Στις κορυφές της Δράμας
εκεί που η φύση υφαίνει το δικό της μύθο
Του Γιάννη Κιοσίδη
Η άνοιξη έχει ήδη εγκατασταθεί για τα καλά στον τόπο μας. Το θερμόμετρο αγγίζει τους 28 βαθμούς και η ατμόσφαιρα, φορτισμένη με τις μυρωδιές της αναζωογόνησης, εκπέμπει ένα ξεκάθαρο σύνθημα, είναι η ώρα της μεγάλης συγκομιδής εμπειριών στη φύση.
Για εμάς που ζούμε στη Δράμα, η ανάγκη για σωματική και ψυχική αποσυμπίεση δεν απαιτεί πολύωρα, εξαντλητικά ταξίδια. Αρκεί μια ματιά στον ορίζοντα. Οι γύρω βουνοκορφές ορθώνονται σαν αιώνιοι φρουροί, προκαλώντας μας να αποφασίσουμε ποια θα είναι η επόμενη κορυφή που θα κατακτήσουμε.
Από τα δύσβατα, μυστηριώδη μονοπάτια μέχρι τις βατές, οικογενειακές διαδρομές, η δραμινή γη προσφέρει μια σπάνια παλέτα επιλογών. Εδώ, το καλοκαίρι στο βουνό δεν είναι απλώς μια εναλλακτική πρόταση διακοπών, είναι μια συγκλονιστική εμπειρία ζωής, γεμάτη με τρεχούμενα νερά για δροσερές βουτιές, σπηλιές, αρχαία ερείπια και ξωκλήσια τυλιγμένα σε θρύλους.
Αν υπάρχει ένας τόπος στην πατρίδα μας που δικαιούται τον τίτλο του «Ζωντανού Μνημείου», αυτός είναι το Παρθένο Δάσος του Φρακτού. Φωλιασμένο στις απότομες πλαγιές της Ροδόπης, στα σύνορα με τη Βουλγαρία, το δάσος αυτό αποτελεί ένα από τα ελάχιστα αδιατάρακτα οικοσυστήματα της Ευρώπης.
Είναι το μοναδικό σημείο στην ευρωπαϊκή ήπειρο που δεν αγγίχτηκε από τους παγετώνες της Τριτογενούς περιόδου. Το άγριο, απότομο ανάγλυφό του λειτούργησε ως φυσική ασπίδα, κρατώντας μακριά την ανθρώπινη δραστηριότητα. Εδώ η φύση λειτουργεί με άλλες κλίμακες. Τα έλατα αγγίζουν το δυσθεώρητο ύψος των 60 μέτρων, ενώ οι οξιές φτάνουν τα 45 μέτρα, κουβαλώντας στις πλάτες τους έως και 450 χρόνια ζωής.
Μαυρόπευκα, σημύδες και σπάνιες άγριες ορχιδέες συνθέτουν το σκηνικό, την ώρα που χρυσαετοί, αρκούδες, ζαρκάδια και βίδρες βρίσκουν καταφύγιο στα άφθονα νερά του.
Στη διαδρομή, η στάση στον καταρράκτη της Αγίας Βαρβάρας είναι επιβεβλημένη, όπως και μια επίσκεψη στα Θερμιά. Εκεί, οι αυτοσχέδιες παράγκες ανάμεσα στο πυκνό πράσινο κρύβουν τις δικές τους, μικρές ιαματικές «πισίνες».
Στην Κεντρική Ροδόπη, η Ελατιά (ή Καράντερε) ξεδιπλώνει μια ομορφιά που μοιάζει ξένη προς τα ελληνικά δεδομένα. Είναι ο μοναδικός τόπος στη χώρα μας όπου κυριαρχεί η ερυθρελάτη, ένα είδος που συναντάται κυρίως στις Σκανδιναβικές χώρες.
Με δέντρα-γίγαντες που αγγίζουν τα 300 έτη ζωής, η Ελατιά φιλοξενεί μια εντυπωσιακή ποικιλία: από οξιές και καστανιές μέχρι το μαγευτικό δάσος σημύδας στη θέση Μαγούλα. Το δάσος σφύζει από ζωή, αποτελώντας μόνιμο σπίτι για λύκους, αγριογούρουνα, ζαρκάδια και περήφανα αρπακτικά πουλιά.
Το οδοιπορικό της δραμινής ορεινής γοητείας δεν σταματά εδώ και στο Όρος Φαλακρό με υψόμετρο 2.232 μέτρα, η «στέγη» της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης δεσπόζει πάνω από το χωριό Βώλακας, προσφέροντας αλπικά τοπία που κόβουν την ανάσα, ακόμα και όταν το χιονοδρομικό του κέντρο ξεκουράζεται.
Το Μενοίκιο Όρος, ένας βοτανικός παράδεισος με περισσότερα από 500 φυτικά είδη και 20 διαφορετικούς οικότοπους, τα φαράγγια και τα υποαλπικά λιβάδια του Μενοικίου αποτελούν ένα ανοιχτό βιβλίο οικολογίας.
Σε υψόμετρο 1.350 μέτρων, στο ορεινό συγκρότημα της Κούλας, το Μεγάλο Λιβάδι Λεπίδα προσφέρει μια εικόνα απέραντης γαλήνης. Ένα εκτεταμένο, ομαλό χορτολίβαδο, στεφανωμένο από πυκνά πευκοδάση, γεμίζει την άνοιξη με το χρώμα που του χαρίζουν οι κρόκοι, οι βιόλες και οι ορχιδέες.
Από εδώ πηγάζει το Σκοτεινό ρέμα, το οποίο, αφού σχηματίσει εντυπωσιακούς καταρράκτες, χύνεται στο Αρκουδόρεμα, τροφοδοτώντας τον μυθικό Νέστο.
Η Περιφερειακή Ενότητα Δράμας δεν έχει ανάγκη από τεχνητά αξιοθέατα. Η ίδια της η γεωγραφία είναι ένα δώρο. Αυτή την άνοιξη, αφήστε την εσωτερική παρόρμηση να σας οδηγήσει. Τα βουνά μας είναι εκεί, όμορφα, άγρια και αυθεντικά, έτοιμα να μας χαρίσουν τη σωματική και ψυχική αναζωογόνηση που τόσο έχουμε ανάγκη. Το μόνο που χρειάζεται, είναι να κοιτάξουμε ψηλά.
