Υπαίθριο πέτρινο θεατράκι Κορυλόβου
Σαν θέατρο – φάντασμα,
παραδομένο στο έλεος του καιρού
και στη φθορά του χρόνου
Του Θρασύβουλου Πεγγαρά
Δεν σας ζητήσαμε να χτίσετε Παρθενώνες. Δεν σας ζητήσαμε να χτίσετε Ολυμπιακά Στάδια, ούτε Φαραωνικά έργα, ούτε Επιδαύρους. Προς θεού, δεν έχουμε τόσο υψηλές προσδοκίες. Μια στοιχειωδώς χρηστή διαχείριση ζητήσαμε, μια, έστω κι αναιμική, ανάπτυξη, και να νιώθουμε ότι δεν ζούμε σε μια εγκαταλελειμμένη πόλη. Δεν νομίζω να είναι και πολλά. Αντιθέτως, μοιάζει να έχουμε εγκλωβιστεί σε μια παγίδα στασιμότητας, κι από αυτό το τέλμα είναι δύσκολο κανείς να επιστρέψει. Κι αν επιστρέψει, θα είναι σίγουρα πολύ μακρύς, επίπονος και κοστοβόρος, ο δρόμος του γυρισμού.
Αυτό που συμβαίνει όμως με τον Κορύλοβο και την ευρύτερη περιοχή είναι ενοχλητικό. Να έχουμε τη τύχη δίπλα από τη πόλη μας, και σε ακτίνα μόλις μερικών μέτρων, να έχουμε ένα μέρος με καθαρό οξυγόνο, μακριά από την πολύβουη και γκρίζα πόλη, και να το έχουμε καταδικάσει στην αφάνεια και τον ξεπεσμό, είναι κάτι μη αποδεκτό. Με υποδομές για πολλές, και πολύ ξεχωριστές και ενδιαφέρουσες, δραστηριότητες που θα ζήλευαν ακόμη και μεγάλα αστικά κέντρα της Ελλάδας αλλά και όχι μόνο. Από αλεξίπτωτο πλαγιάς, μέχρι και επισκέψεις σε βάραθρα με έντονο σπηλαιολογικό ενδιαφέρον, θα μπορούσε ο Κορύλοβος, να γίνει ένα σύγχρονο πολυθεματικό πάρκο αναψυχής, εφάμιλλο του οποίου, θα έπρεπε να αλλάξει πολλά αεροπλάνα κάποιος για να συναντήσει.
Ο λόφος του Κορυλόβου με το πανέμορφο περιαστικό του δάσος είναι σήμα κατατεθέν για τη πόλη της Δράμας. Ένας λόφος με υψόμετρο περίπου 500 μέτρων, ο οποίος αποτελεί τη νότια απόληξη του Φαλακρού Όρους και απλώνεται ακριβώς στα βόρεια της πόλης. Το φυσικό περιβάλλον είναι σπάνιας ομορφιάς. Αποτελείται κυρίως από μαύρη πεύκη, κυπαρίσσια και ακακίες, ενώ φιλοξενεί σκιουράκια, χελώνες και πολλά είδη πουλιών. Διαθέτει βατά μονοπάτια μέσα στο δάσος, ιδανικά για περιηγήσεις, άθληση, δραστηριότητες για παιδιά και πολλά άλλα. Η κορυφή προσφέρει μια μαγευτική και ανεμπόδιστη θέα προς ολόκληρη την πόλη και τον κάμπο της Δράμας, ιδανική για πολλές και ξεχωριστές δράσεις και εμπειρίες.
Στην κορυφή του, ταυτοτικού για την πόλη, λόφου, δεσπόζει ένα μικρό υπαίθριο πέτρινο θεατράκι, που έχει σχεδιαστεί για να φιλοξενεί θερινές παραστάσεις και πολιτιστικές εκδηλώσεις, προσφέροντας πανοραμική θέα σε ολόκληρη την πόλη και τον εύφορο δραμινό κάμπο. Παράλληλα, στην περιοχή του Κορυλόβου, και στο παλιό λατομείο του Αίμου, έχουν δρομολογηθεί κατά καιρούς μελέτες για τη δημιουργία ενός ακόμα μεγαλύτερου, σύγχρονου ανοικτού αμφιθεάτρου. Η εικόνα που έχει σήμερα το μικρό θεατράκι λοιπόν, όπως μαρτυρούν και οι φωτογραφίες, είναι μια εικόνα που μας θλίβει.
Παρατημένο στο έλεος του καιρού και παραδομένο στη φθορά του χρόνου, πια μοιάζει με ένα θέατρο – φάντασμα. Τις νύχτες ο Διόνυσος, που μέσα από τις λατρευτικές γιορτές προς τιμήν του γεννήθηκε το θέατρο, μαζεύει τις Μαινάδες του εκεί, και τις ζητά να καταραστούν τους ιερόσυλους ανθρώπους, που εγκατέλειψαν το θέατρο που οι ίδιοι ανακάλυψαν και δημιούργησαν. Και η τιμωρία που θα τους έπρεπε για την ανίερη πράξη τους αυτή, θα είναι η ίδια με της μάνας που εγκατέλειψε το παιδί της, σκληρή όσο και δίκαιη. Όμως κάθε ξημέρωμα, αναιρεί τη διαταγή, σημάδι ότι δίνει στους ανθρώπους που τους γέννησε η ίδια με εκείνον γη, μια ευκαιρία ακόμη. Ως πότε όμως.
Η πόλη μας έχει την τύχη να διαθέτει πολλούς δημιουργικούς ανθρώπους, πολλούς δραστήριους συλλόγους. Όλοι αυτοί έχουν εκφράσει πολλάκις και με κρυστάλλινη φωνή, ότι οι χώροι πολιτισμού, και ειδικά οι θεατρικές σκηνές, εκλείπουν ή είναι ελάχιστοι στην περιοχή. Κι εμείς, αντί να γράφουμε σ’ αυτές τις γραμμές για εργασίες συντήρησης, επέκτασης, εξωραϊσμού στο θεατράκι του Κορυλόβου, αναγκαζόμαστε να γράφουμε για πέτρες που γκρεμίζονται, για εξέδρες που ρημάζουν, και για πευκοβελόνες και σκουπίδια που πνίγουν όχι απλώς μία εγκατάσταση, αλλά την ίδια τη ζωή μας. Αν δεν είναι αυτός ο ορισμός της παρακμής, τότε ποιος είναι.
