Σχολή Γονέων Ιεράς Μητροπόλεως Δράμας
Η οικογένεια δίπλα στα παιδιά
με συναισθηματικές δυσκολίες
Μιλάει στον «Π.Τ.» ο Παιδοψυχίατρος κ. Βάιος Νταφούλης
Του Θανάση Πολυμένη
ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ από την περασμένη Κυριακή 19 Οκτωβρίου, οι νέες συναντήσεις της Σχολής Γονέων της Ιεράς Μητροπόλεως Δράμας, οι οποίες γίνονται στον Ιερό Ναό Αγίων Αναργύρων Δράμας.
Οι συναντήσεις γίνονται μια Κυριακή κάθε μήνα και κρατούν όσο και η σχολική χρονιά, 2025 – 2026.
Στην πρώτη φετινή συνάντηση, ομιλητής ήταν ο Παιδοψυχίατρος κ. Βάϊος Νταφούλης, Διευθυντής της Παιδοψυχιατρικής Κλινικής του Ιπποκράτειου Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης και το θέμα που ανέπτυξε ήταν «Συναισθηματικές δυσκολίες παιδιών και εφήβων στη σύγχρονη εποχή».
Για το θέμα μίλησε στον «Π.Τ.» ο κ. Νταφούλης, σημειώνοντας ότι, το θέμα του αφορά «στις συναισθηματικές δυσκολίες που εμφανίζουν τα παιδιά μας, για θέματα συναισθήματος που πολλές φορές τις δικές τους συναισθηματικές δυσκολίες τα παιδιά τις εκδηλώνουν και με θέματα συμπεριφοράς. Θα διακρίνουμε δηλαδή πότε μια συμπεριφορά του παιδιού μπορεί να σημαίνει και συναισθηματικό πρόβλημα. Γιατί, σε αντίθεση με εμάς τους ενήλικες που όταν έχουμε ένα συναισθηματικό πρόβλημα – για παράδειγμα μια θλίψη, ένα άγχος, μια φοβία – την εκδηλώνουμε με τα γνωστά συμπτώματα, τα παιδιά μπορεί μέσα από την συμπεριφορά τους, να δείξουν μια συναισθηματική δυσφορία. Για παράδειγμα, για κάτι που δεν πηγαίνει καλά στο σπίτι, είτε για τις σχέσεις των γονέων, για σχέσεις με τους συμμαθητές τους, για τα πειράγματα, για οτιδήποτε μπορεί να συμβαίνει στη ζωή μας».
Από αρ. ο Παιδοψυχίατρος κ. Βάιος Νταφούλης, με τον εφημέριο του Ι. Ν. Αγίων Αναργύρων Δράμας π. Δημήτριο Αχθοφορίδη.
Από νωρίς στο διαδίκτυο
Όπως ιδιαίτερα σημειώνει ο κ. Νταφούλης, «τα παιδιά σήμερα και τα αγαπούμε περισσότερο και τα προστατεύουμε, αλλά είναι γεγονός ότι αντιμετωπίζουν παραπάνω δυσκολίες στη σημερινή εποχή. Έχουν μπει από νωρίς στο διαδίκτυο, στα social media, φαίνονται πάρα πολύ ισχυρά σαν προσωπικότητες, αλλά στην πραγματικότητα βλέπουμε και αρκετά παιδιά που είναι πιο ευάλωτα συναισθηματικά, που δεν θα το περιμέναμε».
Στο σημείο αυτό κ. Νταφούλης δίνει ένα παράδειγμα, σημειώνοντας: «Μπορεί να δείτε ένα παιδί το οποίο να γνωρίζει τρεις και τέσσερις φορές καλύτερα από εμάς τους μεγαλύτερους την τεχνολογία και πώς να την χρησιμοποιεί. Όμως ένα πείραγμα στο διαδίκτυο – το παλιό πείραγμα που γινόταν στο διάλειμμα – για το αν είναι χοντρός ή χοντρή, ένα σωματικό γνώρισμα, για το ύψος, για μια απόδοση στα μαθήματα, μπορεί να οδηγήσει το παιδί ακόμα και να κάνει μια απόπειρα».
Όπως διευκρινίζει, «αυτό είναι μια συναισθηματική δυσκολία. Ενώ φαίνεται ισχυρό, πανίσχυρο, χρησιμοποιεί τον υπολογιστή του, πάει στα φροντιστήριά του, βγαίνει έξω συχνά από το σπίτι, κάνει πράγματα μόνο του. Συναισθηματικά όμως, αυτό που σας περιγράφω, που είναι γεγονότα που αντιμετωπίζουμε στην καθημερινή μας κλινική πρακτική, σημαίνει μια συναισθηματική δυσκολία. Κάθε συναισθηματική δυσκολία ενός παιδιού, εξαρτάται από το ταμπεραμέντο του παιδιού, και από τους περιβαλλοντικούς κανόνες ζωής που είναι: Πρώτα απ’ όλα οικογένεια, που είναι νούμερο ένα. Εάν η οικογένεια είναι δεμένη και μπορεί να προσφέρει στο παιδί της πράγματα. Και φυσικά μετά την οικογένεια, το σχολείο που είναι ο βασικός φορέας κοινωνικοποίησης των παιδιών μας. Δηλαδή, το σχολείο παρέχει στα παιδιά μας την ασφάλεια, τού να γίνουν συναισθηματικά ανεξάρτητα και να κοινωνικοποιηθούν. Διότι, η παρέα και η κοινωνικοποίηση, βοήθησε πολύ τα παιδιά μας να ανεξαρτητοποιηθούν».
Ο θυμός μετά την πανδημία
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε ο κ. Νταφούλης και στα αποτελέσματα που έφερε η πανδημία του Covid. Όπως σημειώνει στον «Π.Τ.», «είχε βγει μια παγκόσμια μελέτη στην οποία συμμετείχαν 100 χώρες μαζί και η Ελλάδα, και έλεγε ότι θα κυριαρχήσει ο θυμός, η κατάθλιψη, το άγχος και μια κοινωνική αλτρουιστική, αγαπητική συμπεριφορά. Πράγματι, τα είδαμε όλα. Είδαμε όμως και στην κοινωνία μας και στα παιδιά μας πολύ θυμό, αλλά είδαμε και συμπτώματα λίγο παραπάνω καταθλιπτικά και φοβικά. Τα ψυχιατρικά έρχονται λίγο αργότερα. Ήρθε πρώτα η πανδημία, κλείστηκαν τα παιδιά μέσα και τα ψυχιατρικά ήρθαν λίγο αργότερα.
Εμείς όμως είμαστε αισιόδοξοι. Κι αυτό γιατί, όσο είναι οι γονείς μαζί με τα παιδιά τους, δίπλα στα παιδιά τους, όλη η οικογένεια, οι εκπαιδευτικοί, τα αδέρφια και οι συμμαθητές, τότε τα παιδιά μας θα είναι καλύτερα».
Η βοήθεια των γονιών μας
Ερωτώμενος κατά πόσο οι γονείς σήμερα σ’ αυτή την εποχή έχουν τη δυνατότητα να προσφέρουν βοήθεια στα παιδιά τους, ο κ. Νταφούλης τονίζει:
«Έχουν δυνατότητες. Θα πρέπει να ξέρουμε ότι, στην εφηβεία, είναι φυσιολογικό να μας απορρίψουν τα παιδιά μας. Αλλά και να μας απορρίψουν, κάποιο άλλο παιδί, κάποιος άλλος άνθρωπος, μπορεί να τους προσφέρει. Να μην θεωρούμε τους εαυτούς μας παντοδύναμους, θεοί δεν είμαστε. Να έχουμε πλήρη πίστη και εμπιστοσύνη, ότι, τα πράγματα θα πάνε καλύτερα, εάν εμείς μέσα μας νιώθουμε καλύτερα. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι, σε πάρα πολλά παιδιά που βλέπω ψυχιατρικού τύπου δυσκολίες, παίζει ρόλο η οικογένεια. Όταν η οικογένεια είναι δεμένη και έχει όλους αυτούς τους χαρακτήρες, που είπαμε, την πίστη και την ελπίδα, τα πάντα θα πάνε υποχρεωτικά καλύτερα».
