Ψηφιακή μετάβαση των επιχειρήσεων:
Το κόστος προσαρμογής και τα όρια ευθύνης
του εξωτερικού λογιστή
Άρθρο
Του κ. Δημήτρη Χριστοφοράκη, Προέδρου της Π.Ο.Φ.Ε.Ε.
«Θα το κάνει ο λογιστής». Μια φράση που ακούμε συχνά, κάθε φορά που προστίθεται μια νέα υποχρέωση στις επιχειρήσεις. Πίσω της υπάρχει εμπιστοσύνη, αλλά και μια παρεξήγηση που χρειάζεται, επιτέλους, να ξεκαθαρίσει.
Η ηλεκτρονική τιμολόγηση, η ψηφιακή κάρτα εργασίας και το ψηφιακό δελτίο αποστολής αλλάζουν την καθημερινότητα της αγοράς. Αφορούν τον τρόπο με τον οποίο εκδίδεται ένα τιμολόγιο, καταγράφεται η παρουσία ενός εργαζομένου και παρακολουθείται η διακίνηση ενός προϊόντος. Για να λειτουργήσουν σωστά, χρειάζονται προετοιμασία μέσα στην ίδια την επιχείρηση.
Αυτό το γνωρίζουμε καλά όσοι συζητάμε καθημερινά με επαγγελματίες και μικρούς επιχειρηματίες. Ο άνθρωπος που ανοίγει το κατάστημά του το πρωί, παραλαμβάνει εμπορεύματα, εξυπηρετεί πελάτες και προσπαθεί να καλύψει τις υποχρεώσεις του, καλείται τώρα να μάθει εφαρμογές, να αλλάξει συνήθειες και να οργανώσει διαδικασίες που μέχρι χθες δεν υπήρχαν. Και όλα αυτά έχουν κόστος.
Δεν είναι μόνο η αγορά λογισμικού ή η συνδρομή σε μια υπηρεσία. Είναι ο εξοπλισμός, η υποστήριξη, η εκπαίδευση και οι ώρες που πρέπει να διαθέσει ο ίδιος ή το προσωπικό του. Ακόμη και μια δωρεάν εφαρμογή χρειάζεται χρόνο για να τη μάθει κάποιος και να τη χρησιμοποιεί σωστά. Για μια μικρή επιχείρηση, αυτός ο χρόνος δεν περισσεύει.
Η ανάγκη εκσυγχρονισμού είναι δεδομένη. Το ερώτημα είναι αν ο τρόπος εφαρμογής λαμβάνει υπόψη την πραγματική εικόνα της αγοράς. Μια επιχείρηση με οργανωμένο λογιστήριο και τμήμα μηχανογράφησης έχει διαφορετικές δυνατότητες από ένα μικρό κατάστημα ή μια οικογενειακή μονάδα. Αυτή η διαφορά πρέπει να υπολογίζεται όταν σχεδιάζονται οι υποχρεώσεις και οι προθεσμίες.
Εδώ ακριβώς πρέπει να εξηγήσουμε και τον ρόλο του εξωτερικού λογιστή — φοροτεχνικού. Ενημερώνει, συμβουλεύει, παρακολουθεί τα λογιστικά και φορολογικά δεδομένα και υποστηρίζει την επιχείρηση στο πλαίσιο της συνεργασίας τους. Δεν βρίσκεται, όμως, στην αποθήκη όταν φεύγει το εμπόρευμα ούτε στην είσοδο όταν προσέρχεται ο εργαζόμενος. Δεν μπορεί να γνωρίζει σε πραγματικό χρόνο όσα συμβαίνουν σε κάθε επιχείρηση που εξυπηρετεί.
Η έκδοση παραστατικών, η καταγραφή του χρόνου εργασίας και η διαχείριση της διακίνησης χρειάζονται υπεύθυνους μέσα στην επιχείρηση. Χρειάζονται επίσης συνεννόηση με τον προμηθευτή του λογισμικού και εκπαίδευση όσων θα το χρησιμοποιούν. Η ύπαρξη εξωτερικού λογιστή δεν καλύπτει από μόνη της αυτές τις ανάγκες.
Από την πλευρά της, η Πολιτεία οφείλει να ακούσει τις δυσκολίες που μεταφέρουμε από την καθημερινή πράξη. Οι παρατάσεις είναι χρήσιμες, αλλά ο επιπλέον χρόνος πρέπει να αξιοποιείται για σαφείς οδηγίες, επίλυση τεχνικών προβλημάτων και πρακτική ενημέρωση. Τα επιμελητήρια και οι επιχειρηματικοί φορείς έχουν επίσης ευθύνη να βοηθήσουν τα μέλη τους με συγκεκριμένες δράσεις.
Χρειάζεται, ακόμη, στήριξη για το κόστος προσαρμογής και εύλογη περίοδος εκμάθησης, με αναλογική αντιμετώπιση των λαθών. Όταν μια επιχείρηση προσπαθεί να συμμορφωθεί, πρέπει να μπορεί να βρει απαντήσεις και βοήθεια πριν βρεθεί αντιμέτωπη με κυρώσεις.
Η Πολιτεία οφείλει να εξασφαλίσει ότι οι αλλαγές που θεσπίζει μπορούν να εφαρμοστούν στην πράξη. Η επιχείρηση οφείλει να οργανώσει τη λειτουργία της και να αναλάβει τις ευθύνες που της αναλογούν. Και ο εξωτερικός λογιστής — φοροτεχνικός δικαιούται να ασκεί το έργο του με σαφείς αρμοδιότητες, χωρίς να φορτώνεται κάθε νέα υποχρέωση και κάθε αδυναμία του συστήματος. Ως λογιστές — φοροτεχνικοί, διεκδικούμε αυτή τη σαφήνεια και δεν αποδεχόμαστε τη διαρκή μετακύλιση ευθυνών στον κλάδο μας. Η φράση «θα το κάνει ο λογιστής» δεν αποτελεί σχέδιο ψηφιακής μετάβασης. Αποτελεί υπεκφυγή — και ο κλάδος δεν μπορεί πλέον να επωμίζεται τις συνέπειές της.

