Τέχνη χωρίς μεσάζοντες
Μουσικοί του δρόμου
στα σοκάκια της Δράμας
Του Θρασύβουλου Πεγγαρά
Οι μουσικοί του δρόμου αποτελούν ένα ζωντανό κύτταρο της συχνά μονότονης και βαρετής αστικής καθημερινότητας, προσφέροντας ζωντανή μουσική, κέφι και ρυθμό σε δρόμους και πλατείες. Σοκάκια που ζωντανεύουν από τη μουσική τους, περαστικοί που φορούν ξεχασμένα χαμογέλα, διαβάτες που κερνιούνται ένα αναζωογονητικό διάλειμμα από το πιεσμένο πρόγραμμά τους. Στην συντριπτική τους πλειοψηφία πρόκειται για γνησίους, για αυθεντικούς καλλιτέχνες, με ήθος και περηφάνια, βγαλμένους θαρρείς από άλλους, παλιότερους, ρομαντικούς καιρούς. Συχνά με μια αξιοζήλευτη παιδικότητα, με μια πιο ανθρωπινή θέαση της σκληρής πραγματικότητας, με μια πιο ευγενή κοσμοθεωρία.
Αναρωτιόμουν συχνά τελευταία, περπατώντας στο κέντρο της πόλης, που να χάθηκε εδώ και καιρό, εκείνος ο ωραίος τύπος με το σαξόφωνο, που έπαιζε εκείνες τις μαγικές μελωδίες του, που μακιγιάριζε την ηχητική ασχήμια που κατατρώει την κάθε πόλη, έτσι και τη δική μας, που έφερνε λίγη άνοιξη, ακόμα και τότε που παντού τριγύρω ήταν χειμώνας.
Ώσπου σήμερα, στρίβω από την γωνία και τον βλέπω εκεί. Σταμάτησα για λίγο φυσικά, ή μάλλον πιο σωστά, η αύρα του με εμπόδισε να συνεχίσω, σαν με τόση αποτελεσματικότητα όσο δέκα οδοφράγματα μαζί. Όταν είδα ότι έφυγαν οι δυο τρεις περαστικοί που μέχρι εκείνη την ώρα αποτελούσαν το κοινό του, κι όντες πλέον μονάχοι μας στον δρόμο εγώ κι αυτός απέναντί μου, του έκανα χαμογελώντας ένα νεύμα, και του ψιθύρισα στο αυτί ότι μου αρέσει πολύ η μουσική του, και ότι θα ήθελα να κάνουμε μία μικρή δημοσιογραφική συνέντευξη για τους μουσικούς του δρόμου, τους οποίους τόσο επάξια εκπροσωπούσε. Εκείνος τότε, χαμογέλασε, με κοίταξε με βλέμμα ευγενικό, και παρόλο που δεν υπήρχε κανένας άλλος τριγύρω να ακούει τη μουσική του, μου είπε «Σε ευχαριστώ πολύ, μπορώ να έχω 1 λεπτό ακόμη για να τελειώσω το τραγούδι μου;», παραδίδοντας μου ένα αγνό, ανόθευτο μάθημα επαγγελματισμού. Ποιότητα είναι να κάνεις καλά την δουλειά σου, όταν δεν σε κοιτάει κανένας. Σημασία δεν έχει αν υπάρχει, και ποιος είναι ο δέκτης της τέχνης, αλλά να εκπέμπει με αδιάλειπτη προσήλωση ο πομπός, ταγμένος σε έναν σκοπό, υποταγμένος σε μία Μούσα.
Το καλλιτεχνικό όνομα του μουσικού του δρόμου, Lunar Moods, που σημαίνει σεληνιακές διαθέσεις, (σαν για να είναι απόλυτα εναρμονισμένος και με την εικόνα των δρόμων της πόλης δηλαδή, που παραπέμπουν σε σεληνιακό τοπίο, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα), και μοιράζεται μέσω του «Π.Τ.» την τέχνη του, τις σκέψεις του, τους προβληματισμούς του: «Παίζω 27 χρόνια τώρα μουσική, και στο δρόμο παίζω από το ’09. Αυτά που παίζω είναι δικά μου κομμάτια, Trip Hop και Reggae. Δικές μου συνθέσεις. Παλαιότερα έπαιζα και διασκευές, αλλά κάποια στιγμή τις βαρέθηκα και εφόσον έχω δική μου μουσική, προτιμώ να παίζω αυτή. Ευτυχώς, από τον κόσμο δεν έχω παράπονο. Με στηρίζουν όλα αυτά τα χρόνια και μπορώ και ζω από αυτό. Μου αρέσει η δουλειά μου, η μουσική είναι μια αγάπη και η αγάπη για να υπάρχει πρέπει να τη μοιράζεσαι. Και αυτός είναι ο δικός μου τρόπος να μοιράζομαι τη μουσική μου».
Δυστυχώς το νομικό πλαίσιο που υπάρχει δεν παρέχει καμία νομιμότητα στους μουσικούς του δρόμου. Η πολιτεία τους έχει διαχωρίσει εσχάτως από τους επαίτες βέβαια, αλλά ακόμη αρνείται να τους λογίσει, όπως συμβαίνει σε πολλές χώρες του εξωτερικού, ως νόμιμους επαγγελματίες. Η κατάσταση αυτή δημιουργεί μεγάλη ανασφάλεια στους καλλιτέχνες, βάζοντάς τους στον ρόλο του κυνηγημένου, όπως μας αναφέρει ο Lunar Moods: «Δεν υπάρχει κανένα νομικό πλαίσιο. Το μόνο που έγινε, επειδή παλαιότερα μας κατηγορούσε η αστυνομία για επαιτεία, ήταν να καταργηθεί ο νόμος για την επαιτεία. Αυτό βέβαια δημιούργησε περισσότερα προβλήματα, γιατί πλέον οι “επαίτες” καλούν την αστυνομία και παραπονιούνται για εμάς. Χρειάζεται να βρεθεί μια λύση για τη μουσική στο δρόμο, γιατί είναι ζήτημα ελευθερίας της έκφρασης και του λόγου. Επίσης, καθένας που έχει κάποιο πρόβλημα στη ζωή του, επειδή μας θεωρεί κατώτερα όντα, ξεσπάει πάνω μας. Αυτό είναι ένα άσχημο κοινωνικό φαινόμενο».
Από τα πιο «ζεστά» το κοινό της Δράμας
Ο Lunar Moods κράτησε για το τέλος της όμορφης συζήτησής μας και ένα κομπλιμέντο για τους Δραμινούς: «Θέλω να πω και κάτι για τους κατοίκους εδώ. Έμενα η καταγωγή μου είναι από τη Λάρισα, και ζω στη Θεσσαλονίκη. Έρχομαι στη Δράμα λίγες μόνο φορές τον χρόνο. Οι άνθρωποι εδώ είναι πολύ φιλικοί. Τους αγαπώ τους Δραμινούς. Γενικότερα οι άνθρωποι στις πόλεις της ενδοχώρας τείνουν να είναι πιο ζεστοί. Οι άνθρωποι στις παραλιακές πόλεις είναι λίγο κάπως πιο “ξένοι”».
