Παρουσιάστηκε η ποιητική
συλλογή της Ειρήνης Δεμιρτζόγλου
«Επάρατη ή πολύευκτη ζωή»
Μιλάνε στον «Π.Τ.» η ποιήτρια κα. Δεμιρτζόγλου και η κα. Πετρά, ο κ. Σαραφίδης και η κα. Καμπάνταη
Του Θανάση Πολυμένη
ΤΟ ΒΡΑΔΥ του Σαββάτου 8 Νοεμβρίου, στην αίθουσα της Δημόσιας Κεντρικής Βιβλιοθήκης Δράμας, παρουσιάστηκε η πρώτη ποιητική συλλογή «Επάρατη ή πολύευκτη ζωή», της Δραμινής Φιλολόγου Ειρήνης Δεμιρτζόγλου.
Αξίζει να σημειωθεί ότι πλήθος συμπολιτών μας και ιδιαίτερα νέων ανθρώπων, παραβρέθηκε στην εκδήλωση και αυτό είναι ένα θετικό σημάδι γενικότερα για την παρουσίαση ποιημάτων. Για την ποιητική συλλογή μίλησαν η ίδια η συγγραφέας, όπως και η κα. Μαρία Καμπάνταη – ψυχολόγος και συγγραφέας, η κα. Βασιλική Πετρά – φιλόλογος και ο κ. Ηλίας Σαραφίδης – φιλόλογος και συγγραφέας.
«Μια διαδρομή της ψυχής…»
Μιλώντας στον «Π.Τ.» η κα. Δεμιρτζόγλου για το βιβλίο της, σημείωσε ότι «είναι ποιήματα που έχουν γραφτεί από το 2012 μέχρι και σήμερα. Είναι ένα προσωπικό ταξίδι στην ουσία, μια διαδρομή της ψυχής από μέσα προς τα έξω. Είναι πραγματικά ένα άνοιγμα προς τον κόσμο, είναι οι σιωπές που τόσα χρόνια κρατώ μέσα μου και ήρθε η ώρα να τις αποκαλύψω και στον κόσμο και να γίνουν μια ηχηρή φωνή που θ’ ακουστεί».
Όπως είπε, «η ποιητική συλλογή μιλάει για το θάνατο, τον έρωτα, για τις πολύ σημαντικές δυνάμεις που απασχολούν και ταλανίζουν όλο τον κόσμο. Οπότε πήρα και την απόφαση να εκδώσω την πρώτη μου συλλογή».
Ερωτώμενη για ποιο λόγο αποφάσισε να εκδώσει μια ποιητική συλλογή, η κα. Δεμιρτζόγλου εξηγεί: «Για να είμαι ειλικρινής, ο θάνατος της μητέρας μου ήταν αυτός που με κινητοποίησε να εκδώσω αυτή τη συλλογή. Θεώρησα ότι ήρθε η ώρα να αποκαλύψω κι εγώ αυτά που έκρυβα μέσα μου τόσο καιρό και δεν τα είχε δει σχεδόν κανείς».
Ζητώντας να μας πει τι ήταν αυτό που ένιωθε κατά τη διαδικασία της γραφής, μας λέει: «Δεν ήταν ένας ο θάνατος που με κινητοποίησε. Ήταν θάνατοι δικών μου ανθρώπων που με βασάνιζαν, οπότε η γραφή λειτούργησε ως καταφύγιο και ως παυσίλυπο – και ο έρωτας παράλληλα που δεν πρέπει να λείπει από τη ζωή ενός ανθρώπου – με οδήγησαν στη γραφή».
Στη διαπίστωση αν αυτό λειτουργεί και ως μια μορφή ψυχανάλυσης, σημειώνει: «Ακριβώς. Είναι ψυχαναλυτική η ποίηση για εμένα, με ανακουφίζει και ανακαλύπτω κι εγώ τον εαυτό μου όλα αυτά τα χρόνια μέσα από την ποίηση».
«Οι ατμομηχανές που θέλουμε να ακούσουμε»
Για το βιβλίο μίλησε επίσης στον «Π.Τ.» η κα. Πετρά, επισημαίνοντας: «Στο κείμενο αυτό είδα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Μέσα από μια δεξαμενή τεράστια, που έχει μπόλικη φιλολογία, σημειωτική, επιδράσεις γόνιμες από μεγάλους δημιουργούς όπως τον Καβάφη, τον Αναγνωστάκη, Λειβαδίτη, Δημουλά, ενώ είδα και εντελώς καινούρια πράγματα, όπως και αυριανά, αυτά τα χειροποίητα τα νεότευκτα, που την αξία τους θα την καταλάβουμε σε λίγα χρόνια».
Η κα. Πετρά, εξέφρασε τη χαρά της, «που κομίζουν τα παιδιά μας, αυτές οι νεότερες γενιές, πράγματα που σ’ εμάς φαίνονται λιγάκι δυσπρόσιτα, αλλά μας τα φέρνουν κοντά μας και μας συνδέουν με την επόμενη φάση τους για τη δική μας συνέχεια. Για να είμαστε σε ετοιμότητα, να ακούμε καλύτερα όλα αυτά τα καλύτερα πράγματα».
Στην ερώτηση για το πώς η ίδια βλέπει τη βιωματικότητα στην ποίηση, σημείωσε: «Θέλει πολύ δύναμη η βιωματικότητα. Γιατί κρύβει μεγαλύτερη αλήθεια. Πολλαπλασιάζει την αλήθεια το βίωμα. Θέλει φίλτρα για να συμπεριλάβεις τον άλλον, με έναν ή με πολλούς τρόπους. Και συγχρόνως μπορεί μέσα από το προσωπικό βίωμα, να ακουστούν πολλές διαφορετικές οπτικές. Μιας ζωής, περισσότερων ζωών, περισσότερων δεδομένων που αφορούν τα καινούρια πράγματα, τους νεότερους ανθρώπους που είναι ατμομηχανές και θέλουμε οπωσδήποτε να τους ακούσουμε».
«Ποικιλία εκφραστικών κυμάτων»
Από την πλευρά του, ο κ. Σαραφίδης, σημειώνει για την ποιητική συλλογή της κας Δεμιρτζόγλου: «Ένα εξαιρετικό για προβληματισμό βιβλίο, μια εξαιρετική για περίσκεψη ποιητική συλλογή και προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση για το νεαρό της ηλικίας της, που μέσα από ένα τέτοιο βιωματικό, εικονοπλαστικό και συναισθηματικό τρόπο, εκπέμπει μηνύματα μέσα από ποικιλία εκφραστικών κυμάτων. Να τονίσω ότι όλα αυτά είναι εύληπτα για τον καθένα, χωρίς να χρειάζεται κάποιος να είναι μυημένος στην ποίηση. Είναι θα λέγαμε σαν η Ειρήνη να εκλαϊκεύει την ποίηση και να τη φέρνει στα μέτρα και στο στόμα του καθενός».
«Ένα ταξίδι ψυχικής ενηλικίωσης»
Μιλώντας στον «Π.Τ.» η κα. Καμπάνταη, επισημαίνει: «Η ποίησή της μου θύμισε Όμηρο. Όχι μόνο στο ρυθμό, αλλά και στο θάρρος. Γιατί, και οι δύο μιλούν για πολέμους. Εσωτερικούς και εξωτερικούς. Και δείτε, μετά τον πόλεμο έρχεται η Ειρήνη. Η συμφιλίωση δηλαδή και με τον εαυτό μας και με τους άλλους. Αυτό το βιβλίο είναι ένα ταξίδι ψυχικής ενηλικίωσης. Πάμε από το τραύμα στη λύτρωση. Από το σκοτάδι στο φως. Και τελικά, η ποίηση, τη βοηθάει ουσιαστικά να πατήσει στα πόδια της και να ξαναγεννηθεί. Να κάνει μια νέα αρχή σε μια νέα σχέση με τον εαυτό της. Κι αυτό που πετυχαίνει στον αναγνώστη, είναι ότι εγώ προσωπικά, δεν μπόρεσα να ξεχωρίσω ένα πιο αγαπημένο απ’ όλα τα ποιήματα. Γιατί σε όλα βρίσκω κάτι δικό μου. Αυτό το παιδί δηλαδή, το εσωτερικό παιδί με το οποίο μας φέρνει σε επαφή η Ειρήνη, μας κάνει να έρθουμε κι εμείς σε επαφή με το δικό μας εσωτερικό παιδί. Κι αυτό, ουσιαστικά, δεν είναι απλά η ταύτιση, είναι και η δική μας ψυχική αναγέννηση και ενηλικίωση. Εξ’ άλλου, η ψυχική ενηλικίωση – μας δείχνει η Ειρήνη – είναι κι αυτή μια μορφή τέχνης. Αυτό πετυχαίνει αυτό το βιβλίο. Και χαίρομαι γιατί, αν και πρωτόλειο έχει πολλά χαρίσματα».
