Πόση κριτική αντέχουμε
στον Δήμο Δράμας;
Γράφει ο Μιχάλης Τάσσου
Δικηγόρος, παρ’ Αρείω Πάγω
Το άρθρο 116 του νέου Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης (ν. 5314/2026) ρυθμίζει την ανεξαρτητοποίηση και τη διαγραφή μελών των δημοτικών παρατάξεων.
Ο νομοθέτης όμως δεν ξεκίνησε από τη διαγραφή. Ξεκίνησε από την ελευθερία: «Οι δημοτικοί και, αντίστοιχα, οι περιφερειακοί σύμβουλοι έχουν απεριόριστο το δικαίωμα γνώμης και ψήφου κατά συνείδηση». Είναι σχεδόν η ίδια διατύπωση που χρησιμοποιεί το άρθρο 60 του Συντάγματος για τους βουλευτές. Η σειρά δεν είναι τυχαία. Πριν μιλήσει ο νόμος για πειθαρχία φρόντισε να ξεκαθαρίσει ότι η γνώμη του αιρετού ανήκει μόνο σε εκείνον και στους δημότες που εκπροσωπεί.
Στη Δράμα, τις τελευταίες ημέρες, σχηματίζει κανείς διαφορετική εντύπωση. Ότι η αντίθετη άποψη γίνεται ανεκτή μόνο όσο δεν ενοχλεί.
Την περασμένη Δευτέρα, στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου, σύμβουλος της αντιπολίτευσης ρώτησε τον αρμόδιο αντιδήμαρχο αν είναι ασφαλής η Ποδηλατούπολη για τα παιδιά που θα τη χρησιμοποιήσουν σε εκδήλωση που χρηματοδοτεί ο Δήμος με 15.000 Ευρώ. Ήταν ερώτηση που θα έκανε κάθε γονιός. Ο σύμβουλος απλώς την έθεσε από τη θέση του, όπως οφείλει.
Παρενέβη τότε ο δήμαρχος, ο οποίος χαρακτήρισε «θράσος» το να θέτει τέτοιο ερώτημα, και στη συνέχεια στράφηκε κατά του συμβούλου προσωπικά, για ζήτημα που δεν είχε καμία σχέση ούτε με τον Δήμο ούτε με την ιδιότητα με την οποία εκείνος μιλούσε εκείνη τη στιγμή. Ο σύμβουλος απέκρουσε τους καταλογισμούς ως συκοφαντικούς και ζήτησε να ανακληθούν και να του ζητηθεί δημόσια συγγνώμη.
Δεν πρόκειται να επαναλάβω τι ειπώθηκε. Με απασχολεί η λογική που κρύβεται πίσω του. Ένας εκλεγμένος εκπρόσωπος ζητά εξηγήσεις για την ασφάλεια των παιδιών και εισπράττει επίθεση στο πρόσωπό του. Από πότε το καθήκον του δημοτικού συμβούλου θεωρείται θράσος;
Όταν η αντιπαράθεση μεταφέρεται στο πρόσωπο, αλλάζει και το αντικείμενό της. Αυτός που ασκεί τον έλεγχο βρίσκεται να απολογείται για τον εαυτό του, το ερώτημα ξεχνιέται και όσοι παρακολουθούν βλέπουν έναν καβγά αντί για μια απάντηση. Υπάρχει και κάτι ακόμη, που αφορά όλους τους συμβούλους και όχι μόνο τον συγκεκριμένο. Αν μια ενοχλητική ερώτηση μπορεί να σου κοστίσει προσωπικά, την επόμενη φορά θα το σκεφτείς δύο φορές πριν ζητήσεις τον λόγο. Δεν πιστεύω ότι αυτό θέλει κανείς στον τόπο μας.
Ακολούθησε η διαγραφή συμβούλου της παράταξης της διοίκησης, με το σκεπτικό ότι οι τοποθετήσεις του υπονομεύουν το έργο της. Πρόκειται για πρώην αντιδήμαρχο, στον οποίο ο ίδιος ο δήμαρχος είχε εμπιστευθεί κρίσιμους τομείς. Ο ίδιος υποστηρίζει δημόσια ότι είχε μεταφέρει εγγράφως παράπονα δημοτών και ότι είχε δηλώσει πως δεν θα αναλάμβανε θέση ευθύνης. Αν μη τι άλλο τιμητικό για κάποιον να μην αποδέχεται την αντιμισθία του αντιδημάρχου για πολιτικούς λόγους. Δεν χρειάζεται να συμφωνεί κανείς μαζί του σε όλα. Η μεταφορά της δυσαρέσκειας του κόσμου προς τη διοίκηση, όμως, είναι υποχρέωση και καθήκον του αιρετού και όχι πράξη αντιπολίτευσης. Ο καλός συνεργάτης είναι συχνά εκείνος που σου λέει όσα δεν θέλεις να ακούσεις.
Στα δύο περιστατικά βλέπω την ίδια δυσκολία. Όταν η κριτική έρχεται από την αντιπολίτευση, απαντάται με προσωπική επίθεση. Όταν έρχεται από το εσωτερικό της παράταξης, απαντάται με διαγραφή. Το μόνο που αλλάζει είναι ποιος τη διατυπώνει.
Υπηρέτησα κι εγώ ως αντιδήμαρχος και ξέρω ότι η δημόσια κριτική δεν είναι πάντα δίκαιη ούτε εύκολη να την αντέχεις. Έχω παρακολουθήσει από κοντά όλους τους δημάρχους των τελευταίων ετών και πολλούς ανθρώπους της πολιτικής στη Δράμα. Τέτοια αντιμετώπιση της θεσμικής κριτικής, με τόση ευκολία να περνά η αντιπαράθεση στην προσωπική σφαίρα εκείνου που την ασκεί, δεν θυμάμαι να έχω ξαναδεί.
Οι δημότες δικαιούνται συμβούλους που ρωτούν χωρίς φόβο και μια δημοτική αρχή που απαντά χωρίς να θυμώνει.
Επιστρέφω λοιπόν στο ερώτημα του τίτλου. Η κριτική στον Δήμο Δράμας είναι αναγκαία, όπως είναι αναγκαία απέναντι σε κάθε εξουσία σε μια δημοκρατία. Το ερώτημα που μένει ανοιχτό είναι άλλο. Πόση κριτική αντέχει ο δήμαρχος Δράμας.
