Η λυρικότητα και ο πειραματισμός
στην ποίηση του Χρ. Σπυρόπουλου
Του Θανάση Πολυμένη
ΜΕ ΤΡΕΙΣ εξαιρετικές ποιητικές συλλογές κάνει την εμφάνισή του στα ελληνικά γράμματα, ο Δραμινός ποιητής Χρήστος Σπυρόπουλος. Μέσα από αυτές, αποτυπώνει μια ιδιαίτερα έντονη λυρικότητα όπως και θεατρικότητα, ενώ ο αναγνώστης μπορεί να διακρίνει έναν έντονο ερωτισμό και πειραματισμό.
Η πρώτη ποιητική συλλογή έχει τίτλο: «Ημερολόγια Καταστρώματος» από τις εκδόσεις «Σαιξπηρικόν», η δεύτερη είναι η «Τα του Φωτός» από τις εκδόσεις «Μανδραγόρας» και η τρίτη «Ύλη Πρώτη», επίσης από τις εκδόσεις «Μανδραγόρας».
Το «Ημερολόγια Καταστρώματος», αφορά στο ατμόπλοιο Φολέγανδρος. Ο καπετάνιος και ο νεαρός Μάνθος συζητούν, θυμούνται και επιθυμούν. Η εικόνα του παππού κρεμασμένη στο καρφί της σημαδεύει το διάλογο των γενεών. Οι γενιές ανταλλάσουν την αγωνία τους· η παλιά αναμετριέται με τις μνήμες της και τα κέρδη της είναι η εμπειρία. Η νέα είναι βέβαια ορμητική, μα όλο ρωτά. Σ’ αυτό το ταξίδι που όλα αλλάζουν μόνη σταθερή είναι η πορεία. Αλλά ποιος είναι ο προορισμός; Κάποιο νησί, κάποια παράλια ή μήπως η ουτοπία;
Και οι τρεις ποιητικές συλλογές έχουν λάβει εξαιρετικά θετικές κριτικές για τη διαύγεια και τη μεταφυσική τους αγωνία. Μάλιστα, «Τα Του Φωτός», χαρακτηρίζονται από μια «πανανθρώπινη κραυγή» που αναζητά την αθωότητα και τη μεταμόρφωση του ανθρώπου μέσα από το φως.
Πρόκειται για μια γραφή ιδιαίτερα λιτή ως προς τη μορφή του λόγου και εσωτερική γεμάτη όμως από πυκνά νοήματα, που πηγάζει μέσα από τη δίψα για πνευματική κάθαρση. Μέσα από τις χαραμάδες της καθημερινότητας, μέσα από την ματιά του ποιητή στα απλά πράγματα, ανακαλύπτει κανείς την πραγματική έννοια της αισιοδοξίας με έναν βαθιά στοχαστικό τόνο, αλλά και στη μελαγχολία και τη φυσιολατρία.
Αξίζει να τονίσουμε τη μουσικότητα του λογού και την ευφυή χρήση των λέξεων που δίνουν το ρυθμό στην εμβάθυνση των θεμάτων όπως στο φως, τη μνήμη, την υπαρξιακή αγωνία και αναζήτηση, μέσα από μια προσωπική, αλλά ταυτόχρονα καθολική οπτική.
Ποίηση μεστή με οικονομία, αυστηρότητα, περίσκεψη. Ποίηση διαλόγου και επίκλησης μιας υπέρτερης δύναμης. Ποίηση-ύμνος στην ομορφιά της φύσης: «το ακριβότερο λουλούδι/ ανθίζει πάνω στην πέτρα και στην αγιότητα της ζωής: πριν μάθω γραφή/ έμαθα ανάγνωση,/ ήταν ο μόνος τρόπος/ να ζήσω».
Απόσπασμα από το «Τα Του Φωτός»: «Κι όμως / υπάρχει πάντα μια χαραμάδα / στο φως / να μας μεταμορφώνει / σε ανθρώπους /… και πάλι».
Η ποιητική συλλογή «Ύλη Πρώτη», είναι γεμάτη από λέξεις, φως και σιωπές, που με τόνο λυρικό, μέσα από παύσεις, έρχεται να μιλήσει προσεκτικά και ευλαβικά για τα άρρητα. Μια ποιητική μυσταγωγία με αφαίρεση, λόγο υπαινικτικό, υποδόριο και βεβαίως ουμανιστικό. Ένας ύμνος στο δικαίωμα της ζωής και στην ανθρώπινη ύπαρξη: «Να ταξιδεύεις/ με έναν άνεμο/ Νότιο./ Αυτό λέω/ ευτυχία. Και αλλού: Ανένδοτος να είσαι/ στο φως./ Ορθόπλωρος να απαιτείς / μια συλλογική αξιοπρέπεια./ Ακέραιος στον βηματισμό./ Αδιάλλακτος στην αδικία./ Όρθιοι σαν δέντρα/ στο πέρας του ουρανού,/ είμαστε./ Ευτυχώς υπάρχει και ο Ουρανός».
Η «Ύλη Πρώτη» είναι μια ποιητική σύνθεση καθώς παρατηρείται ένα είδος συνέχειας μέσω της γραφής. βοηθά σ’ αυτό και η απουσία τίτλων, η παρουσία αποσιωπητικών, η αλληλοδιάδοχη εξέλιξη της εξιστόρησης με αποτέλεσμα να δημιουργείται ένα ενιαίο και αδιαίρετο σώμα: «Έναν κόσμο πεθύμησα/ να χωράει σε ένα ποίημα./ Ένα και μοναδικό./ Ένα που να αισθάνεται/ την άνοιξη ενός χαμόγελου./ Ένα που να μιλά για το παιδί,/ το ανέμελο στην γειτονιά του./ Ένα που να μουρμουρίζει/ με έμφαση τον ήλιο στην άκρη ενός απογεύματος».
Ο Χρήστος Σπυρόπουλος γεννήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1970 στο Esslingen της Γερμανίας. Το 1980 μετακόμισε με την οικογένεια του στη Δράμα. Το 1989 έφυγε για σπουδές στην Κοσταντία της Γερμανίας. Από το 1993 έως και το 2012 έζησε και εργάστηκε στη Δρέσδη δραστηριοποιούμενος στον τομέα των μεταφορών. Το 2012 επέστρεψε στην Δράμα. Από το 2012 έως και σήμερα μοιράζει τον χρόνο του ανάμεσα στην αγαπημένη του Κρήτη και την Δράμα.
