Τα παιδιά του 2ου Δημοτικού Σχολείου
Δράμας χτίζουν την πόλη της ισότητας
και διδάσκουν την ενσυναίσθηση
«Πέρα από το ροζ και το γαλάζιο» ένα πρωτότυπο πρόγραμμα για τις γυναικοκτονίες
Η υπεύθυνη εκπαιδευτικός κα. Σμολοκτού μιλάει στον «Π.Τ.»
Του Θανάση Πολυμένη
ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ιδιαίτερα πρωτότυπη και αξιόλογη δουλειά παρουσιάζει το 2ο Δημοτικό σχολείο Δράμας και έχει να κάνει με μια εργασία με τον κεντρικό τίτλο: «Πέρα από το ροζ και το γαλάζιο, διαφορετικοί άλλα ίσοι» με θέμα τις γυναικοκτονίες και την ισότητα της γυναίκας στην κοινωνία.
Πρόκειται για μια εργασία στην οποία δούλεψαν όλοι οι μαθητές και μαθήτριες του σχολείου, με υπεύθυνη την εκπαιδευτικό του 2ου Δημοτικού σχολείου κα. Ελένη Σμολοκτού.
Όπως η ίδια σημειώνει στον «Π.Τ.», η ιδέα ξεκίνησε από το διευθυντή του σχολείου κ. Σίμο Τσατλόγλου, ο οποίος ενδιαφέρθηκε να περάσει ένα σημαντικό μήνυμα προς τα παιδιά, σχετικά μ’ αυτό το μεγάλο πρόβλημα που υπάρχει στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια.
Αυτό που χαρακτηριστικά επισημαίνει η κα. Σμολοκτού είναι ότι «όλοι λέμε πως πρέπει να αλλάξουν συμπεριφορές στην κοινωνία μας, ώστε να σταματήσουν αυτά τα τραγικά φαινόμενα» και συμπληρώνει ότι «αν αυτό δεν ξεκινήσει από το σχολείο, από τα πιτσιρίκια που διαμορφώνουν τώρα αξίες τότε πώς μπορούμε να ελπίζουμε σε καλύτερες μέρες;»
Αναφερόμενη στο πρότζεκτ που δούλεψαν τα παιδιά από όλες τις τάξεις του σχολείου, η κα. Σμολοκτού εξηγεί: «Κάθε τάξη, ανάλογα με τις ηλικίες των παιδιών, πραγματεύτηκε το θέμα της ισότητας των φύλων μέσα από βιωματικά εργαστήρια. Τα παιδιά δημιούργησαν το δικό τους επιτραπέζιο παιχνίδι “η πόλη της ισότητας”, έκαναν podcast, παζλ, κόμικς, κατασκεύασαν τον μπερντέ και τις φιγούρες του Καραγκιόζη κι έπαιξαν την παράσταση “o Καραγκιόζης μπαλαρίνος”, δημιούργησαν εικαστικά έργα».
Μάλιστα, όλα όσα δημιούργησαν τα παιδιά, εκτίθενται ήδη στο σχολείο, ενώ θα παρουσιαστούν σε μια εκδήλωση που θα γίνει στο Δημοτικό Ωδείο στο τέλος Μαΐου.
Αυτό που ιδιαίτερα τονίζει η κα. Σμολοκτού, είναι ότι «τα παιδιά, έμαθαν μέσα από τις δράσεις αυτές, τι σημαίνει ισότητα και αποδοχή και αυτό είναι που μένει τελικά».
Αναφερόμενη στο πώς δούλεψαν τα παιδιά, η ίδια εξηγεί ότι «κάθε τάξη πλησίασε το θέμα ανάλογα με την ηλικία των παιδιών. Για παράδειγμα, στην πρώτη τάξη δεν μπορούμε να μιλήσουμε για έμφυλη βία. Εκείνες οι τάξεις ασχολήθηκαν με τις θετικές συμπεριφορές, τις θετικές έννοιες, όπως την ενσυναίσθηση, την αξιοπρέπεια, την ισότητα, την αποδοχή. Και η πρώτη τάξη έκανε ένα δέντρο με φύλλα που είχαν αυτές τις έννοιες. Μιλήσαμε απλά, για το καλό και το κακό, την αγάπη, την αποδοχή και διαλέξαμε ποια απ’ όλα τα φύλλα θα έπρεπε να κρατήσουν πάνω στο δέντρο».
Άλλες τάξεις σχημάτισαν μια μεγάλη καρδιά, άλλες τάξεις έκαναν το παζλ της ζωής που όταν ενώνεται δείχνει μια μεγάλη εικόνα και άλλα παιδιά, τα μεγαλύτερα, ασχολήθηκαν με την Αρχαία Ελλάδα και τις προϊστορικές εποχές και τις μητριαρχικές κοινωνίες.
«Φτάνοντας στο σήμερα, τα παιδιά έμαθαν για σπουδαίες γυναίκες, για την πρώτη Καλλιρρόη Παρέν την πρώτη γυναίκα που έβγαλε την φεμινιστική Εφημερίδα των Κυριών στην Ελλάδα, την Αμαλία Φλέμινγκ, την Τσαλδάρη που ήταν η πρώτη γυναίκα υπουργός και άλλες. Μάλιστα σχεδίασαν και μια κάλπη για την πρώτη ψήφο των γυναικών στην Ελλάδα», συμπληρώνει η ίδια.
Ανάμεσα σε όλες τις εργασίες τους, έκαναν και ένα επιτραπέζιο παιχνίδι, στο οποίο βήμα – βήμα, επιλέγουν την πόλη της ισότητας στην οποία θέλουν να ζήσουν και όπως λέει η ίδια, «αυτό δείχνει ότι δεν αρκεί να μιλάμε για ισότητα, αλλά την ισότητα την χτίζουμε. Ακόμα, έκαναν podcast που ανέβασαν στην ιστοσελίδα του σχολείο, βραχολάκια για την ισότητα, ενώ μια εργασία περιλαμβάνει και την Φρίντα Κάλο, που έζησε στη σκιά ενός μεγάλου ζωγράφου και ύστερα άρχισε να αναγνωρίζεται η αξία της».
