Μαυρολίθι Δράμας: Εκεί που
η προσφυγιά συνάντησε τη θυσία
Σε κλίμα συγκίνησης τελέστηκε η Θεία Λειτουργία και το μνημόσυνο για τους 13 σφαγιασθέντες του ιστορικού οικισμού
Υπάρχουν τόποι που το χώμα τους είναι ποτισμένο με δάκρυα και αίμα, τόποι που κουβαλούν στις πλάτες τους την ιστορία δύο ξεριζωμών και μιας ασύλληπτης τραγωδίας. Ένας τέτοιος τόπος είναι το Μαυρολίθι (ιστορικό Ρούσοβο) της Δράμας, στην περιοχή Λιβαδερού. Εκεί, την Τετάρτη 13 Μαΐου, η εθνική μνήμη πήρε ξανά «σάρκα και οστά» σε μια τελετή που συγκίνησε τους παρευρισκόμενους.
Μετά από τέσσερα χρόνια σιωπής, ο Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου – Αγίου Σάββα γέμισε ξανά από πιστούς. Χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Δράμας κ.κ. Δωροθέου, τελέστηκε η Θεία Λειτουργία σε έναν χώρο που αποτελεί το τελευταίο οχυρό μνήμης για τους εκπατρισθέντες από τα Φάρασα της Καππαδοκίας. Ήταν το 1922 όταν 25 προσφυγικές οικογένειες βρήκαν καταφύγιο σε αυτό το χωριό, φέρνοντας μαζί τους την πίστη και τις παραδόσεις της Μικράς Ασίας.
Η ιστορία του χωριού κόπηκε βίαια στα δύο πριν από 82 χρόνια. Στις 13 Μαΐου 1944, τα βουλγαρικά στρατεύματα κατοχής διέπραξαν μια από τις πιο στυγερές θηριωδίες στην περιοχή. Δεκατρείς αθώοι κάτοικοι σφαγιάστηκαν, ανάμεσά τους και ανήλικα παιδιά, ηλικίας μόλις 2 έως 10 ετών. Η βαρβαρότητα δεν είχε όρια, καθώς το χωριό καταστράφηκε ολοσχερώς, αναγκάζοντας τους επιζώντες να πάρουν τον δρόμο της προσφυγιάς για δεύτερη φορά, αναζητώντας στέγη στα γύρω χωριά, τη Χωριστή και την Καλλίφυτο.
Στο μνημείο των πεσόντων, παρουσία του Αντιπεριφερειάρχης Δράμας κ. Μουρβετίδη του Αντιδημάρχου Δημοτικής Ενότητας Νικηφόρου κ. Θεολόγου Καρρόπουλου και κόσμου τελέστηκε επιμνημόσυνη δέηση.
Οι 13 νεκροί του Μαυρολιθίου δεν είναι απλώς ονόματα σε μια μαρμάρινη πλάκα. Είναι κομμάτι της ταυτότητάς μας. Η μνήμη τους παραμένει ζωντανή όχι μόνο ως φόρος τιμής στο παρελθόν, αλλά ως μάθημα για το μέλλον.
Αποτελεί ιερή υποχρέωση της δραμινής κοινωνίας να διαφυλάττει αυτή την ιστορική παρακαταθήκη και να τη μεταδίδει αναλλοίωτη στις επόμενες γενιές, ώστε το «ποτέ ξανά» να μην είναι απλώς μια ευχή, αλλά μια ακλόνητη δέσμευση.
