Η γενετήσια ορμή στα δρώμενα
«Τα Καλογερ’κα» και «Ο Καλογερος»
«Το χάσμα π’ άνοιξε ο σεισμός κι ευθύς εγιόμισε άνθη» (Διονύσιος Σολωμός)
Του Κ. Γ. Κ. Χατζόπουλου, Τ. Λυκειάρχη
Η ξεριζωμένη γενιά των Ελλήνων της Ανατολής έφερε μαζί της τη διαχρονική γνήσια παράδοσή της επιβεβαιώνοντας πως, αν και πέρασαν τρεις χιλιετηρίδες μακριά από τη μητέρα πατρίδα, διατήρησε στη χόβολη της ψυχής της ατόφιο τον Ελληνισμό.
Και αυτόν τον γνήσιο Ελληνισμό της τον διατηρεί στητό κι ολόρθο παριστάνοντάς τον με πολύ σεβασμό.
Στο σημερινό μας άρθρο θα επιχειρήσουμε μίαν ανατομία του πυρήνα των δύο δρωμένων: «Των Καλογέρ’κων» και «Του Καλόγερου».
Τα Καλογέρ’κα τα φέρανε στην Ηδωνίδα γη οι πρόσφυγες από το Κρυόνερο της Ανατολικής Θράκης στο Καλαμπάκι, ενώ τον Καλόγερο πρόσφυγες από το Κωστί της ίδιας περιοχής στη Μαυρολεύκη.
Δεν προτιθέμεθα να προβούμε στην πλήρη περιγραφή των πιο πάνω δρωμένων. Θα εστιάσουμε την αναφορά μας στις λακωνικές άσεμνες φράσεις, που εκστομίζονται κατά την τέλεσή τους από τα Μέλη των αυτοσχέδιων θιάσων. Και ασφαλώς η εκστόμιση των άσεμνων φράσεων καθόλου δεν ενοχλεί τους παριστάμενους κομπάρσους των θιάσων. Απεναντίας προκαλεί τον ακράτητο γέλωτα και την επιδοκιμασία τους.
Γεννιέται εύλογα το ερώτημα: πώς εντάχθηκαν οι βωμολοχίες σε λαϊκή εκδήλωση, που στο βάθος της ενυπάρχει υπολανθάνων θρησκευτικός χαρακτήρας;
Μελετώντας κανείς τον ημερολογιακό χρόνο τέλεσης των δρωμένων καθώς και την έκφραση της επιθυμίας των δρώντων, ανατρέχει αβίαστα στη σκέψη πώς αυτά συνδέονται άρρηκτα με την προσπάθεια του λαού, κατά την αντίληψή του πάντοτε, να βοηθήσει με τις δυνάμεις του την παντοτρόφα μάνα γη στην κάρπιση όσο το δυνατόν άφθονων αγαθών, τα οποία θα απέτρεπαν τον κίνδυνο της ασιτίας και θα διασφάλιζαν την επιβίωσή του.
Οι εκστομιζόμενες άσεμνες φράσεις κατά την τέλεση των δρωμένων σχετίζονται άμεσα με τη γενετήσια ορμή και έχουν σχέση με τα σωματικά όργανα, τα οποία γεννούν τις ανθρώπινες φυσιολογικές σωματικές λειτουργίες.
Συνεπώς δεν πρέπει να μας ξενίζει ούτε και να κινεί την αιδώ η έκφρασή τους, αφού αυτές, μολονότι αναφέρονται στον σαρκικό χώρο, δεν παύουν να συμπλέουν και με την έκφραση του ψυχικού κόσμου.
Ο άνθρωπος του λαού καταπονώντας τη μητέρα γη και καταπονούμενος από αυτήν δε δυσκολεύεται να οδηγεί στην ίδια πορεία τον ψυχικό του κόσμο με τις σαρκικές του ανάγκες.
Ασφαλώς η επανάληψη κατ’ έτος της εκστόμισης των ασέμνων εκφράσεων αφίσταται σήμερα του στόχου της υποβοήθησης της μάνας γης για την άφθονη προσφορά της. Τον ρόλο αυτό τον έχει αναλάβει εδώ και δεκαετίες η τεχνολογική μέριμνα με την επινόηση μηχανημάτων, τα οποία απαλλάξανε τα τετράποδα από τη βάναυση καταπόνησή τους, αλλά και η χημική επιστήμη με την επινόηση και την παραγωγή διατροφικών συμπληρωμάτων της μάνας γης, ώστε αυτή θωρακισμένη πια να προβαίνει στην επιθυμία των καταπονητών της για αυξημένη παραγωγή.
Δεν παύει όμως η εκστόμιση των ασέμνων φράσεων να υποκρύπτει και τη μακροχρόνια επιθυμία του ανθρώπου του λαού για τη διαιώνιση του είδους του ταυτίζοντας την παραγωγή της γης με τη δική του παραγωγή.
Με κυριαρχούσα αυτή τη δίδυμη αντίληψη εύλογα ο λαός μας αναβιώνει κάθε ημερολογιακό έτος δρώμενα, τα οποία σχετίζονται με την παραγωγή της γης, της τόσο αναγκαίας για την επιβίωσή μας.
Καλοδεχούμενη λοιπόν η κάθε χρόνο παρουσίαση των δρωμένων εκείνων, τα οποία οδηγούν στην υπόμνηση για την αναγκαία και τόσο επωφελή για τον άνθρωπο γενετήσια ορμή.
