Επιμορφωτική δράση του ΚΕΔΑΣΥ Δράμας για τη σχολική ετοιμότητα
ΚΕΔΑΣΥ Δράμας: Όσο πιο νωρίς
η διάγνωση, τόσο καλύτερη
η εξέλιξη του παιδιού
Μιλάνε στον «Π.Τ.» η σχολική Σύμβουλος Εκπαίδευσης κα. Σουρουτζίδου και ο δ/ντής του ΚΕΔΑΣΥ Δράμας κ. Αλβανόπουλος
Του Θανάση Πολυμένη
ΜΙΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ επιμορφωτική συνάντηση με θέμα: «Το ταξίδι της μετάβασης: Σχολική Ετοιμότητα, δείκτες δυσκολίας και δράσεις για την μετάβαση στο Νηπιαγωγείο ή στο Δημοτικό Σχολείο», πραγματοποιήθηκε το μεσημέρι της Τετάρτης 4 Μαρτίου (χθες) στην αίθουσα εκδηλώσεων του Δημοτικού Ωδείο Δράμας.
Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε από το Κέντρο Διεπιστημονικής Αξιολόγησης, Συμβουλευτικής και Υποστήριξης (ΚΕΔΑΣΥ) Δράμας και απευθυνόταν κυρίως σε Νηπιαγωγούς, Δασκάλους και γονείς μαθητών προσχολικής ηλικίας.
Στη συνάντηση, ομιλίες είχαν, οι κυρίες: Χαλάτση Μαρία, Νηπιαγωγός ΕΑΕ – Περσίδου Ειρήνη, Λογοθεραπεύτρια – Φιλιππίδου Ελένη, Ειδική Παιδαγωγός – Κακιλτάκη Ζηνοβία, Ψυχολόγος, ΚΕΔΑΣΥ Δράμας, ενώ την εκδήλωση συντόνισε η Σύμβουλος Εκπαίδευσης Νηπιαγωγών Δράμας και της Β΄ Ομάδας Ξάνθης κα. Δέσποινα Σουρουτζίδου.
Σουρουτζίδου: Η ομαλή μετάβαση
Για την σκοπιμότητα της συνάντησης, μιλάει στον «Π.Τ.» η κα. Σουρουτζίδου, σημειώνοντας κατ’ αρχήν ότι «όσο πιο ομαλά γίνεται μια μετάβαση και όσο πιο πολύ υποστηρικτικό είναι το περιβάλλον, τόσο ωφελείται το παιδί στην προοδευτική του εξέλιξη μέσα στο σχολικό περιβάλλον και κατ’ επέκταση μετά και στο κοινωνικό περιβάλλον».
Ερωτώμενη σχετικά με τη διαδικασία που ακολουθείται, εξηγεί ότι, «το πρώτο κρίσιμο στάδιο για το παιδί είναι το οικογενειακό του περιβάλλον. Είναι το πρώτο πλαίσιο στο οποίο παρατηρούν οι γονείς πράγματα, αναγνωρίζουν κάποιες δυσκολίες ή ευκολίες, κάποια χαρακτηριστικά των παιδιών που θα τα βοηθήσουν να εξελιχθούν ή κάποια που θα δημιουργήσουν κάποια εμπόδια».
Στον σχολικό χώρο
Ερωτώμενη για τον σχολικό χώρο που έρχεται στη συνέχεια, εκεί τα πράγματα αλλάζουν: «Όταν όμως προχωρούν και μπαίνουν στον σχολικό χώρο, όπως είναι το νηπιαγωγείο, εκεί είναι καλό να έχουμε μια πρώτη ανάγνωση αυτών των παιδιών – όλων των παιδιών. Πολλά από αυτά που αντιμετωπίζουν θέματα συναισθηματικής ανωριμότητας, γλωσσικής ανωριμότητας – γιατί δεν έχουμε όλοι τα ίδια χαρακτηριστικά, δεν λειτουργούμε όλοι με τον ίδιο τρόπο – εκεί έρχεται να μας βοηθήσει η συνεργασία ανάμεσα στους γονείς, στους πρώτους εκπαιδευτικούς που είναι στον παιδικό σταθμό και στον νηπιαγωγό, να έχουμε μια καλύτερη εικόνα. Όσο καλύτερη είναι αυτή η εικόνα για τα παιδιά, τόσο μεγαλύτερη βοήθεια μπορούμε να τους προσφέρουμε, εξειδικευμένη».
Το ΚΕΔΑΣΥ στη Δράμα και το μακρύ ταξίδι
ιδιαίτερη αναφορά κάνει η κα. Σουρουτζίδου στον ρόλο του ΚΕΔΑΣΥ στη Δράμα, λέγοντας ότι «ο ρόλος του είναι καταπληκτικός», σημειώνοντας ότι «είναι πάντα κοντά στους εκπαιδευτικούς, κοντά στα παιδιά, κοντά στους γονείς. Αυτό που μας ενδιαφέρει όμως είναι τα παιδιά. Όσο λοιπόν εμείς θα βοηθούμε να κάνουν αυτές τις μεταβάσεις, τόσο πιο εύκολα τους ανοίγουμε τον δρόμο για να εξελιχθούν».
Όπως λέει χαρακτηριστικά, «είναι ένα μεγάλο μακρύ ταξίδι με αρκετούς σταθμούς. Κάθε σταθμός είναι και ένα αναπτυξιακό στάδιο για τα ίδια τα παιδιά. Εμείς πρέπει να είμαστε εκεί, όπως είναι στη Formula η υποστηρικτική ομάδα, για να κατευθύνουμε και τους γονείς και τα παιδιά, να τα βοηθήσουμε».
Τονίζει μάλιστα εδώ, ότι, «όταν τα παιδιά φεύγουν από το νηπιαγωγείο, κάποια έχουν τη σχολική ετοιμότητα να προχωρήσουν, κάποια άλλα δεν την έχουν. Πάλι εκεί οφείλουμε να παρέμβουμε. Και υπάρχουν όλες οι υποστηρικτικές δομές, δηλαδή μπορούμε ανάλογα με το τι παρουσιάζει κάθε παιδί, εμείς να το βοηθήσουμε. Το ίδιο το θεσμικό πλαίσιο μπορεί να τα βοηθήσει. Όσο πιο γρήγορα, τόσο το καλύτερο – αυτή είναι η ουσία. Όσο πιο καλές οι συνεργασίες ανάμεσα σε όλη την ομάδα (γονείς, εκπαιδευτικοί, θεσμοί), τόσο είναι καλύτερα τα αποτελέσματα για τα παιδιά».
Το θεσμικό πλαίσιο
Ερωτώμενη για το πώς βλέπει η ίδια με την εμπειρία της στον χώρο, τη λειτουργία του θεσμικού πλαισίου και κατά πόσο τελικά βοηθάει, εξηγεί ότι «το πρόβλημα εντοπίζεται πολλές φορές στο ότι, ενώ διακρίνονται κάποια έστω αμυδρά σημάδια ή και αδρά σημάδια ότι χρειάζονται κάποια παιδιά υποστήριξη στον λόγο, στο συναίσθημα, στο κοινωνικό κομμάτι – σε κάποια επίπεδα– θα έλεγα ότι περισσότερο λειτουργεί σαν εμπόδιο η συμπεριφορά των γονιών στο να αποδεχτούν κάποια πράγματα νωρίς και να βοηθήσουν. Γιατί όσο πιο νωρίς, τόσο το καλύτερο εξομαλύνονται οι δυσκολίες».
Αναφερόμενη στο ζήτημα των γονέων, μας λέει ότι «μερικές φορές δεν μπορούν να αντιληφθούν, θεωρούν ότι στοχοποιείται το παιδί τους, όταν του λένε να απευθυνθούν στο ΚΕΔΑΣΥ».
Σημειώνει μάλιστα ιδιαίτερα, ότι, «όταν κρατήσουμε αυτή την ουσία, πρέπει να ξεπεράσουμε και εμείς ως γονείς τις ψυχολογικές αγκυλώσεις που έχουμε. Πολλές φορές αναρωτιόμαστε για πολλά πράγματα. Πρέπει να βρούμε τον τρόπο να συνεργαζόμαστε με τους εκπαιδευτικούς, πρέπει να αμβλύνουμε τις διαφορές μας, να εστιάζουμε μόνο στα κοινά σημεία. Ποιο είναι το κυριότερο κοινό σημείο; Το καλό του παιδιού».
Τέλος η ίδια σημειώνει ότι πάνω απ’ όλα χρειάζεται σωστή ενημέρωση και ότι «όταν έχουμε τις ευκαιρίες να μπούμε μέσα στα περιβάλλοντα στα οποία τα παιδιά μας, φεύγοντας από την οικογένεια, μπαίνουν σε αυτά, να δούμε πώς λειτουργούν. Γιατί όσο προσπαθείς, τόσο έχεις το αποτέλεσμα που θέλεις. Ίσως όχι το ιδεατό σε κάποιες περιπτώσεις, αλλά φτάνεις πάντα στο καλύτερο δυνατό σημείο».
Από αρ. η σχολική Σύμβουλος Εκπαίδευσης κα. Σουρουτζίδου και ο δ/ντής του ΚΕΔΑΣΥ Δράμας κ. Αλβανόπουλος.
Αλβανόπουλος: Η αργοπορία της αξιολόγησης
Μιλώντας στον «Π.Τ.», ο διευθυντής του ΚΕΔΑΣΥ Δράμας κ. Γιώργος Αλβανόπουλος, σημειώνει ότι «το σύστημα που χρησιμοποιούμε στην Ελλάδα, είναι ένα σύστημα αξιολόγηση που έχει αποδεχθεί ότι δεν είναι τόσο αποτελεσματικό όσο θα θέλαμε. Κι αυτό γιατί, τα θέματα που αντιμετωπίζουν οι μαθητές συνήθως τα βλέπουμε με την είσοδο του παιδιού στο σχολείο, δηλαδή 4, 5, 6 χρονών και από εκεί και ύστερα δίνουμε λίγο χρόνο παραπάνω μέχρι να βεβαιωθούμε ότι όντως είναι επίμονες και σημαντικές οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένα παιδάκι».
Αναφερόμενος στο ΚΕΔΑΣΥ Δράμας, τονίζει ότι «στη Δράμα δεν έχουμε αναμονές. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να φτάσει ένα παιδί για να πάρει μια γνωμάτευση και υποστήριξη όταν θα είναι στη Β’ ή και στην Γ’ Δημοτικού. Αυτό είναι που φάνηκε και αποδείχθηκε αναποτελεσματικό, γιατί αυτή η γνωμάτευση και η υποστήριξη έρχεται αργά. Πολλές έρευνες έδειξαν ότι όσο νωρίτερα, τόσο καλύτερα τα αποτελέσματα».
Χαρακτηριστικά σημειώνει επίσης, ότι, «η συνάντηση αυτή έχει το νόημα να δώσει τις επισημάνσεις εκείνες, τις ενδείξεις, τα αναπτυξιακά ορόσημα που πρέπει να είναι εστιασμένοι και οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί, ώστε να επισημάνουν ότι πιθανόν κάτι δεν πάει καλά με την ανάπτυξη του παιδιού και να παρέμβουν εκείνη τη στιγμή. Αυτό έρχεται και σε πλήρη ευθυγράμμιση με ένα πρόγραμμα πιλοτικό που κάνει το Υπουργείο Συνοχής και Οικογένειας και θέλει να υποστηρίξει γονείς παιδιών με αναπτυξιακές διαταραχές από 0 έως 6 χρονών, δίνοντάς τους ένα ικανοποιητικό ποσό προκειμένου να το δαπανήσουν για τις συνεδρίες που θα έχει το παιδί τους με ειδικά κέντρα τα οποία θα αξιολογηθούν από το ίδιο το Υπουργείο.
Επομένως, αντί να αξιολογούμε το παιδί αργά και να το υποστηρίζουμε αργά και να έχει μια ζωή δυσκολίες σε σχέση με τους μαθητές του, η πρόταση είναι το συντομότερο δυνατό να δούμε ποια είναι εκείνα τα σημεία που χρειάζεται να δώσουμε έμφαση και να παρέμβουμε άμεσα με την εμφάνιση αυτών των περιστατικών, γιατί τότε, δείχνουν οι έρευνες, ότι τα αποτελέσματα είναι πιο καλά σε σχέση με οποιαδήποτε άλλη παρέμβαση».
Στο 12% του μαθητικού πληθυσμού
Ερωτώμενος για το ποια είναι η σημερινή κατάσταση στη Δράμα, αν έχουμε σταθεροποίηση των παιδιών ή αύξηση που παίρνουν διάγνωση από το ΚΕΔΑΣΥ, ο κ. Αλβανόπουλος εξηγεί ότι, «δεν διαφέρουν πολύ από τα διεθνή στατιστικά δεδομένα, τα οποία λένε ότι το ένα 12% περίπου του μαθητικού πληθυσμού αντιμετωπίζει πάσης φύσεως δυσκολίες. Εμείς είμαστε κοντά εκεί, δεν διαφέρουμε. Ίσως είμαστε και λίγο πιο χαμηλά. Αυτό δεν σημαίνει ότι είμαστε καλύτεροι έναντι των άλλων· προφανώς πρόκειται για περιπτώσεις παιδιών που έχουν διαφύγει της προσοχής».
Η δύσκολη αποδοχή
Στην ερώτηση για το πώς το αντιμετωπίζουν οι γονείς όλο αυτό, επισημαίνει χαρακτηριστικά: «Αυτή είναι η μεγάλη δυσκολία. Είναι μεγάλη δυσκολία γιατί κάθε γονέας, όταν γίνεται γονέας, φιλοδοξεί και ευελπιστεί ότι θα αποκτήσει το πιο όμορφο, το πιο έξυπνο και το πιο ικανό παιδί σε σχέση με όλους τους άλλους. Και όταν έρχεται το κακό μαντάτο, μια γνωμάτευση που μιλάει για μια διαταραχή, είναι φυσικό ο γονέας να το αντιμετωπίζει με δυσπιστία, πολλές φορές και με θυμό. Αλλά αυτά είναι πράγματα που τα περιμένουμε, γιατί συμβαίνουν σε όλους τους γονείς του κόσμου. Οπότε ο επαγγελματίας εκπαιδευτικός, ειδικός παιδαγωγός, ψυχολόγος, κοινωνικός λειτουργός, τα αναμένει αυτά και τα αντιμετωπίζει με ανάλογο τρόπο».
