Μαθητές και μαθήτριες του ΓΕΛ Δοξάτου
έγιναν «μια γροθιά» ενάντια
στον εκφοβισμό και τη γυναικοκτονία
Σε μια εποχή όπου οι ειδήσεις για περιστατικά βίας κατακλύζουν την καθημερινότητά μας, οι νέοι του Γενικού Λυκείου Δοξάτου επιλέγουν τον δρόμο της ευαισθητοποίησης και της δράσης. Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Βίας και του Εκφοβισμού αλλά και την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, η σχολική κοινότητα ένωσε τη φωνή της, στέλνοντας ένα ξεκάθαρο μήνυμα σε όλη την κοινωνία.
Η αρχή έγινε στο προαύλιο του σχολείου, εκεί όπου η θεωρία έγινε πράξη και η λέξη έγινε εικόνα. Οι μαθητές και οι μαθήτριες, χρησιμοποιώντας τα ίδια τους τα σώματα, σχημάτισαν τη φράση «ΟΧΙ ΣΤΗ ΒΙΑ». Αυτή η συμβολική κίνηση δεν ήταν απλώς μια φωτογραφία, αλλά μια δέσμευση: ότι το σχολείο τους παραμένει ένας χώρος ασφάλειας, σεβασμού και αλληλεγγύης, όπου ο εκφοβισμός δεν έχει θέση.
«Αν αγγίξεις μία, απαντάμε όλες»: Ένα Τραγούδι που συγκλονίζει
Η δράση συνεχίστηκε τη Δευτέρα 9 Μαρτίου, με επίκεντρο τα δικαιώματα της γυναίκας και την καταπολέμηση της έμφυλης βίας. Οι μαθητές παρουσίασαν ένα τραγούδι με στίχους που “κόβουν την ανάσα”, θυμίζοντας ονόματα γυναικών που χάθηκαν άδικα και αναδεικνύοντας τον καθημερινό φόβο που βιώνουν πολλές γυναίκες.
«Για όλα τα χέρια που σφίγγουν κλειδιά, γινόμαστε όλες μαζί μια γροθιά!»
Οι στίχοι αυτοί, ερμηνευμένοι από τα παιδιά, λειτούργησαν ως ένα μανιφέστο κατά της πατριαρχικής βίας και της κοινωνικής αδιαφορίας. Μέσα από την αναφορά σε ονόματα όπως η Ελένη, η Καρολάιν και η Νεκταρία, οι μαθητές έδωσαν πρόσωπο στις στατιστικές και απαίτησαν δικαιοσύνη και ασφάλεια.
Τα κύρια μηνύματα των μαθητών είναι όποιος δεν μιλά μπροστά στην αδικία, την επιτρέπει. Κανείς δεν έχει δικαίωμα πάνω στην ελευθερία και την αυτοδιάθεση της γυναίκας.
Οι δράσεις του ΓΕΛ Δοξάτου αποδεικνύουν ότι το σχολείο δεν είναι μόνο ένας χώρος μετάδοσης γνώσεων, αλλά ένας ζωντανός πυρήνας διαμόρφωσης συνειδήσεων. Όταν οι μαθητές παίρνουν το λόγο, η ελπίδα για μια κοινωνία χωρίς βία γίνεται λίγο πιο ορατή.
Όπως χαρακτηριστικά είπαν και οι ίδιοι μέσα από τους στίχους τους: «Στο όνομά μου γράψτε νέα ιστορία». Και φαίνεται πως η ιστορία που γράφουν τα παιδιά του Δοξάτου είναι μια ιστορία θάρρους και αλλαγής. Τι αναφέρει το τραγούδι για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας από τους μαθητές και τις μαθήτριες του ΓΕΛ Δοξάτου:
[Να τρέμει το κράτος, να κλείνουν οι δρόμοι
Να τρέμει όποιος χέρι τολμά και σηκώνει
Μας παίρνουν με βία την ξεγνοιασιά
Μας φύτεψαν φόβο, μα φυτρώσαν φτερά
Και κάθε λεπτό σχεδόν κάθε μέρα
Θρηνούμε μια κόρη αδερφή και μητέρα
Μέσα σε μια νύχτα μας εξαφανίζουν
Συνένοχος είναι όποιος σιωπά,
σα μας αφανίζουν
Για εκείνες τις νύχτες που γύριζα μόνη
Στη θέα μιας μορφής το αίμα μου να παγώνει
Για όλα τα χέρια που σφίγγουν κλειδιά
Γινόμαστε όλες μαζί μια γροθιά!
Δικαίωμα δεν έχεις στο σώμα μου επάνω,
Δε σου πέφτει λόγος πού πάω και τι κάνω
Δεν είναι αγάπη ο πόνος κι η βία
Όλες απαντάμε, αν αγγίξεις μία
Κι αν δε το κατάλαβες τούτοι οι στίχοι
Φωνάζουν πως βρίσκομαι εδώ από τύχη
Με οργή τραγουδάω, ακούστε με όλοι
Στο σπίτι αν δεν έρθω, κάψτε την πόλη
Με λένε Ανίσα, Καρολάιν και Ελένη
Με σκότωσε το σύστημα που τους ξεπλένει
Είμαι η Τζεβριέ, η Ζάκι, η Μαρία
Νεκταρία, Ανθή, Ζωή, Αδαμαντία
Στο όνομα μου γράψτε νέα, ιστορία
Για εκείνες τις νύχτες που γύριζα μόνη
Στη θέα μιας μορφής το αίμα μου να παγώνει
Για όλα τα χέρια που σφίγγουν κλειδιά
Γινόμαστε όλες μαζί μια γροθιά!]
