Μιλάει στον «Π.Τ.» η συγγραφέας κα. Έλενα Μπάγιου
«Το γράψιμο είναι ένας τρόπος ψυχοθεραπείας»
Παρουσιάστηκε το βιβλίο της: «Όσα δεν τόλμησα να πω»
Του Θανάση Πολυμένη
ΤΟ ΠΡΩΤΟ της βιβλίο με τίτλο: «Όσα δεν τόλμησα να πω», παρουσίασε το απόγευμα της Κυριακής η Έλενα Μπάγιου σε γνωστό καφέ της πόλης.
Η Έλενα Μπάγιου, είναι μια πρωτοεμφανιζόμενη συγγραφέας στη Δράμα, με το βιβλίο της να κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Σύγχρονοι Ορίζοντες».
Πρόκειται για μια ιδιαίτερα προσωπική ποιητική συλλογή, στην οποία η Έλενα Μπάγιου καταθέτει κυριολεκτικά το είναι της, τις αισθήσεις της από τον κόσμο της γύρω της, αυτά που βλέπει, αυτά που ακούει, αλλά κυρίως ο τρόπος που αυτά μεταφράζονται μέσα της, στην ψυχή της.
Η ίδια μίλησε στον «Π.Τ.» για τη συλλογή μας, επισημαίνοντας αρχικά ότι «η ποίηση πιο πολύ απ’ όλα είναι κάτι εγκεφαλικό, είναι κάτι το οποίο έχεις στο μυαλό σου και σου βγαίνει αυτόματα, χωρίς ιδιαίτερη σκέψη θα έλεγα. Γιατί όλα τα καθοδηγεί το μυαλό μας».
Στη διαπίστωσή μας ότι το βιβλίο της είναι περισσότερο σε ένα προσωπικό ύφος, απαντάει θετικά λέγοντας: «Η αλήθεια είναι ότι πιστεύω πως γενικά όλος ο κόσμος θα ήταν καλύτερα εάν εκφραζόταν. Πιστεύω πως όλες οι σχέσεις υποφέρουνε στο ότι οι άνθρωποι δεν έχουνε μάθει να μιλάνε μεταξύ τους με ειλικρίνεια. Πες το εγωισμό, πες το συναισθηματική ανωριμότητα; Απλά από προσωπική μου εμπειρία, ειλικρινά έχω διαπιστώσει ότι όταν υπάρχει η επικοινωνία, ο διάλογος, σε οποιαδήποτε σχέση, είτε αυτή είναι μία φιλική σχέση, είτε μέσα σε ένα ζευγάρι, είτε επαγγελματική, τότε πολλά πράγματα, εάν υπάρχει η έκφραση η αληθινή, μπορούν να αντιμετωπιστούν και να λυθούν πολύ πιο εύκολα. Να μη κυριαρχεί ο εγωισμός».
Στην ερώτηση για το πώς ξεκίνησε να γράφει, σημειώνει: «Ήταν κάτι τελείως τυχαίο και δεν περίμενα ποτέ ότι εγώ θα φτάσω σε ένα σημείο να εκδοθεί ένα δικό μου βιβλίο και να γίνει κάποια παρουσίαση».
Πριν από δύο χρόνια, εντελώς τυχαία, συμμετείχε σε ένα ποιητικό διαγωνισμό που είχε διοργανώνει ο Τουριστικός Όμιλος Βέροιας και εκεί πήρε το δεύτερο βραβείο. «Δεν είχα ποτέ καμία σκέψη με την ποίηση, δεν έγραφα ποτέ, δεν ήμουν ποτέ ο τύπος που θα διάβαζε ιδιαίτερα βιβλία, πέρα από τα χριστιανικά».
Η συνέχεια ήρθε μετά από την προτροπή δικών της ανθρώπων και έφτασε στην τελική σημερινή έκδοση. Ερωτώμενη αν η όλη διαδικασία μέχρι και την έκδοση την έχει αλλάξει, η ίδια σημειώνει: «Πάρα πολύ. Πάρα πολύ. Η αλήθεια είναι αυτή και δεν το κρύβω και το λέω ειλικρινά. Ο γραπτός λόγος για μένα, γενικά το γράψιμο είναι ένας τρόπος ψυχοθεραπείας. Έχω αλλάξει γενικά πάρα πολύ και όσοι με γνωρίζουν το ξέρουνε».
Όπως τονίζει μάλιστα, «πλέον βλέπω τα πράγματα τελείως διαφορετικά. Δε στεναχωριέμαι για μετριότητες, για μικρά πράγματα, γι’ αυτό που είπαμε, ότι είναι στο μυαλό μας δύσκολα. Και ειλικρινά προσπαθώ να απολαμβάνω την κάθε στιγμή της ζωής μου, γιατί ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, πραγματικά δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει, γιατί ακούμε τόσα πολλά γύρω μας, που είναι ειλικρινά κρίμα να χάνουμε στιγμές από τη ζωή μας, στιγμές από τους ανθρώπους μας, χάνοντας χρόνο σε προβλήματα της καθημερινότητας, και να περνάει έτσι η ζωή μας. Γιατί κάποια στιγμή περνάνε τα χρόνια και λέμε, εντάξει, κάπως έτσι πέρασε η ζωή μας».
Ζητώντας να μας δώσει ένα μήνυμα προς τους αναγνώστες μας, σημειώνει: «Ένα μήνυμα που θα ήθελα να δώσω, είναι: οτιδήποτε με προβληματίζει πιάνω στυλό και χαρτί, γράφω από τη μία το πρόβλημα, από την άλλη γράφω τι λύσεις έχω και πραγματικά δίνω λύση χωρίς να προβληματιστώ. Έχω μάθει να βλέπω τις καταστάσεις, τα γεγονότα, από μία διαφορετική οπτική γωνία. Και είναι πολύ ωραίο, μ’ αρέσει».
