Home > νέα > Μαθητές στη Δράμα σπάνε τα στερεότυπα: «Πέρα από το ροζ και το γαλάζιο» Μιλάει στον «Π.Τ.» ο διευθυντής του 2ου Δημοτικού Σ. Τσατλόγλου

Μαθητές στη Δράμα σπάνε τα στερεότυπα: «Πέρα από το ροζ και το γαλάζιο» Μιλάει στον «Π.Τ.» ο διευθυντής του 2ου Δημοτικού Σ. Τσατλόγλου

Από το 2ο Δημοτικό σχολείο «Δημήτρης Μανθόπουλος»

Μαθητές στη Δράμα σπάνε

τα στερεότυπα: «Πέρα από

το ροζ και το γαλάζιο»

Μιλάει στον «Π.Τ.» ο διευθυντής του 2ου Δημοτικού Σ. Τσατλόγλου


 

Του Θανάση Πολυμένη

ΜΕ ΜΙΑ πολύ ωραία εκδήλωση με κεντρικό τίτλο «Πέρα από το ροζ και το γαλάζιο» – διαφορετικοί αλλά ίσοι», το 2ο Δημοτικό σχολείο Δράμας «Δημήτρης Μανθόπουλος» γιόρτασε το κλείσιμο της σχολικής χρονιάς.

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στην κατάμεστη αίθουσα του Δημοτικού Ωδείου Δράμας το απόγευμα της Τρίτης 26 Μαΐου, όπου παρουσιάστηκε το σύνολο μιας εργασίας την οποία δούλεψε κατά τη διάρκεια της χρονιάς, όλο σχολείο.

Η εργασία αφορούσε την ισότητα, τον σεβασμό και τη δύναμη της αποδοχής μεταξύ ανδρών και γυναικών, πέρα από έμφυλες καταστάσεις. Οι μαθητές και οι μαθήτριες το σχολείου, μέσα από θέατρο, μουσική, κίνηση, εικόνα και λόγο, παρουσίασαν το υπέροχο ταξίδι ενός ολόκληρου χρόνου, γύρω από τα στερεότυπα, τη διαφορετικότητα, τη θέση της γυναίκας και το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να είναι ο εαυτός του.

Ήταν μια εκδήλωση γεμάτη με φωνές παιδιών, λέξεις που αξίζει να ακουστούν και εικόνες που μιλάνε κατευθείαν στην καρδιά.

Στο χώρο του φουαγιέ του Δημοτικού Ωδείου, είχαν στηθεί όλες οι εργασίες των παιδιών που δούλευαν όλο το χρόνο και σίγουρα άξιζε να σταθεί κανείς και να παρατηρήσει, να διαβάσει, να εξερευνήσει.

Γυναικοκτονίες και ενδοοικογενειακή βία

Για την εργασία αυτή, μίλησε στον «Π.Τ.» ο διευθυντής του 2ου Δημοτικού Σχολείου Δράμας κ. Συμεών Τσατλόγου, καθώς η ιδέα για το συγκεκριμένο θέμα ήταν δική του. Και στόχος ήταν να δοθεί προς τα παιδιά, η έννοια της ισότητας των παιδιών, των γυναικών μέσα στην κοινωνία, αλλά κυρίως μέσα στην οικογένεια.

Όπως σημειώνει, «η ιδέα ξεκίνησε πριν από δύο χρόνια. Και ήρθε μετά από την αγανάκτηση που νιώθουμε όλοι, όταν διαβάζουμε μια γυναικοκτονίες, για την ενδοοικογενειακή βία και όλα αυτά τα θλιβερά περιστατικά».

Στόχος ήταν, όπως λέει, «να δείξουμε προς τα παιδιά, ότι, όλοι είμαστε ίσοι. Η εργασία ξεκίνησε από την αρχή της σχολικής χρονιάς και το θετικό είναι ότι όλο το σχολείο δούλεψε για το ίδιο θέμα, ανάλογα με το επίπεδο της κάθε τάξης. Η αλήθεια είναι ότι τα παιδιά το χάρηκαν και πλέον το παρουσιάζουμε στο ευρύτερο κοινό, στην κοινωνία της Δράμας και φυσικά στους γονείς».

Πολλά στερεότυπα

Ερωτώμενος για το πώς αντιμετώπισαν τα παιδιά το όλο θέμα, σημειώνει ότι, «πολλά παιδιά, από έξι ετών ακόμα, ήδη κουβαλάνε μαζί τους πολλά στερεότυπα. Μέσα απ’ αυτή την εργασία, είδαν κάποια πράγματα λίγο παράξενα. Είμαι σίγουρος και πιστεύω ότι δώσαμε μερικά πράγματα. Η αλήθεια είναι ότι, στο σχολείο κάνουμε πολλά προγράμματα. Περιβαλλοντικά, ομαδικά και δεν περνάνε πάντα όλα».

Αυτό που ειδικότερα σημειώνει, είναι «πρώτη είναι πάντα η οικογένεια. Αν στην οικογένεια εμείς λέμε άλλα, και πηγαίνεις στο σπίτι που είσαι εκεί τις περισσότερες ώρες και λένε άλλα, είναι μια αντιμαχόμενη κατάσταση και δύσκολα περνάμε και εμείς πράγματα».

Όπως τονίσει, «το δικό μας κέρδος είναι να περάσει ένα λιθαράκι κάθε φορά. Δεν μπορώ να βλέπω αυτά που γίνονται και να βλέπω ότι αυτοί οι μαθητές στη συνέχεια οπλίζουν τα χέρια τους. Όλοι οι άνθρωποι, κάποτε ήταν μαθητές μας. Όχι δικοί μας συγκεκριμένα, αλλά ήταν μαθητές, παιδιά, τα οποία πέρασα από τα σχολεία, τα γυμνάσια και τα λύκεια. Και δεν κατάλαβαν τίποτα; Δεν είδαν τίποτα; Ισχύει ότι σημαντικό ρόλο παίζει η οικογένεια στο background του καθενός και στο DNA».

Η αντίληψη της ισότητας και η παιδοκεντρική οικογένεια

Στην ερώτηση με ποιο τρόπο τα παιδιά αντιλαμβάνονται την ισότητα, ο κ. Τσατλόγλου αναφέρεται στην παιδοκεντρική οικογένεια.

Όπως σημειώνει, «σήμερα η οικογένεια έχει γίνει παιδοκεντρική και τα παιδιά καταλαβαίνουν ότι, όχι απλά υπάρχει ισότητα, αλλά υπάρχει υπέρ τους. Αυτό όμως δεν συμβαίνει σε όλες τις οικογένειες».

Τονίζει ακόμα, ότι, «στην Ελλάδα είμαστε των άκρων. Έχουμε φτάσει στο άλλο άκρο σε σχέση με άλλες χώρες. Κάποτε το παιδί ήταν πακέτο. Σήμερα το παιδί είναι το κέντρο της οικογένειας. Κι εδώ λέμε ότι, ναι μεν είναι το κέντρο της οικογένειας, απλά δεν χρειάζεται να καταπιέζει όλη την οικογένεια, γιατί μέσα σ’ αυτήν πρέπει όλοι να είμαστε ίσοι. Γι’ αυτό τα παιδιά θα πρέπει να καταλάβουν τον ρόλο και την έννοια της ισότητας. Χωρίς διακρίσεις».

Χαιρετισμοί

Χαιρετισμούς κατά την έναρξη της εκδήλωσης, απηύθυναν η αντιδήμαρχος Κοινωνικής Πολιτικής κα. Τσακιρίδου, η αντιδήμαρχος Παιδείας και Πολιτισμού κα. Αβραμίδου, καθώς και ο διευθυντής Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Δράμας κ. Διαλεκτόπουλος.

Η κα. Τσακιρίδου, εξέφρασε μεταξύ άλλων την συγκίνησή της προς την εκπαιδευτικό κα. Σμολοκτού που είχε και την ευθύνη του όλου προγράμματος, ότι ενέπνευσε τον γιο της να γίνει κι αυτός δάσκαλος: «Η κα. Σμολοκτού ενέπνευσε τον γιο μου και έχοντας πάντα αυτήν ως παράδειγμα, ακολούθησε το επάγγελμα του εκπαιδευτικού. Θέλω να πω χίλια μπράβο στους εκπαιδευτικούς που, πέρα από το συνηθισμένο πλαίσιο της διδασκαλίας τους, μέσα από το τραγούδι, το θέατρο, την κίνηση, εμπνέουν τα ίδια τα παιδιά, τους μαθαίνουν να αποδέχονται, να νιώθουν δυνατοί και να επιμένουν στο σεβασμό και στην ισότητα μεταξύ των ανθρώπων. Και αυτό μπορεί να γίνει, μπορεί να χτιστεί σε αυτή την ηλικία που είναι τα παιδιά σας».

Με τη σειρά της η κα. Αβραμίδου είπε ότι στο ίδιο σχολείο φοίτησε ο γιος της και γνωρίζει τη δουλειά που γίνεται στο σχολείο, ενώ εξήρε την «πραγματικά πολύ όμορφη προσπάθεια των παιδιών, για να δείξουν την αξία της ισότητας, της αποδοχής, ότι όλοι έχουμε ίσα δικαιώματα. Μπορεί να είμαστε διαφορετικοί αλλά ίσοι».

Τέλος, ο κ. Διαλεκτόπουλος είπε χαρακτηριστικά: «Εκπλήξεις και ποτέ πλήξεις από το 2ο Δημοτικό. «Η εκδήλωση αυτή είναι το αποτέλεσμα ενός ταξιδιού των παιδιών στη δημιουργία, τη μάθηση και την ευαισθησία. Μέσα από το θέατρο, τη μουσική, την κίνηση, την εικόνα και το λόγο, οι μαθητές προσπαθούν να μας δείξουν ένα κόσμο ακόμα πιο ανοιχτό. Να σκεφτούμε πάνω στις διακρίσεις, να σκεφτούμε πάνω στη θέση της γυναίκας στην κοινωνία μας και να αναλογιστούμε ποια είναι η πραγματική θέση που πρέπει να έχουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι».