Η Δράμα τίμησε τη μνήμη
των σφαγιασθέντων του 1941
Με λαμπρότητα και συγκίνηση η κεντρική εκδήλωση για τα 85 χρόνια από τη μαύρη επέτειο
Με κατάνυξη και σεβασμό τίμησε σήμερα, Τρίτη 29 Σεπτεμβρίου, η Δράμα τη μνήμη των θυμάτων που σφαγιάσθηκαν από τον βουλγαρικό στρατό κατοχής το 1941, με τη συμπλήρωση 85 χρόνων από τη μαύρη αυτή ημέρα.
Οι εκδηλώσεις ξεκίνησαν το πρωί με αρχιερατική Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου, όπου χοροστάτησε ο Μητροπολίτης Δράμας κ. Δωρόθεος. Ακολούθησε μνημόσυνο υπέρ των σφαγιασθέντων, παρουσία επισήμων, εκπροσώπων φορέων και πλήθους πολιτών.
Την Κυβέρνηση εκπροσώπησε ο Υφυπουργός Εσωτερικών κ. Κωνσταντίνος Γκιουλέκας. Το ιστορικό της ημέρας εκφώνησε ο κ. Δημήτρης Μαυρόπουλος, διευθυντής του 15ου Δημοτικού Σχολείου «Γεώργιος Βιζυηνός».
Μετά την ομιλία σχηματίστηκε πομπή από τις αρχές, τον ιερό κλήρο και το κοινό προς το Μνημείο Σφαγιασθέντων, στη συμβολή των οδών Εθνικής Αμύνης και 28ης Οκτωβρίου. Εκεί τελέστηκε επιμνημόσυνη δέηση και κατατέθηκαν στέφανα ενώ την τελετή συνόδευσε μουσικά η Φιλαρμονική Δήμου Δράμας.
Ιστορικές στιγμές της Δράμας
Για τη Δράμα, οι μέρες αυτές αποτελούν μια από τις πιο μαύρες και σκοτεινές σελίδες της ιστορίας της. Η περιοχή έχει περάσει τρεις Βουλγαρικές Κατοχές και κάθε φορά οι χριστιανοί γνώριζαν το μένος του βουλγαρικού στρατού και των Κομιτατζήδων. Η πρώτη Βουλγαρική Κατοχή το 1912 – 1913, η δεύτερη το 1916 – 1918 και η τρίτη το 1941 – 1944.
Μάλιστα σήμερα, στο πλαίσιο αυτό, ο Δήμος Δράμας έχει ξεκινήσει μια προσπάθεια καταγραφής όλων των ονομάτων των ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους εκείνες τις ημέρες, ώστε να καταγραφούν και επίσημα πλέον σε ένα νέο μνημείο που θα διαμορφωθεί στον χώρο πίσω από το υφιστάμενο Μνημείο Σφαγιασθέντων.
Πολλές οικογένειες εκείνες τις ημέρες έχασαν αγαπημένους ανθρώπους, οι οποίοι έδωσαν τη ζωή τους, στα αντίποινα που εξαπέλυσαν οι Βούλγαροι, στην πρώτη εξέγερση των Ελλήνων απέναντι στις δυνάμεις κατοχής.
Το ιστορικό της ημέρας
Η αγάπη για την ελευθερία είναι μία από τις κινητήριες δυνάμεις της ιστορίας. Και αυτή η αγάπη για την ελευθερία πληρώνεται συνήθως ακριβά με αίμα και δάκρυ, με θάνατο και πένθος, με φρίκη και όλεθρο. Με τέτοιο ακριβό τίμημα πλήρωσαν η μαρτυρική Δράμα και η περιοχή της την εξέγερση κατά των βουλγαρικών δυνάμεων κατοχής το βράδυ της 28ης Σεπτεμβρίου του 1941.
Οι περισσότεροι από εκείνους που πήραν μέρος στην εξέγερση, την πρώτη αντιστασιακή ενέργεια στη σκλαβωμένη Ελλάδα, ήταν απλοί άνθρωποι από τη Δράμα και τα χωριά της, φορτωμένοι με οδυνηρές μνήμες από τις δύο προηγούμενες βουλγαρικές κατοχές του 1912-13 και του 1916-18, άνθρωποι που δεν άντεχαν να βλέπουν τους ίδιους αδίστακτους κατακτητές να σφετερίζονται για τρίτη φορά μέσα σε μισό αιώνα τη γη και τις περιουσίες τους.
Το βράδυ της Κυριακής 28 Σεπτεμβρίου 1941 σε 22 συνολικά οικισμούς σημειώθηκαν εξεγέρσεις, κατά τις οποίες σκοτώθηκαν 47 Βούλγαροι και βουλγαρίζοντες. Άνεμος ελευθερίας έπνευσε προς στιγμήν στα χωριά του δραμινού κάμπου, όπου χτύπησαν οι καμπάνες και υψώθηκαν ελληνικές και ερυθρές επαναστατικές σημαίες και το όραμα της ελευθερίας μέθυσε τις καρδιές.
Ωστόσο το θαύμα της κατάλυσης της βουλγαρικής κυριαρχίας δεν θα κρατούσε πάνω από μία νύχτα. Από τα ξημερώματα οι εξεγερθέντες άρχισαν να εγκαταλείπουν τις κατοικημένες περιοχές. Πολλοί κάτοικοι πήγαν μαζί τους είτε από ενθουσιασμό είτε από φόβο για επικείμενα αντίποινα. Και πραγματικά «ο Άδης ηκολούθει».
Όλοι ήταν ένοχοι!
Στη Δράμα από τα ξημερώματα της Δευτέρας 29 Σεπτεμβρίου 1941 άρχισαν μαζικές συλλήψεις. Για τους Βουλγάρους όλοι ήταν ένοχοι. Οι καπνεργάτες που πήγαιναν στα καπνομάγαζα, οι μεροκαματιάρηδες που ξεκινούσαν για τις δουλειές τους, οι καταστηματάρχες που άνοιγαν τα μαγαζιά τους, οι χωρικοί που κατέβαιναν για το παζάρι (γινόταν τότε κάθε Δευτέρα), οι κάτοικοι που ήταν κλεισμένοι στα σπίτια τους. Γέμισαν τα στρατόπεδα και οι αστυνομικοί σταθμοί από ανύποπτους πολίτες, που δεν είχαν καμία απολύτως ανάμειξη στα γεγονότα.
Την ίδια μέρα άρχισαν αθρόες ομαδικές εκτελέσεις. Πολύ αίμα χύθηκε στην περιοχή του Ινστιτούτου Καπνού, στους πρόποδες του Κορυλόβου, πίσω από το Γυμνάσιο Αρρένων, πίσω από το Πάρκο των Κομνηνών, στην οδό Μεγάλου Αλεξάνδρου και τα νεκροταφεία της Στενημάχου.
Σύμφωνα με τις πρόσφατες έρευνες ο συνολικός αριθμός των θυμάτων μόνο μέσα στην πόλη της Δράμας ήταν τουλάχιστον 562 ψυχές. Για τη θυσία αυτή η Δράμα χαρακτηρίστηκε ως «μαρτυρική πόλη» με το Π.Δ. 398 (Φ.Ε.Κ. 277/Α΄ /16.12.1998)
Ασφαλώς η αποκρουστικότητα ενός εγκλήματος δεν κρίνεται μόνο από τον απόλυτο αριθμό των θυμάτων αλλά και από την αγριότητα και το μίσος εκείνων που το διέπραξαν. Τα βουλγαρικά αντίποινα ήταν ψυχρά και μελετημένα και αποσκοπούσαν όχι μόνο στο να καταπνίξουν την εξέγερση αλλά, κυρίως, στο να καταρρακώσουν το ηθικό των Ελλήνων και να αλλοιώσουν την πληθυσμιακή σύνθεση της Ανατολικής Μακεδονίας εξοντώνοντας ή απομακρύνοντας από τα εδάφη της το ελληνικό στοιχείο και ιδίως το προσφυγικό. Η βουλγαρική μανία επεκτάθηκε πολύ πιο πέρα από τον χώρο εκδήλωσης των εξεγέρσεων. Συνολικά εκατόν δύο χωριά και πόλεις της Ανατολικής Μακεδονίας δοκιμάστηκαν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Σημειώθηκαν αεροπορικοί βομβαρδισμοί σε κατοικημένους τόπους με θύματα γυναικόπαιδα και αμάχους. Πραγματοποιήθηκαν ομαδικές και μεμονωμένες εκτελέσεις αθώων ανθρώπων. Πυρπολήθηκαν ολόκληροι οικισμοί. Λεηλατήθηκαν περιουσίες. Βασανίστηκαν εκατοντάδες άντρες και βιάστηκαν πολλές ανυπεράσπιστες γυναίκες.
Ο αριθμός των θυμάτων
Σε όλη την έκταση του σημερινού Δήμου Δράμας ο αριθμός των θυμάτων ήταν ο εξής:
– Στη Δ.Κ. Χωριστής, η οποία με το Π.Δ.140 (ΦΕΚ 197/Α’/05.08.2005) χαρακτηρίστηκε ως μαρτυρικό χωριό, εκατόν σαρανταεφτά (147) άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στη ματωμένη «Γκιόλα» και αλλού. Οι νεκροί αυτοί ήρθαν να προστεθούν στις εξακόσιες εικοσιτρείς (623) απώλειες που είχε η Χωριστή κατά τη δεύτερη βουλγαρική κατοχή (1916-1918).
– Στην Τ.Κ. Κουδουνίων οι νεκροί ήταν εικοσιπέντε (25). Οι περισσότεροι από αυτούς κάηκαν μέσα σε αχυρώνα, στον οποίο οι Βούλγαροι τους έκλεισαν προτού τον πυρπολήσουν.
– Στην Τ.Κ. Καλού Αγρού το τίμημα ήταν εικοσιέξι (26) νεκροί και πολλά σπίτια που καταστράφηκαν.
– Στην Τ.Κ. Μυλοποτάμου οι νεκροί ήταν εννέα (9).
– Από την Τ.Κ. Νικοτσάρα, τέλος, τέσσερις άνθρωποι καταδικάστηκαν σε θάνατο από βουλγαρικό στρατοδικείο και εκτελέστηκαν στη Δράμα ως πρωτεργάτες της εξέγερσης, ένας κάηκε στον αχυρώνα των Κουδουνίων και ένας πνίγηκε στον Στρυμόνα.
