Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας
Όλη η πόλη ένα στούντιο, για τον νέο
κύκλο του κινηματογραφικού εργαστηρίου
Του Θρασύβουλου Πεγγαρά
Από το μακρινό (ίσως όχι και τόσο) 1977, το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας αποτελεί μια δημιουργική κληρονομιά, μια ζωντανή ιστορία για την πόλη. Ένας θεσμός ταυτοτικός πια για την Δράμα, ένας πυλώνας βασικός για την εξωστρέφεια της, ένα πετράδι στο στέμμα της αυθεντικότητάς της!
Ωστόσο κάπου στην πορεία του, το φεστιβάλ διαγνώστηκε με την απειλητική για την ίδια του την ύπαρξη νόσο της μη σύνδεσης με τον γηγενή πληθυσμό, με το ίδιο το κοινό του. Το φεστιβάλ, χρόνο με το χρόνο μεγάλωνε, εξελισσόταν, το όνομα του ακουγόταν σε όλον τον κόσμο (με αποκορύφωμα την τελετή των βραβείων OSKAR), όμως την ίδια στιγμή το έρεισμά του ανάμεσα στους Δραμινούς έφθινε αντιστρόφως ανάλογα.
Για καλή μας τύχη το γιατρικό βρέθηκε, δοκιμάστηκε εργαστηριακά επιτυχώς την πρώτη χρονιά και έκτοτε χορηγείται συστηματικά τα τέσσερα τελευταία χρόνια. Το όνομα του θαυματουργού φαρμάκου; «Κινηματογραφικό εργαστήριο». Οι μετρ του είδους λοιπόν, Παναγιώτης Ιωσηφέλης (διακεκριμένος σεναριογράφος, καθηγητής στο Τμήμα Κινηματογράφου του ΑΠΘ και head programmer του Εθνικού Σπουδαστικού Προγράμματος του Φεστιβάλ) και ο Βασίλης Λουλές (βραβευμένος σκηνοθέτης και καθηγητής σκηνοθεσίας του προγράμματος «Σπουδές Κινηματογραφικής Γραφής, Πρακτικής και Έρευνας» του ΕΑΠ), υπό την επιμέλεια του καλλιτεχνικού διευθυντή Γιώργου Αγγελόπουλου, ανέλαβαν να συγκεντρωνόσουν, να εκπαιδεύσουν και να μυήσουν στον θαυμαστό κόσμο του κινηματογράφου, ανθρώπους της τοπικής κοινωνίας, δημότες του δήμου Δράμας. Ανθρώπους που χωρίς προηγούμενη τριβή με τον χώρο, θα μπορούσαν να δημιουργήσουν το δικό τους ταινιάκι, να δώσουν εικόνα και φωνή στο δικό τους κρυφό όνειρο.
Πως θα γίνει αυτό; Πως θα αναπτυχθεί το σενάριο, τι είδους κάδρα θα συνθέτουν το πλάνο, πως γίνεται η διαχείριση τω ηθοποιών; Ποιος θα επιμεληθεί δημιουργικά το μοντάζ; Όλα αυτά βρίσκονται στα καλά χεριά των καθηγητών. Ίσως το μόνο προαπαιτούμενο για τους συμμετέχοντες, εκκολαπτόμενους κινηματογραφιστές, να είναι το μεράκι κι εκείνη η επίμονη φλόγα της δημιουργίας που σιγοκαίει μέσα σε κάθε αυθεντικό καλλιτέχνη. Άλλωστε, όπως έχει πει και ο σπουδαίος Τζειμς Κάμερον ( Άλιεν, Εξολοθρευτής 2, Τιτανικός, Άβαταρ κλπ.) «πάρε μια κάμερα, κινηματογράφησε κάτι, οτιδήποτε, δεν έχει σημασία αν είναι κάτι μικρό ή περίεργο, ή αν πρωταγωνιστούν σ αυτό οι φίλοι ή η αδελφή σου. Βάλε το όνομα σου ως «ο σκηνοθέτης». Τώρα είσαι σκηνοθέτης, όλα τα υπόλοιπα είναι άπλα διαπραγματεύσεις για το μπάτζετ σου και τα έξοδά σου».
Αν και προτίμηση του γράφοντος είναι ο πλατωνικός ορισμός «Η τέχνη είναι μια απάτη, στην οποία ο απατών είναι ειλικρινέστερος του μη απατώντος, και ο απατώμενος, σοφότερος του μη απατημένου»! Άρα λοιπόν, τούτου δοθέντος, ρομαντικοί απατεώνες αυτής της πόλης, αδράξτε φωτά, κάμερες, μικρόφωνα, κλακέτες και εξαπατείστε μας, ανυπομονούμε!
Το πρόγραμμα υποστηρίζεται από την εταιρεία Raycap του αείμνηστου Κώστα Αποστολίδη.
