Ο ανθός της γνώσης
Δύο εκθέσεις που
ζωντάνευαν τη Δράμα,
και αφέθηκαν να αποτύχουν
Η Ανθοκομική Έκθεση και η Έκθεση Βιβλίου ίσως να αξίζουν μία δεύτερη ευκαιρία
Του Θρασύβουλου Πεγγαρά
Αφορμή για το κείμενο που ακολουθεί, υπήρξε η εκπεφρασμένη από πολλούς Δραμινούς επιθυμία στην εφημερίδα μας, για την επαναφορά δυο όμορφων εκθέσεων, που μέχρι μερικά μόλις χρόνια πριν, κοσμούσαν τη Δράμα, συνέδραμαν στην εξωστρέφεια και την επισκεψιμότητα της πόλης, και αναβάθμιζαν την αισθητική των Δραμινών.
Ο λόγος, για την ανθοκομική έκθεση και για την έκθεση βιβλίου. Αμφότερες, δυο διοργανώσεις που υλοποιούνταν με ελάχιστες εβδομάδες διάφορα, τέλη Μαΐου και αρχές Ιουλίου αντίστοιχα, που όμως κρίθηκε από τους εμπλεκομένους, για υπαρκτούς προφανώς, αλλά και για άλλους, λογικοφανείς λόγους, ως μη βιώσιμη η συνέχισή τους. Οι εκθέσεις ήρθαν αντιμέτωπες, και λύγισαν από αυτές, με τις γνώστες παθογένειες της όμορφης, εν αγνοία της, πόλης μας.
Ο «Π.Τ.» έκανε, ως όφειλε, την δημοσιογραφική του ερεύνα, και μίλησε με ανθρώπους και των δυο επαγγελματικών κλάδων. Ανθοπώλες και βιβλιοπώλες μιλούν με νοσταλγία για τα χρόνια των εκθέσεων, πλην όμως αργά οι γρήγορα όλοι συμφωνούν στο ότι η επαναφορά τους φαντάζει πλέον πολύ δύσκολη. Οι ανύπαρκτες υποδομές, και μία δημιουργικότητα υπολειτουργούσα που επικρατεί, σε επίπεδο ομάδων εργασίας κυρίως που υλοποιούν τα διάφορα προτζεκτ της πόλης, καθιστούν το εγχείρημα μίας έκθεσης στη Δράμα, πλέον μη βιώσιμο. Η στήριξη τους, ως εκ τούτου, και από την τοπική αυτοδιοίκηση, 1ου και 2ου βαθμού, καθίσταται αναγκαία.
Οι εκθέσεις αυτές δεν μπόρεσαν να σταθούν αυθύπαρκτες, πολλώ δε μάλλον, σε μια πόλη που ο εμπορικός της κόσμος ασθμαίνει, ασφυκτιά. Μόλις πρόσφατα ο Εμπορικός Σύλλογος της Δράμας, δημοσίευσε στοιχεία που μιλούν για το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου για την αγορά της πόλης εν συνόλω. Μήπως όμως, δυο αποδυναμωμένες από κάθε πλευρά εκθέσεις, θα μπορούσαν ίσως να συνθέσουν μία δυνατή; Να λειτουργούσε η μία επικουρικά ως προς στην άλλη; Να κάλυπτε η μια τις αδυναμίες της άλλης, να αλληλοσυμπληρώνονται; Να νίβει η μία, το χέρι της άλλης, και τα δυο χεριά μετά, το πρόσωπο (της πόλης); Ναι, θα μπορούσαν. Αρκεί να βρεθεί ένας συνδετικός κρίκος, ένας κοινός παρονομαστής, μια συγκολλητική ουσία. Τώρα είναι η ώρα για λίγη φαντασία.
Εκ πρώτης όψεως, ίσως κάποιος σκεφτεί ότι οι δυο εκθέσεις δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Θα προσπαθήσω να υπερθεματίσω για το αντίθετο.
Πρώτον: Ποσό τυχαίο μπορεί να είναι ότι η παγκόσμια ημέρα ποίησης γιορτάζεται την πρώτη μέρα της άνοιξης, στις 21 Μαρτίου, της έναρξης δηλαδή της εποχής των λουλουδιών. Πόσο τυχαίο μπορεί να είναι ότι και οι δυο άλλες παγκόσμιες ημέρες που αφορούν το βιβλίο, η Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου και η Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου, γιορτάζονται μέσα στον Απρίλιο, όταν θριαμβεύει η άνθηση της φύσης δηλαδή, στην καρδιά της άνοιξης.
Δεύτερον: Γιατί έχει επικρατήσει η χιλιοειπωμένη φράση «η άνθηση των γραμμάτων», αν και φιλολογικά θα ταίριαζε περισσότερο μια φράση όπως «η ανάπτυξη των γραμμάτων».
Τρίτον: Δεν έχω υπόψη μου κανέναν ποιητή που δεν έγραφε μανιωδώς για λουλούδια, δεν έχω καν δει, καμία παρουσίαση βιβλίου χωρίς ένα βάζο με λουλούδια μπροστά, σε πρώτο πλάνο. Λουλούδια και βιβλία είναι σχεδόν αλληλένδετα, μοιράζονται σχεδόν πάντα το ίδιο κάδρο, παρουσιάζουν μία συνοχή, μια συνάφεια, μοιάζουν θαρρείς παρακολούθημα, το ένα του άλλου.
Τέταρτον: Για τους πιο εκλεπτυσμένους αναγνώστες, δεν συγκρίνεται καν η αίσθηση της ανάγνωσης ενός καλού βιβλίου σε έναν περιβάλλοντα χώρο με ευωδιές λουλουδιών, και σε έναν χωρίς. Αποτελεί μια ιδιαίτερη νευρολογική κατάσταση αυτό το γεγονός. Είναι ένα φαινόμενο κατά το οποίο η διέγερση μίας αισθητηριακής οδού, της όσφρησης των λουλουδιών στην περίπτωσή μας, αναβαθμίζει, μεγιστοποιεί, ολοκληρώνει μία άλλη παράλληλη εγκεφαλική δραστηριότητα, την ανάγνωση ενός βιβλίου εν προκειμένω.
Πέμπτον: Εν αρχή είναι το μάρκετινγκ. Εξάλλου έχουμε δει τέρατα, συμπαθάτε με, να συμβαίνουν στα μέρη μας, στα οποία δεν είναι της παρούσης να αναφερθούμε. Σίγουρα κάποια άλλη φόρα. Στο θέμα μας, η αλήθεια είναι ότι, όχι μόνο δεν υπάρχει ασυμβατότητα μεταξύ των δυο εκθέσεων, όχι μόνο δεν προκύπτει καμία δυσλειτουργία από την παράλληλη εξέλιξή τους, αλλά επιπλέον, δεν υπάρχει κανένας λόγος για να μην γίνουν μαζί οι δυο εκθέσεις. Τόσο άπλα. Αντιθέτως, μία ενδεχόμενη ενοποίηση τους, θα δώσει πνοή, ρυθμό, ρεύμα, και τελικά ζωή και στις δυο. Αρκεί ένα κατάλληλο χωροταξικά στήσιμο των εκθέσεων, μια έξυπνη καμπανιά, μια όμορφη αφίσα και ένα εύστοχο όνομα, που να περιλαμβάνει εύσχημα και τις δυο. Το «Έκθεση Βιβλίου και Λουλουδιών :’’Ο Ανθός της Γνώσης’’» για παράδειγμα, προτείνει ο «Π.Τ.».
