ΠΑΛΙΑ ΔΡΑΜΑ 1950: Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ
ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΟΛΙΝ ΤΗΣ ΔΡΑΜΑΣ
Ο υπέροχος λόγος του Γυμνασιάρχου κ. Δημ. Τοπάλη
Έρευνα –επιμέλεια Ιωάννης Στ. Σταυρίδης
(Από την εφημερίδα «ΘΑΡΡΟΣ» στις 29.10.1950)
« Η πόλις της Δράμας συμμετέσχε και αυτή ολόψυχα εις τον εορτασμόν της Μεγάλης επετείου της 28ης Οκτωβρίου του 1940, η δε χθεσινή ανοιξιάτικη ημέρα έδωσε το σύνθημα προς μιαν γενικήν έξοδον των κατοίκων προς τους κεντρικούς δρόμους, απ’ όπου θα εγένετο η διάσχεισις των επισήμων και η παρέλασις.
Τα πεζοδρόμια της οδού Τσώρτσιλ ( σ.σ. σήμερα η Εθνικής Αμύντα) κατάμεστα κόσμου ολόκληρος δε η πλατεία κατελήφθη από ενωρίς από πλήθος λαού. Η πόλις σημαιοστόλιστος παρουσιάζει εορτάσιμον όψιν.
Η ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ
Την 10ην π.μ. ήρχισεν η προσέλευσις εις τον Μητροπολιτικόν Ναόν των επισήμων, την 10.30 εψάλη η δοξολογία χοροστατούντος το σεβασμιωτάτου κ. Γεωργίου.
Παρέστησαν άπασαι αι πολιτικαί, στρατιωτικαί και δικαστικαί αρχαί, ο δήμαρχος και οι παρεπιδημούντες βουλευταί, το δημοτικόν συμβούλιον και εκπρόσωποι των οργανώσεων, σωματείων και συλλόγων μετά των λαβάρων, τα σχολεία, οι πρόσκοποι, οι άλκιμοι και οδηγοί.
Τμήμα στρατού απέδιδε τας νενομισμένας τιμάς. Μετά την δοξολογίαν ο γυμνασιάρχης κ. Τοπάλης εξεφώνησε τον πανηγυρικόν της ημέρας, του οποίου αποσπάσματα μόνον παραθέτομεν ελλείψει χώρου.
Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ κ. ΤΟΠΑΛΗ.
Η θέσις κάθε λαού εις την ιστορία δεν προσδιορίζεται από τον όγκον του, ούτε από την γεωγραφική έκτασι που κατέχη, αλλά από την συμβολή του εις την πνευματική και ηθική ανάπτυξι, αφ΄ ενός και από την επίδρασί του εις την εξέλιξι της ανθρωπότητος αφ’ ετέρου.
Από της απόψεως αυτής ο ελληνικός λαός δεν γνωρίζει ούτε ανωτέρους ούτε ίσους του. Έχη την μακροτέραν και την λαμπροτέραν ιστορίαν του κόσμου. Δια μέσου του τρισχιλιαστούς βίου του επηρέασε πάντοτε κατά τρόπον αποφασιστικόν την γενικήν πορείαν των ανθρωπίνων γεγονότων. Και δικαιούται χωρίς υπερβολή και αυταπάτη να ατενίζη ολόκληρο τον ανθρώπινο πολιτισμό ως αποτέλεσμα της ειδικής του εισφοράς, από τη σφαίρα της τέχνης και επιστήμης, μέχρι του αεροπλάνου και της ατομικής βόμβας.
Γιατί σε κάθε περίοδο μεγίστων ιστορικών γεγονότων αυτός διαδραματίζει πάντοτε το σπουδαιότερο ρόλο, γράφει τις ωραιότερες σελίδες της ανθρωπίνης ιστορίας και χαράσσει ωρισμένες ημερομηνίες τις οποίες επιδεικνύει, ως παράδειγμα και δώρο δια τους ζώντας και επερχομένους, και ως στέφανο δόξης και ευγνωμοσύνης δι’ εκείνους που τους εδημιούργησαν.
Έτσι προ δέκα ετών, ο ελληνικός λαός, την νύκτα εκείνη της 27 προς 28 Οκτωβρίου 1940, εχάραξε το νέο σταθμό της ανθρωπίνης ιστορίας.
Ποιος θα ξεχάση ποτέ την ημέρα εκείνη που συνεκίνησε και εδόνησε απ’ άκρου εις άκρον ολόκληρη την ελληνική ατμόσφαιρα. Είναι η ημέρα αυτή, η μεγάλη ημέρα των συγχρόνων ελλήνων κατά την οποίαν με το ιστορικό εκείνο ΟΧΙ εδόθη η ελληνική απάντησις στο μαύρο Πρέσβη.
Το ΟΧΙ εκείνο, που σαν φεγγοβόλο αστέρι θα λάμπη και θα φωτίζη το δρόμο της φυλής μας, συνέδεσε σαν με μαγικό αλυσσίδι τη σύγχρονη Ελλάδα, με την Ελλάδα του «Μολών Λαβέ».
Η Ελλάς των 7 ½ εκατομμυρίων ηλεκτρίσθη από το ιστορικό εκείνο ΟΧΙ και από τη Μακεδονία ως το Ταίναρο, από την Ήπειρο ως τη Θράκη και από τη Λήμνο ως την Κρήτη, και απ’ όπου υπάρχει ελληνική καρδιά, από παντού τρέχουν στη φωνή της πατρίδος τα ελληνόπουλα με μια ψυχή, με ένα εθνικό παλμό σπάνιο για άλλους λούς και με ενθουσιασμό ανώτερα κάθε άλλης εποχής.
Εκεί στα Ηπειρωτικά βουνά τα χιλιοποτισμένα με το ελληνικό αίμα και τα οργωμένα με την ελληνική λόγχη, ερόδισε το πρώτο γλυκοχάραμα της Νίκης εκεί η ελληνική λόγχη ανοίγει την πόρτα και δείχνη στα χαρμόσυνο άρμα της Νίκης το δρόμο.
Εκεί αποκαλύπτεται ο χάρτινος στρατός των εκατομμυρίων λογχών, με τα οποία απειλούσε ο αρχηγός της φασιστικής Ιταλίας να κατακτήση την ανθρωπότητα.
Η Ιταλία ηττάται. Η ήττα αυτή προαιωνίζει και την ήττα της Γερμανίας. Το εκθαμβωτικόν φως της Ελληνικής Νίκης, ενθουσιάζει τους ελευθέρους λαούς, ο τύπος όλων χωρών επί μήνας ολοκλήρους εξυμνεί τους ελληνικούς θριάμβους, οι ραδιοφωνικοί σταθμοί ομιλού και αφιερώνουν συνεχείς ύμνους με τα κατορθώματα των Ελλήνων.
Το Καλπάκι και το Πόγραδετς, η Κλεισούρα και η Χειμάρρα, η Τρεμπεσίνα και το Τεπελένι περνούν στην αθανασία.
Ο Μιλτιάδης ξύπνησε, ξαφνίζεται ο Λεωνίδας. Του 21 ημίθεοι, του 12 οι φαντάροι, ευλαβικά υποδέχονται τους ήρωας του 40.
Έδειξε ο ελληνισμός το 1940 ότι ημπορεί να ατενίζη υπερήφανα τους προγόνους του, γιατί ποτέ δεν τους επρόδωσε.
Έδειξε ότι αδρανείς άνευ λάμψεως όγκοι όσο μεγάλοι και αν είναι δεν δύνανται να σκιάσουν τους απαστράπτοντας μικρούς αδάμαντας.
Έδειξε η Ελληνική ευτυχία ότι αν από το πελώριον ψηφιδωτό των Εθνών, αφαιρεθή το μικρόν πετράδι που λέγεται Ελλάς το όλον ψηφιδωτό χάνει την αξία του.
Τονίζομε προς όλους, ότι χώρα σαν αυτή που λέγεται Ελλάς όσο φτωχή και άγονη και αν είναι εφόσον γεννά ήρωας ποτέ δεν θα πεθάνη».
