Ένας σύγχρονος Ροβινσώνας της ξηράς
Ποδηλατώντας από τη Δράμα
ως τις αφιλόξενες στέπες του Πακιστάν
κι ακόμα παραπέρα, στις εσχατιές του κόσμου
Στον «Π.Τ.» μίλησε ο Δραμινός ταξιδευτής, κ. Νίκος Αναστασιάδης
Του Θρασύβουλου Πεγγαρά
Ταξιδιώτη, δρόμος δεν υπάρχει, τον δρόμο τον φτιάχνεις ενώ περπατάς. Φαίνεται απίστευτο πως μία τόσο δα μικρή πρόταση, μπορεί δυνητικά, να αποτελέσει ένα σπουδαίο μάθημα ζωής. Προέρχεται από το ποίημα «Cantares», του Ισπανού ποιητή Αντόνιο Ματσάδο («Caminante, no hay camino, se hace camino al andar»), και εκφράζει μια βαθιά υπαρξιακή και ποιητική σκέψη. Ο δρόμος στη ζωή δεν είναι ποτέ έτοιμος ή προκαθορισμένος, αλλά δημιουργείται μέσα από τις πράξεις, τις επιλογές και τα βήματά μας. Κάθε βήμα χαράζει μια νέα πορεία. Δεν ακολουθούμε απλώς οδηγίες, ορίζουμε εμείς την κατεύθυνση. Η γνώση και η αλήθεια έρχονται με τη βίωση των καταστάσεων. Η ζωή χτίζεται με το πέρασμα του χρόνου και την κίνηση, όχι με την αναμονή. Το μέλλον διαμορφώνεται βήμα-βήμα, η ορθοπεταλιά-ορθοπεταλιά στην προκειμένη περίπτωση, και μέσα από τις αποφάσεις μας.
Όλα τα παραπάνω μετουσίωσε σε πράξη ένας Δραμινός, υπηρετώντας ένα όνειρο που οι περισσότεροι θα χαρακτήριζαν τρελό, όχι όμως αυτός. Ο Νίκος Αναστασιάδης, ένας Δραμινός, ένας σύγχρονος Ροβινσώνας της ξηράς, που ξεκίνησε το ταξίδι του με ένα ποδήλατο, στις 7 του Μάρτη που μας πέρασε, από τα Κουδούνια της Δράμας. Και σήμερα, έχοντας πλέον ήδη διανύσει πολλές χιλιάδες χιλιόμετρα και 8 μακρινές χώρες, στοχεύει να φτάσει στις εσχατιές του κόσμου. Έχοντας αναμετρηθεί και κατανικήσει πολλούς από τους ενδοιασμούς και τους πλαστούς περιορισμούς, οι οποίοι αρέσκονταν από πάντα να φωλιάζουν μες στο μυαλό των ανθρώπων, αποδεικνύει με τον άθλο του, ότι ο φόβος, όπως και τα όρια, είναι απλώς μια ψευδαίσθηση.
Αναστασιάδης: «Με επιμονή και πίστη στον εαυτό μας, ακόμη και τα μεγαλύτερα όνειρα μπορούν να γίνουν πραγματικότητα»
Το τωρινό του στίγμα εκπέμπει από τις αχανείς στέπες του Πακιστάν. Ο «Π.Τ.» επικοινώνησε μαζί του, και μεταφέρει στους αναγνώστες του, το όραμα, τον σκοπό, και τις σκέψεις που τον συντροφεύουν σ’ αυτό το ουρανομήκες και μοναχικό ταξίδι του: «Είναι μεγάλη μου χαρά να μοιράζομαι τις εμπειρίες μου μαζί με τους συντοπίτες μου. Ο σκοπός αυτού του ταξιδιού δεν είναι απλώς να φτάσω σε έναν συγκεκριμένο προορισμό. Θέλω να δείξω ότι με επιμονή και πίστη στον εαυτό μας, ακόμη και τα μεγαλύτερα όνειρα μπορούν να γίνουν πραγματικότητα. Παράλληλα, επιθυμώ να γνωρίσω διαφορετικούς πολιτισμούς, να καταρρίψω προκαταλήψεις και να αναδείξω την ομορφιά και τη μοναδικότητα του κόσμου μας. Ελπίζω να εμπνεύσω και άλλους ανθρώπους να βγουν από τη ζώνη άνεσής τους και να βρουν το θάρρος να ακολουθήσουν τον δικό τους δρόμο.
Το ταξίδι μου ξεκίνησε στις 7 Μαρτίου 2026 από τα Κουδούνια Δράμας. Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στο Γκιλγκίτ του Πακιστάν, όπου αναγκάστηκα να κάνω μια απρόσμενη στάση εξαιτίας ενός ατυχήματος και μιας απαραίτητης επισκευής του ποδηλάτου μου. Μέχρι σήμερα έχω διασχίσει την Τουρκία, τη Γεωργία, την Αρμενία, το Καζακστάν, το Ουζμπεκιστάν, το Τατζικιστάν, την Κίνα και το Πακιστάν, διανύοντας ήδη πολλές χιλιάδες χιλιόμετρα. Ο μεγάλος μου στόχος είναι να φτάσω στην Ινδία με το ποδήλατο. Συνολικά, το ταξίδι αναμένεται να διαρκέσει ακόμη περίπου δύο έως τρεις μήνες».
Η απαιτητική καθημερινότητα και η απίστευτη φιλοξενία των ανθρώπων
«Η καθημερινότητά μου», μας εξιστορεί ο κ. Αναστασιάδης, «είναι γεμάτη εναλλαγές και συχνά αρκετά απαιτητική. Υπάρχουν ημέρες με αφόρητη ζέστη, δυνατούς αντίθετους ανέμους, ατελείωτες ανηφόρες, πολύ μεγάλα υψόμετρα ή μηχανικά προβλήματα στο ποδήλατό μου. Προστίθενται επίσης στιγμές μοναξιάς, αβεβαιότητας και, ορισμένες φορές, προβλήματα υγείας. Ωστόσο, κάθε μέρα ανταμείβομαι με μοναδικά τοπία, αξέχαστες συναντήσεις και εμπειρίες που κάνουν όλες αυτές τις δυσκολίες να αξίζουν.
Αυτό που με έχει εντυπωσιάσει περισσότερο μέχρι σήμερα είναι η απίστευτη φιλοξενία των ανθρώπων. Πολλές φορές άνθρωποι που δεν με γνώριζαν με κάλεσαν στο σπίτι τους, μου πρόσφεραν φαγητό, ένα μέρος να κοιμηθώ ή βοήθεια, χωρίς να περιμένουν τίποτα σε αντάλλαγμα. Αυτό μου υπενθυμίζει καθημερινά ότι ο κόσμος είναι πολύ πιο όμορφος και φιλικός απ’ όσο συχνά παρουσιάζεται. Κάθε χώρα έχει τον δικό της χαρακτήρα και τη δική της ξεχωριστή κουλτούρα. Αν όμως έπρεπε να ξεχωρίσω μία μέχρι σήμερα, αυτή θα ήταν το Πακιστάν. Η ζεστασιά, η ειλικρίνεια και η προθυμία των ανθρώπων να βοηθήσουν με έχουν συγκινήσει βαθιά. Από την πρώτη κιόλας ημέρα ένιωσα ότι δεν ήμουν ξένος, αλλά ένας φίλος».
Ένα δυνατό, ανθρώπινο μήνυμα
Το σημαντικότερο μήνυμα που επιχειρεί να περάσει μέσα από αυτό το ταξίδι ζωής ο κ. Αναστασιάδης, δεν είναι άλλο από το θάρρος που πρέπει να βρίσκουμε, σε καθετί στη ζωή μας, για να κάνουμε το πρώτο βήμα: «Το μήνυμα που θέλω να περάσω μέσα από αυτό το ταξίδι μου, είναι ότι τα όνειρα δεν πραγματοποιούνται επειδή οι συνθήκες είναι ιδανικές, αλλά επειδή έχουμε το θάρρος να κάνουμε το πρώτο βήμα. Ο φόβος και οι αμφιβολίες θα υπάρχουν πάντα, όμως δεν πρέπει ποτέ να μας εμποδίζουν να ζήσουμε τη ζωή που πραγματικά επιθυμούμε.
Και επίσης να αναφέρω, ότι είναι μεγάλη μου χαρά να μοιράζομαι αυτό το ταξίδι με τόσο πολύ κόσμο, και ελπίζω οι εμπειρίες μου, να εμπνεύσουν έστω και έναν άνθρωπο να πιστέψει περισσότερο στον εαυτό του και να κυνηγήσει τα όνειρά του».
