Το ΔΠΘ στη «Δραμοινογνωσία»
Ταξίδι από το γενετικό
απόθεμα στο ποτήρι
Άνοιξε τις πύλες της η φετινή «Δραμοινογνωσία
Στον «Π.Τ.» μιλάει ο ερευνητής του ΕΛΓΟ ΔΗΜΗΤΡΑ, κ. Γ. Μερκουρόπουλος και η κα. Χ. Σπινθηροπούλου, διδάκτορας Αμπελουργίας, οινολόγος και οινοποιός
Του Θρασύβουλου Πεγγαρά
Με μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και επίκαιρη επιστημονική ημερίδα άνοιξε τις πύλες της η φετινή «Δραμοινογνωσία», επιβεβαιώνοντας ότι ο οίνος για την περιοχή μας δεν είναι απλώς ένα προϊόν, αλλά ιστορία, πολιτισμός και επιστήμη.
Το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης συμμετέχει στη φετινή διοργάνωση της «Δραμοινογνωσίας» με επιστημονική ημερίδα του τμήματος Αμπελουργίας και Οινολογίας. Το κεντρικό θέμα της είναι «Φυτογενετικοί πόροι – Γηγενείς ποικιλίες αμπέλου και αμπελουργία στη Θράκη», εστιάζοντας στο ταξίδι από το γενετικό απόθεμα στο ποτήρι. Η ημερίδα πραγματοποιήθηκε χτες, στο αμφιθέατρο του Διοικητηρίου της Δράμας, με χαιρετισμό και εισαγωγή του Δρ. Σπυρίδωνα Μάμαλη, προέδρου του Ελληνικού Γεωργικού Οργανισμού ΔΗΜΗΤΡΑ, μεταξύ άλλων αξιόλογων ομιλητών και θεματικών.
Στον «Π.Τ.» φιλοξενείται ο ερευνητής του ΕΛΓΟ ΔΗΜΗΤΡΑ και εισηγητής της ημερίδας, κ. Μερκουρόπουλος, ο οποίος μας πληροφορεί για το, εν πολλοίς άγνωστο και μη καταγεγραμμένο, ποικιλιακό δυναμικό της Δράμας, και της Ανατολικής Μακεδονίας ευρύτερα: «Όταν είχε γίνει η εθνική συλλογή στις αρχές του 1980 είχαν έρθει ερευνητές από το Ινστιτούτο Αμπέλου της εποχής εκείνης, τώρα πλέον Τμήμα Αμπέλου του ΕΛΓΟ ΔΗΜΗΤΡΑ, και είχαν συλλέξει δείγματα από τη Δράμα και από την Καβάλα. Είχαν συλλέξει 25 δείγματα από τον νομό Δράμας. Τα 11 από αυτά ήταν είτε άγνωστα, είτε ντόπια. Υπάρχει ένας αριθμός ποικιλιών, ο οποίος είναι γηγενής και χρειάζεται να τον εντοπίσουμε, να τον καταγράψουμε και να τον αξιολογήσουμε. Αφενός μεν έτσι, δεν θα χαθούν οι φυτογενετικοί πόροι της συγκεκριμένης περιοχής, και αφετέρου, φανταστείτε να υπάρχει μία αξιόλογη ποικιλία, μία ποικιλία με αξιόλογα χαρακτηριστικά, είτε οινοποίησης είτε επιτραπέζιας χρήσης, και να μην τη χρησιμοποιούμε και να την εισάγουμε από έξω».
Ούτε ένας γονότυπος χαμένος
Εξόχως σημαντικό το έργο του κ. Μερκουρόπουλου, αν αναλογιστεί κανείς την ιστορία της αμπελουργίας στην περιοχή μας: «Με ενδιαφέρει πολύ να μη χαθεί ούτε ένας γονότυπος. Ούτε ένας παραδοσιακός ντόπιος γονότυπος. Δεν με ενδιαφέρει αν έχει χαρακτηριστικά τα οποία μπορούν να αξιοποιηθούν ή όχι. Το θέμα είναι να μη χαθεί, γιατί θα μπορέσει να αποτελέσει τη βάση για βελτιωτικές κινήσεις στο μέλλον. Είμαστε το αρχαιότερο μέρος στην Ευρώπη και στη Μεσόγειο που όχι μόνο υπάρχει αμπελοκαλλιέργεια, αλλά υπάρχει και παραγωγή κρασιού. Έχουμε το Παγγαίο, δηλαδή έχουμε τον μύθο. Ιστορικά γεγονότα τα οποία επιβίωσαν σε όλη τη χρονική διάρκεια στη μνήμη του κόσμου. Έχουμε τον μύθο, έχουμε και την απόδειξη του μύθου. Η αρχαιολογική έρευνα απέδειξε αυτό το οποίο μας έλεγε ο μύθος. Αυτό, λοιπόν, μας κάνει μοναδικούς»
Ένα πολύ ενδιαφέρον και πρωτοποριακό θέμα επίσης, αποτελεί και η αναγεννητική γεωργία, και αμπελουργία εν προκειμένω, για την οποία μιλάει στον «Π.Τ.», η κα. Χαρούλα Σπυροπούλου, διδάκτορας Αμπελουργίας, οινολόγος, οινοποιός και σύμβουλος αμπελοκαλλιέργειας: «Ήδη γίνεται αντιληπτό ότι σε παγκόσμιο επίπεδο υπάρχουν περιοχές, οι οποίες έχουν εδάφη τα οποία είναι νεκρά στην κυριολεξία, και δεν θερίζεις ό,τι σπέρνεις. Οπότε, προβάλλει σαν ανάγκη να προφυλάξουμε το έδαφός μας, να είναι υγιές, για να μπορέσουν να το παραδώσουμε στις επόμενες γενιές, για να μπορέσουν να το καλλιεργήσουν. Ένα υγιές έδαφος είναι η βάση της αναγεννητικής. Ήδη σε πολλές περιοχές έχουν εγκαταλειφθεί καλλιέργειες, ακριβώς επειδή τα εδάφη πλέον είναι τελείως νεκρά και δεν αποδίδουν. Πρέπει να ξεκινήσουμε να εφαρμόζουμε τουλάχιστον κάποιες από τις αρχές της αναγεννητικής, ώστε να μπορούμε να έχουμε ένα βιώσιμο περιβάλλον, όπου θα μπορούν να ακουστούν στο μέλλον και διαφορετικές καλλιέργειες.
Η βασική αρχή είναι ένα υγιές έδαφος. Ένα έδαφος που έχει αρκετή περιεκτικότητα σε οργανική ουσία. Αρκετό μικροβίωμα στο έδαφος που να μπορεί να μετατρέπει την οργανική ουσία σε μορφές στοιχείων που μπορεί το αμπέλι να πάρει. Ένα έδαφος το οποίο μπορεί να επιτρέπει την ανάπτυξη του ριζικού συστήματος σε βαθύτερα βάθη και άρα να ανταπεξέλθει στην κλιματική αλλαγή και στην έλλειψη νερού, που είναι ένα από τα βασικά προβλήματα που θα αντιμετωπίσουμε στο μέλλον. Ένα έδαφος το οποίο μπορεί να αυτοτροφοδοτεί την καλλιέργεια. Δηλαδή να μην χρειάζονται επεμβάσεις, αλλά από μόνο του να μπορεί να θρέψει την παραγωγή και να μας δώσει ποιοτικά προϊόντα. Μπορούν να γίνουν μικρά βήματα, τα οποία είναι εύκολο να τα κάνει ο αμπελουργός και να δει το αποτέλεσμα αυτών των επεμβάσεων. Λόγου χάρη, θα μπορούσαν να περιορίσουν πολύ τη μηχανική κατεργασία του εδάφους. Και έτσι, βήμα-βήμα, να οδηγηθεί στην αναγεννητική αμπελουργία».
