Το Σιδηρόνερο της Δράμας,
ένας επίγειος παράδεισος μανιταριών
Μιλάει στον «Π.Τ.», ο κ. Παναγιώτης Γρηγοριάδης, πιστοποιημένος συλλέκτης άγριων μανιταριών
Του Θρασύβουλου Πεγγαρά
Υπάρχουν, και ζουν ανάμεσά μας, άνθρωποι που σέβονται, μαγεύονται και αγαπάνε βαθιά ότι ζει και αναπνέει μέσα στην μοναδική άγρια φύση της Δράμας! Στο Σιδηρόνερο της Δράμας, ζει και δραστηριοποιείται ο κ. Παναγιώτης Γρηγοριάδης, ένα πιστοποιημένος συλλέκτης άγριων μανιταριών, ένας βαθύς γνώστης της εκλεπτυσμένης αυτής τροφής. Το Σιδηρόνερο είναι ένα ορεινό χωριό το οποίο βρίσκεται 42 χιλιόμετρα βορείως της Δράμας, σε υψόμετρο 650 μέτρων. Περιβάλλεται από πλούσια βλάστηση και βουνά. Είναι μια περιοχή ακαλλιέργητη, χωρίς καμία ανθρώπινη παρέμβαση, ίχνος φυτοφαρμάκων και ψεκασμών και χωρίς μολυσματικούς παράγοντες. Αυτοί είναι και οι λόγοι που την καθιστούν μοναδική εδαφικά.
Ο δυνητικός επισκέπτης, μπορεί να περιμένει μια ξεχωριστή βιωματική εμπειρία από την επίσκεψή του στο Σιδηρόνερο, να περιηγηθεί στην σπάνιας ομορφιάς φύση του, και να γευτεί φυσικά, τις ιδιαίτερες γεύσεις και ποικιλίες μανιταριών στην οικογενειακή επιχείρηση που συντηρεί ο κ. Γρηγοριάδης. Η ενασχόλησή του με τα άγρια μανιτάρια είναι τρόπος ζωής και προσωπικής φιλοσοφίας, για ένα απόλυτα φυσικό προϊόν. Από το 2009, η αγάπη του για τα μανιτάρια, οι γνώσεις, η κατάρτιση, τα μανιταροταξίδια και η καθημερινή του εξόρμηση στα δάση, αποτέλεσαν τον μεγάλο σκοπό του. Οι αρχές του άπλες, βασικές, και πολύ σημαντικές συγχρόνως. Λατρεία για την άγρια φύση, αγάπη για ότι ζει μέσα σε αυτή, προσεκτική διασταύρωση των άγριων μανιταριών μας, πάθος και σεβασμός στη φύση και την ιερότητά της.
Ο «Π.Τ.» συνομίλησε με τον κ. Παναγιώτη Γρηγοριάδη, πιστοποιημένο συλλέκτη άγριων μανιταριών στο Σιδηρόνερο, ο οποίος μας μιλάει για το προσωπικό επίγειο παράδεισό του: «Απέχουμε από τη Δράμα 40-45 λεπτά και ο δρόμος είναι πολύ καλός, για όποιον ενδιαφέρεται να επισκεφτεί την όμορφη περιοχή μας. Οι περισσότεροι επισκέπτες είναι από την Αθήνα, την Θεσσαλονίκη, την Καβάλα, και μετά οι ντόπιοι. Έχουμε την χαρά να ζούμε σε αυτόν τον τόπο, που δεν έχει ανθρωπογενή παρέμβαση. Και είναι πολύ σημαντικό για τα μανιτάρια αυτό, γιατί έχει μεγάλη σημασία από πού συλλέγονται. Εδώ, πάνω από το Σιδηρόνερο, είναι η Σκαλωτή, το τελευταίο χωριό της Ελλάδος, και μετά τη Σκαλωτή αρχίζει το δάσος της Ελατιάς. Το γνωστό σαν Καράντερε. Η περιοχή έχει μια ιδιαίτερη βιοποικιλότητα, και είναι το νοτιότερο τμήμα της Ευρώπης που φύεται η Ερυθρελάτη, ένα είδος ελάτης το οποίο κυρίως φύεται στη Σκανδιναβία.
Στα δάση Ερυθρελάτης βγαίνει ένα ειδικό, ένα ιδιαίτερο μανιτάρι, το οποίο λέγεται Αλμπατρέλους. Τα είδη των μανιταριών εδώ είναι πάρα πολλά, πάνω από 1.000. Στην Ελλάδα είναι αναγνωρισμένα πάνω από 6.000 είδη μανιταριών. Είναι μεγάλη επιστήμη η μυκητολογία. Προσωπικά, θυμάμαι το εαυτό μου, σαν παιδιά του χωριού, μαζεύαμε δυο δυο-τρία είδη μανιταριών. Και μετέπειτα, όταν επέστρεψα στο χωριό, επέστρεψε και το ενδιαφέρον μου για το μανιτάρι, η συλλογή του οποίου έχει έναν και μόνο νόμο: Μαζεύω ότι γνωρίζω. Δεν χρειάζονται απερισκεψίες. Είναι πολύ σημαντικό, για να μη γίνονται ατυχήματα. Οποιοσδήποτε ενδιαφέρεται, να πηγαίνει πάντα με έναν έμπειρο μανιταροσυλλέκτη».
Τα μανιτάρια του κ. Γρηγοριάδη, η εξωστρέφεια και οι δυσκολίες
Ο κ. Γρηγοριάδης αναφέρεται επίσης και στις προσπάθειες που καταβάλει για την προώθηση των μανιταριών, και στέκεται και στις αγκυλώσεις που συχνά συναντά: «Εγώ συλλέγω περίπου γύρω στα 30 είδη άγριων μανιταριών, μεταξύ των οποίων και τρούφα. Πολλά από αυτά τα αφυδατώνω, είναι η σωστή λέξη, όχι αποξηραίνω. Είναι ο καλύτερος τρόπος συντήρησής τους. Κι έτσι, μπορώ και τα στέλνω σε όλη την Ελλάδα. Το προϊόν το έχουμε πάει πολύ ψηλά. Συμμετείχαμε σε διάφορες εκδηλώσεις και σε διάφορες εκθέσεις ανά την Ελλάδα. Το φθινόπωρο ήμασταν στην έκθεση της Θεσσαλονίκης, έχουμε συμμετοχή και στο MEC Παιανίας, στη Δράμα σε διάφορες εκδηλώσεις κ.ο.κ.
Το θέμα μανιτάρι είναι ένα πολύ μεγάλο κεφάλαιο, αλλά δυστυχώς ότι κάνουμε, το κάνουμε μόνοι μας. Δυστυχώς, η Ελλάδα είναι πάρα πολύ πίσω στα μανιτάρια. Ξέρετε, η Αλβανία και η Ελλάδα είναι οι πιο μανιταροφοβικές χώρες της Ευρώπης, επειδή, από μικρά που ήμασταν, οι παππούδες μας, οι γιαγιάδες μας, οι γονείς μας, μας λέγαν “μη το φας, θα πεθάνεις, μη, θα πεθάνεις”, και έχει φωλιάσει μέσα μας αυτό. Ενώ άλλες χώρες, κυρίως μεσογειακές, είναι πολύ αναπτυγμένες, το διδάσκουν στα παιδιά. Εμάς, μέλημά μας είναι να μάθει ο κόσμος τα μανιτάρια, αλλά και να σέβεται τη φύση».
