αξίζει να σημειωθεί ότι, η νέα ποιητική συλλογή του Άγγελου Πάσκου, είναι αφιερωμένη στον μεγάλο Νευροχειρουργό Ευρυβιάδη Μπαϊραμίδη, που υπηρετεί στο Νοσοκομείο της Μυτιλήνης και είναι ο άνθρωπος που έχει κάνει μπάι-μπας εγκεφάλου και έχει αποκτήσει και τη φήμη του «γιατρού των φτωχών».
Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της συλλογής
Η «Πτώση της Σταγόνας», παρουσιάστηκε πριν από λίγες ημέρες στη Μυτιλήνη, όπου ζει και δραστηριοποιείται ο Άγγελος Πάσκος. Την παρουσίαση μεταξύ άλλων έκανε η ποιήτρια Μαρία Βρανά – Παπάλα, η οποία ανέφερε μεταξύ άλλων ότι, «η νέα ποιητική συλλογή του Άγγελου Πάσκου έχει τη μορφή ενός τοπίου. Ένα τοπίο, όπου ο χρόνος αποκτά υλική υπόσταση, οι λέξεις μετατρέπονται σε αντικείμενα και η μνήμη λειτουργεί σαν να είναι η δεύτερη ζωή του κόσμου του ή σαν δεύτερη αναπνοή του. Το δεδομένο είναι ότι, η μνήμη διαπερνά και διακατέχει το είναι του».
Αυτό που σημειώνει χαρακτηριστικά η ίδια, είναι ότι «τα ποιήματά του κινούνται, γύρω από τέσσερεις μεγάλους άξονες. Πρώτος άξονας είναι ο χρόνος, που ο ποιητής, μας τον παρουσιάζει σαν απτό σώμα που μεταμορφώνει τα πάντα. Δεύτερος άξονας είναι η μνήμη. Η μνήμη ως ζωντανός οργανισμός που συνομιλεί με το παρόν. Τρίτος άξονας είναι η ταυτότητα, η οποία μοιάζει με ρευστή μορφή που αλλάζει ρόλους. Και τέταρτος άξονας είναι η ύλη των πραγμάτων. Η ύλη που αποκτά φωνή και εσωτερικότητα».
Σημειώνει μάλιστα χαρακτηριστικά, ότι, «κάθε ποίημα μοιάζει με ένα ανοιχτό παράθυρο προς έναν κόσμο που ανασαίνει μέσα από εικόνες, αντικείμενα και στιγμές. Όλα συμβαίνουν σαν να κινούνται μέσα σ’ ένα μεγάλο όνειρο που δεν κλείνει ποτέ.
Δεν μένει σε σταθερές εικόνες, ρέει συνεχώς. Άλλοτε γίνεται δρόμος, άλλοτε δωμάτιο, άλλοτε σώμα, άλλοτε ανάμνηση, μα πάντα επιστρέφει σε κάποιες σταθερές βάσεις: τον χρόνο, τη θύμηση, τη μοναξιά, τον έρωτα, την απώλεια και την ανάγκη του ανθρώπου να καταλάβει το συναίσθημα και να το εξηγήσει».
Αυτό που ξεχωρίζει στα γραπτά του ποιητή μας, από την πρώτη ως την τελευταία στιγμή, είναι ότι βλέπει την αλήθεια του κόσμου μέσα από εικόνες πολύ συγκεκριμένες, θα τολμήσω να πω χειροπιαστές. Μια καμπάνα, ένα ρούχα, μια πλαστική σακούλα, ένα κραγιόν, μια σταγόνα βροχής, ένα παλτό, ένας δρόμος. Δεν χρησιμοποιεί αφηρημένες έννοιες με θεωρητικό τρόπο, αλλά τις μετατρέπει σε αντικείμενα, σε πράγματα που τα αγγίζεις και μέσα από αυτά τα πράγματα, μιλά για μεγάλα ζητήματα της ζωής. Ο χρόνος, για παράδειγμα, εμφανίζεται ως κάτι που σπάει, αλλάζει, χάνεται και επιστρέφει. Κάποιες φορές μετριέται, κάποιες σταματά και κάποιες χάνεται εντελώς. Ο αναγνώστης έχει την αίσθηση ότι ο χρόνος εδώ δεν είναι γραμμικός, αλλά είναι ένας κύκλος ή ένα δωμάτιο που κινείται μέσα του χωρίς να μπορεί να προσδιορίσει αν προχωρά, αν επιστρέφει ή αν γυρίζει πίσω».
Ένα άλλο γνώρισμα του Πάσκου, «είναι και η αίσθηση της μοναξιάς, η οποία συνομιλεί συνεχώς με τους άλλους, ακόμα κι όταν αυτοί δεν είναι παρόντες. Υπάρχει πάντα ένα «εσύ» απέναντί στο «εγώ» μια σχέση που άλλοτε πλησιάζει και άλλοτε απομακρύνεται, σαν να δοκιμάζεται διαρκώς η δυνατότητα της επαφής.
Επίσης, σε πολλά σημεία, υπάρχει μια έντονη θεατρικότητα. Λες και βρίσκεται ο αναγνώστης σε μια σκηνή, άλλοτε ως παρατηρητής και άλλοτε σαν κάποιος που έχει χάσει τον ρόλο του και προσπαθεί να τον ξαναβρεί. Αυτό, δίνει στα ποιήματα μια αίσθηση συνεχούς παράστασης, που τίποτα δεν μένει σταθερό».
Όπως λέει η κα. Μαρία Βρανά – Παπάλα, «το πιο δυνατό σημείο της ποιητικής συλλογής είναι ότι δεν προσπαθεί να εξηγήσει τον κόσμο, αλλά τον παρατηρεί μέσα από ρωγμές, μέσα από μικρές κινήσεις, μέσα από στιγμές που μοιάζουν ασήμαντες, όμως τελικά έχουν μεγάλο βάρος. Κι έτσι αφήνει τον αναγνώστη μόνο του, μέσα σ’ αυτές τις εικόνες, για να βρει ο ίδιος το νόημά τους. Αυτός είναι ο λόγος που η συλλογή θυμίζει ένα ενιαίο ταξίδι, μια διαδρομή μέσα σ’ έναν εσωτερικό κόσμο που αλλάζει μορφή, αλλά κρατάει πάντα τον ίδιο παλμό, δηλαδή, την προσπάθεια του ανθρώπου να είναι πραγματικά παρόν μέσα στη ζωή του, να θυμηθεί, να νιώσει, να καταλάβει και τελικά να συνεχίσει».
