Ο Σύλλογος Εβριτών Ν. Δράμας
τιμά το Μαύρο Πάσχα των Θρακών
Δηλώσεις του προέδρου του Συλλόγου κ. Γ. Τσακμάκη
ΤΟ ΜΑΥΡΟ Πάσχα των Θρακών της 6ης Απριλίου 1914 τίμησε την Δευτέρα 6 Απριλίου, ο Σύλλογος Εβριτών Ν. Δράμας. Το Μαύρο Πάσχα των Θρακών, σηματοδοτεί την αρχή της γενοκτονίας των Ελλήνων της καθ’ ημάς Ανατολής. Είναι ημέρα μνήμης της γενοκτονίας του Θρακικού Ελληνισμού. Στο πλαίσιο αυτό, ο Σύλλογος Εβριτών πραγματοποίησε εκδήλωση στην πλατεία Ελευθερίας Δράμας, όπου εξέθεσε θρακιώτικες, στολές ενώ μοίραζε και ένα φυλλάδιο με το ιστορικό της ημέρας.
Για την Ημέρα, μίλησε στον «Π.Τ» ο πρόεδρος του Συλλόγου Εβριτών Ν. Δράμας «Ο Έβρος» κ. Γιώργος Τσακμάκης, τονίζοντας: «Οι Ανατολικοθρακιώτες υπήρξαν τα πειραματόζωα σε αυτή τη γενοκτονία. Ξεκίνησε λοιπόν η γενοκτονία από την Ανατολική Θράκη, επεκτάθηκε στη Μικρά Ασία και κορυφώθηκε στον Πόντο.
Σήμερα, ο Σύλλογος Εβριτών Νομού Δράμας “Ο Έβρος”, τιμά αυτή τη μαύρη επέτειο, γνωστοποιώντας προς το κοινό της Δράμας, προς τους συμπολίτες μας, αυτή τη μαύρη επέτειο με τρεις ημέρες δράσεων ενημέρωσης προς τους συμπολίτες μας, οι οποίοι δυστυχώς πολλοί εξ αυτών δεν γνωρίζουν τη γενοκτονία του Θρακικού Ελληνισμού.
Ο Σύλλογος Εβριτών Νομού Δράμας “Ο Έβρος”, ένα ζωντανό κύτταρο πολιτισμού, προσπαθεί μέσα από αυτή τη δράση να ευαισθητοποιήσει τους συμπολίτες μας, να ενημερώσει, να τιμήσει την ιστορία και την παράδοσή μας».
Το ιστορικό της Ημέρας
Στο φυλλάδιο που μοίραζε ο σύλλογος στο κοινό της Δράμας, αναφέρονται τα εξής:
[Στις 6 Απριλίου, η μνήμη δεν στέκεται απλώς όρθια. Κραυγάζει μέσα στη σιωπή της. Σκύβει πάνω από το Μαύρο Πάσχα των Θρακών του 1914, μια πληγή ανοιχτή, που αιμορραγεί ακόμη στο σώμα του Ελληνισμού.
Ήταν μέρες σταυρού, μέρες όπου ο ουρανός σκοτείνιασε και η γη βάρυνε από πόνο. Ο ελληνισμός της Θράκης σύρθηκε στον διωγμό, στην προσφυγιά, στην απώλεια, ξεριζωμένος βίαια από τις ρίζες του, αντιμέτωπος με τη βαρβαρότητα και την αδικία.
Κι όμως δεν γονάτισε. Μέσα από τις στάχτες και τα ερείπια, ύψωσε τη φλόγα της ταυτότητάς του, σαν καντήλι που αρνείται πεισματικά να σβήσει, ακόμη και μέσα στην πιο άγρια θύελλα.
Η μνήμη δεν είναι σκιά. Είναι φωτιά που καίει και φωτίζει. Είναι χρέος βαρύ, τιμή ιερή. Κάθε φορά που θυμόμαστε, υψώνουμε τείχος απέναντι στη λήθη, απέναντι στην αδικία που καραδοκεί να επαναληφθεί. Κάθε φορά που μνημονεύουμε, ανασταίνουμε φωνές που πνίγηκαν στη βία, δίνουμε ανάσα σε εκείνους που σιώπησαν βίαια, και μετατρέπουμε την ιστορία τους σε όρκο ακατάλυτο.
Το Μαύρο Πάσχα των Θρακών δεν είναι μόνο θρήνος. Είναι κραυγή αφύπνισης. Είναι αλήθεια που απαιτεί εγρήγορση. Μας καλεί να σταθούμε όρθιοι, άγρυπνοι, αδιαπραγμάτευτοι στις αξίες μας. Να κρατήσουμε την πατρίδα όχι μόνο ως γη, αλλά ως ιερή ευθύνη που μας υψώνει. Και να αποδείξουμε, απέναντι στον χρόνο και στη λήθη, πως ό,τι ριζώνει βαθιά στην ψυχή ενός λαού δεν ξεριζώνεται, δεν λυγίζει, δεν πεθαίνει ποτέ.]
