Ένα σπάνιο αξιοθέατο αναζητά την λάμψη του!
Προσπάθειες ανάδειξης
της αίγλης της πεζογέφυρας
του Σιδηροδρομικού Σταθμού Δράμας
Το πλάνο του ΗΦΑΙΣΤΟΥ για την εμβληματική πεζογέφυρα
Του Θανάση Πολυμένη
ΑΠΟ ΤΑ ιδιαίτερα όμορφα σημεία του Σιδηροδρομικού Σταθμού της Δράμας, είναι εκείνη η γνωστή πεζογέφυρα που ενώνει τη βόρεια πλευρά της πόλης με τη νότια. Ουσιαστικά, ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Δράμας, οι σιδηροδρομικές γραμμές, χωρίζουν την πόλη σε δύο μέρη.
Αρκεί να σκεφτούμε ότι, όταν για πρώτη φορά λειτούργησε ο Σταθμός της Δράμας το 1896 (130 χρόνια συμπληρώνονται φέτος), από τη νότια πλευρά του σιδηροδρόμου, δεν υπήρχαν σπίτια, δεν υπήρχαν οι συνοικισμοί των Αμπελοκήπων, του Στενημάχου και του Προαστίου που υπάρχουν σήμερα. Οι κατοικίες της περιοχής και οι συνοικισμοί, είχαν γίνει μετά από την έλευση των προσφύγων από το 1920 και στη συνέχεια. Ακολούθως, κατασκευάστηκε η μεγάλη πεζογέφυρα, προκειμένου να ενώνει τα δύο μέρη της πόλης από την πλευρά του Σιδηροδρομικού Σταθμού.
Σήμερα, η πεζογέφυρα του Σιδ. Στ. Δράμας, αποτελεί ένα από τα σπανιότερα αξιοθέατα της πόλης, χρησιμοποιείται σε μεγάλο βαθμό από τους κατοίκους της περιοχής και μάλιστα πολύς κόσμος έχει βγάλει εκεί αναμνηστικές φωτογραφίες. Και σίγουρα, αν η πεζογέφυρα είχε… στόμα να μιλήσει, θα είχε να διηγηθεί τρομερές ιστορίες!
Συντήρηση και βάψιμο
Για την πεζογέφυρα, ο «Π.Τ.» μίλησε με τον πρόεδρο του ΜΕΑΣ ΗΦΑΙΣΤΟΣ Σιδηροδρομικών και Φίλων Σιδηροδρόμου Δράμας κ. Μακρόπουλο, ο οποίος μεταξύ άλλων αναφέρει ότι ένας από τους στόχους του Συλλόγου, είναι η συντήρηση και το βάψιμο της πεζογέφυρας.
Ερωτώμενος σχετικά αν η πεζογέφυρα έχει κάποιο πρόβλημα, ξεκαθαρίζει ότι «δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα σταθερότητας. Αυτό είναι ξεκάθαρο. Είναι κατασκευασμένη με την ίδια τεχνολογία που είναι οι γέφυρες του ΟΣΕ και τις διέρχονται τρένα. Εδώ περνάνε μόνο άνθρωποι».
Ερωτώμενος για το τι σκέφτονται να κάνουν, ο ίδιος σημειώνει ότι, «στόχος μας είναι η πεζογέφυρα να συντηρηθεί και να βαφτεί, με ένα χρώμα μπορντό, όπως είναι τα χρώματα που υπάρχουν σε κάποια σημεία – κορνίζες του κεντρικού κτιρίου του Σταθμού, ώστε να υπάρχει μια ομοιόμορφη εικόνα στο σύνολο του χώρου. Είναι καιρός να φύγουμε από αυτό το γκρίζο χρώμα».
Να σημειώσουμε ότι η πεζογέφυρα δεν είναι χαρακτηρισμένη ως διατηρητέα και βέβαια είναι ιδιοκτησίας του ΟΣΕ.
Από το 1923…
Δίνοντας ορισμένα στοιχεία, ο ίδιος εξηγεί ότι «η πεζογέφυρα κατασκευάστηκε το 1923, όταν η Δράμα δέχτηκε αρχικά περίπου 80.000 πρόσφυγες. Δεν έμειναν όλοι εδώ βέβαια, έφυγαν, όμως έμειναν τότε κάπου 10.000 άνθρωποι. Εκείνη την εποχή δημιουργήθηκαν οι συνοικισμοί του Στενημάχου, των Αμπελοκήπων, του Προαστίου, οπότε έπρεπε να δημιουργηθεί μία δίοδος για να περνάνε οι άνθρωποι τις γραμμές».
Σύμφωνα με τα στοιχεία που καταθέτει ο ίδιος στον «Π.Τ.», «η γέφυρα τότε ήταν στο 60% του μήκους του σημερινού της μεγέθους και οι σκάλες από την πλευρά του Στενημάχου, κατέβαιναν από τη δεξιά πλευρά. Όταν αργότερα η γέφυρα επεκτάθηκε, η σκάλα κατεβαίνει, μέχρι και σήμερα, από αριστερά».
Ένα άλλο χαρακτηριστικό σημείο είναι ότι, όταν κατασκευάστηκε για πρώτη φορά, η πεζογέφυρα δεν είχε κάγκελα. Και όπως λέει μια ιστορία, σύμφωνα με τον κ. Μακρόπουλο, «όταν το 1925 είχε έρθει στη Δράμα ο τότε διοικητής των Σιδηροδρόμων, μαζεύτηκε κόσμος, τους μίλησε και τους ρώτησε τι ήθελαν να τους κάνει. Και του ζήτησαν να βάλει κάγκελα στη γέφυρα. Αρχικά το δάπεδό της ήταν ξύλινο και αργότερα έγινε μεταλλικό».
Ο υφυπ. Πολιτισμού και ο Δήμος Δράμας
Χαρακτηριστικά επισημαίνει ότι, όταν είχε έρθει πρόσφατα στη Δράμα για το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού ο υφυπουργός Πολιτισμού κ. Φωτήλας, ξεναγήθηκε στο Μουσείο Τρένων, ενώ του έγινε νύξη ώστε να υπάρξει κάποιο κονδύλι για το βάψιμο, παρ’ όλα αυτά δεν έγινε εφικτό.
Όπως μας λέει ο κ. Μακρόπουλος, «είχαμε ήδη κάνει μια συνεννόηση με το δήμαρχο Δράμας κ. Παπαδόπουλο, ο οποίος είναι θετικός να βοηθήσει ο Δήμος οικονομικά στο βάψιμο της γέφυρας. Βέβαια όλα αυτά για να γίνουν, απαιτείται και η άδεια του ΟΣΕ, ο οποίος το πιθανότερο είναι ότι δεν θα έχει αντιρρήσεις!».
Η περιστροφική γέφυρα
Τέλος, ένας άλλο σημείο που ο ΗΦΑΙΣΤΟΣ ενδιαφέρεται να συντηρήσει και να βάψει, είναι η λεγόμενη Περιστροφική Πλάκα, επάνω στην οποία μπαίνει η μηχανή και γυρνάει σε άλλη κατεύθυνση.
Αυτή είναι χαρακτηρισμένη ως βιομηχανικό μνημείο και προκειμένου να βαφεί, χρειάζεται ειδική διαδικασία, αρχιτεκτονική μελέτη και άλλα. Γίνονται επίσης προσπάθειες, ώστε να διασωθεί και το κτίριο του Μηχανοστασίου, ώστε να διασωθεί με την αλλαγή στέγης η οποία παρουσιάζει ορισμένα προβλήματα, γιατί εκεί φιλοξενείται σημαντικό και πολύτιμο μουσειακό τροχαίο υλικό.
