Κατασκεύασε τροχούς για κανόνια
του Α’ Π.Π. του πυροβολικού και
βραβεύτηκε από τον Υφυπ. Εθνικής Άμυνας
Ο παλιός καροποιός κ. Νίκος Μορφίδης από την Προσοτσάνη μιλάει στον «Π.Τ.»
Του Θανάση Πολυμένη
ΥΠΑΡΧΕΙ σήμερα το επάγγελμα του καροποιού; Όχι! Πώς μπορείς όμως να κατασκευάσεις μια ρόδα κάρου για κάτι που χρειάζεσαι; Ο κ. Νίκος Μορφίδης μπορεί να το κάνει και μάλιστα με επιτυχία. Γι’ αυτό το λόγο, το ΥΠΕΘΑ απευθύνθηκε στον κ. Μορφίδη, προκειμένου να κατασκευάσει τροχούς κανονιών του Πυροβολικού του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Για την εξαιρετική του δουλειά μάλιστα βραβεύτηκε από τον υφυπουργό Εθνικής Άμυνας κ. Αθανάσιο Δαβάκη, και το Διοικητή της Σχολής Πυροβολικού Συνταγματάρχη Γεώργιο Νέλλα.
Ο «Π.Τ.», επικοινώνησε και μίλησε με τον κ. Μορφίδη, του οποίου ο πατέρας ήταν καροποιός. Την τέχνη του καροποιού ακολούθησε στα πρώτα χρόνια της ζωής του, μέχρι που το επάγγελμα σταμάτησε πλέον να υπάρχει.
Το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας ήθελε να επισκευάσει τους τροχούς σε ένα κανόνι του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και απ’ ό,τι φάνηκε τελικά, ο κ. Μορφίδης ήταν ο μόνος που μπορούσε να το κάνει, καθώς όχι μόνο γνωρίζει πολύ καλά την τέχνη και την τεχνική, αλλά και γιατί ο ίδιος είχε ασχοληθεί επαγγελματικά, έχει τα απαραίτητα εργαλεία, ενώ τώρα που είναι συνταξιούχος ασχολείται περιοδικά μ’ αυτό κατασκευάζοντας διάφορα εξαρτήματα από κάρα.
Μιλώντας στον «Π.Τ.», μας λέει ότι, «όταν με βρήκαν, με παρακάλεσαν αν μπορώ να κάνω κάτι, επειδή το έχω σαν βίωμα από τον πατέρα μου. Μάλιστα μου διηγιόταν ότι κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο τον πήραν και έκανε αυτή τη δουλειά, γιατί ήταν καροποιός. Τότε έκανε αυτή τη δουλειά σε μια πυροβολαρχία ορεινού πυροβολικού στον Βώλακα».
«Όταν μου τηλεφώνησαν και μου ζήτησαν να αναλάβω τη δουλειά αυτή», τονίζει, «μου ήρθαν στο μυαλό εικόνες από τον πατέρα μου και συγκινήθηκα και δέχθηκα να το κάνω».
Τελικά, όταν όλα ήταν έτοιμα και οι ξύλινες ρόδες τοποθετήθηκαν στο κανόνι, το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας αποφάσισε να τον τιμήσει με ένα βραβείο, το οποίο του απονεμήθηκε σε τελετή η οποία έγινε ανήμερα της Αγίας Βαρβάρας – προστάτιδας του Πυροβολικού – στο Υπουργείο στην Αθήνα.
Όπως σημειώνει ο ίδιος, «ακολούθησα κι εγώ για λίγο το επάγγελμα του καροποιού, μέχρι που κάποια στιγμή αναγκάστηκα να το σταματήσω, μιας και είχαν ήδη αρχίσει να εμφανίζονται τα πρώτα τρακτέρ και φορτηγά».
Ο κ. Μορφίδης κράτησε τα εργαλεία και όλα τα απαραίτητα και πλέον ασχολείται περιστασιακά και μόνο. «Σήμερα βέβαια δεν υπάρχει κανένας που να κατασκευάζει κάρα στη Δράμα αλλά και στην Ελλάδα. Εμείς στην Προσοτσάνη, μέχρι και την δεκαετία του 1970 δουλεύαμε ακόμα και εκείνα τα χρόνια είχε περίπου επτά καροποιία ενεργά στην περιοχή μας, συν άλλα τρία που ασχολούνταν μόνο με επισκευές. Και γύρω απ’ αυτούς, υπήρχαν και άλλα επαγγέλματα όπως οι σαγματοποιοί που έφτιαχναν σαμάρια και άλλοι».
Ο ίδιος πάντως αναγκάστηκε βέβαια να αλλάξει επάγγελμα και ασχολήθηκε με κουφώματα αλουμινίου, κάγκελα και άλλες παρόμοιες δουλειές μέχρι που βγήκε στη σύνταξη.
