Δηλώσεις του κ. Β. Τσαουσίδη στον «Π.Τ.» για το βιβλίο του
Το συγκλονιστικό τεχνολογικό
επίτευγμα της Τεχνητής Νοημοσύνης
και τις μας επιφυλάσσει
Παρουσιάστηκε το βιβλίο του Δραμινού καθηγητή στο Δ.Π.Θ. «Τεχνητή Νοημοσύνη, Ναι και Όχι»
Του Θανάση Πολυμένη
ΜΕ ΤΗΝ παρουσία πλήθους κόσμου το βράδυ του περασμένου Σαββάτου, παρουσιάστηκε στην μικρή αίθουσα του Δημοτικού Ωδείου Δράμας, το βιβλίο του Δραμινού καθηγητή του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Δράμας κ. Βασίλη Τσαουσίδη, «Τεχνητή Νοημοσύνη, Ναι και Όχι».
Για το βιβλίο μίλησαν ο γιατρός και μέλος του δικτύου «Στάσου και σκέψου», Χρήστος Γκαρμπούνης, ο δικηγόρος Αντύπας Καρίπογλου, ο φιλόλογος – συγγραφέας Δημήτρης Σφακιανάκης, ενώ τη συζήτηση συντόνισε η αν. Καθηγήτρια του ΔΠΘ, Έλλη Κατσίρη.
«Η Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ) είναι ένα συγκλονιστικό τεχνολογικό επίτευγμα που πρέπει να το προφυλάξουμε, ώστε να αξιοποιηθεί προς όφελος του πολίτη. Θα μπορούσε να αποτελέσει έναν επιταχυντή λύσεων για επιστημονικά προβλήματα, να βελτιώσει την παραγωγή, να ενισχύσει την ασφάλεια, την υγεία ή την εκπαίδευση, να περιορίσει τη διαφθορά ή την αυθαιρεσία» σημείωσε ο συγγραφέας.
Όπως είπε μάλιστα, «θα μπορούσε, ωστόσο, και να οδηγήσει σε απαξίωση της εργασίας, σε μεροληπτική μεταχείριση ευάλωτων ομάδων, να μετατραπεί σε εργαλείο ασφυκτικού ελέγχου του πολίτη ή να διευρύνει τις κοινωνικές ανισότητες αν δεν εγγυηθεί θεσμικά η Πολιτεία την πρόσβαση στους πολίτες, τη διαφάνεια των αλγορίθμων και των δεδομένων, την διασφάλιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».
Σε δηλώσεις του στον «Π.Τ.», τόνισε ότι ο ίδιος προσπαθεί να δει «το θέμα πολύπλευρα και πιο ολιστικά, δηλαδή όχι αποσπασματικά. Σήμερα, συχνά το βλέπουμε αποσπασματικά. Δηλαδή βλέπουμε μόνο τη χρήση μιας εφαρμογής, παράδειγμα το Chat CPΤ, τη χρήση στην αυτόνομη οδήγηση. Με ενδιαφέρει να δω συνολικά τις εφαρμογές και να δω και τις επιπτώσεις. Με ενδιαφέρει επίσης να δω πώς μπορεί να αξιοποιηθεί και να χρησιμοποιηθεί η τεχνητή νοημοσύνη ώστε να λειτουργήσει προς όφελος του πολίτη, γιατί θα μπορούσε να λειτουργήσει και σε βάρος του, εάν δεν υπάρχει η θεσμική προστασία».
Όπως τόνισε χαρακτηριστικά, «ο λόγος που δουλεύουμε την τεχνητή νοημοσύνη, όσοι δουλεύουμε σε αυτήν, είναι ακριβώς να βοηθήσει τον πολίτη. Όχι για να τον καταδυναστεύσει τελικά. Ιδίως σε συστήματα αυταρχικά είναι ένα εργαλείο το όποιο μπορεί να ελέγχει εξονυχιστικά. Θα μπορούσε να κάνει το αντίστροφο η τεχνητή νοημοσύνη, να ελέγχει τη διοίκηση εξονυχιστικά. Θα μπορούσε να ελέγχει τη διαφθορά, θα μπορούσε να ελέγχει την αυθαιρεσία. Παρ’ όλα αυτά σήμερα αυτό που συμβαίνει είναι να στραφεί πιο πολύ προς τον πολίτη και όχι προς την εξουσία».
Αναφερόμενος στο μέλλον, είπε ότι «ουσιαστικά τις επιπτώσεις από τη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης θα τις δούμε σε πολλά χρόνια από σήμερα. Το δείγμα που έχουμε σήμερα για να υπολογίσουμε τις επιπτώσεις είναι μεροληπτικό. Όλοι εμείς που την χρησιμοποιούμε, εκπαιδευτήκαμε χωρίς τεχνητή νοημοσύνη. Οπότε δεν είναι τόσο απλό να απαντήσει κανείς σε αυτό το ερώτημα και νομίζω απασχολεί την ερευνητική κοινότητα διεθνώς.
Χρησιμοποιείται ήδη σε κρίσιμους τομείς με τρόπο μεροληπτικό. Από την Αστυνομία, από την Εφορία. Με τρόπο ενδεχομένως που έχει προφανείς αστοχίες, γιατί ουσιαστικά η τεχνητή νοημοσύνη έχει στην καρδιά της την στατιστική και τα δεδομένα και εξαρτάται επομένως πώς ακριβώς θα ενημερωθεί και πώς θα εκπαιδευτεί».
Σε άλλο σημείο των δηλώσεών του, τόνισε ότι «η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να λειτουργήσει ως επιταχυντής λύσεων σε πάρα πολλά προβλήματα. Δηλαδή σε προβλήματα που ο άνθρωπος θα χρειάζεται εβδομάδες ή χρόνια να τα λύσει, τα λύνει σε δευτερόλεπτα. Αυτό είναι μία σοβαρή κατάκτηση και για αυτό πρέπει να την προφυλάξουμε. Για να την προφυλάξουμε πρέπει να την προστατεύσουμε θεσμικά».
Εξήγησε επίσης, ότι «υπάρχουν ήδη κάποιες πρωτοβουλίες από την Ευρωπαϊκή Ένωση, παράδειγμα υπάρχει το EU AI Act, που είναι το κανονιστικό πλαίσιο, όμως δεν έχει προβλέψει ακόμη θέματα εργασιακά, που είναι πολύ σοβαρά. Δεν έχει προβλέψει θέματα πρόσβασης. Μπορεί σε μερικά χρόνια οι πολίτες να μην έχουν ελεύθερη πρόσβαση. Δεν θα έχουν. Είναι βέβαιο αυτό. Μπορεί να μην έχουν καν πρόσβαση με συνδρομή. Άρα ουσιαστικά θα καταλήξει ένα εργαλείο, το οποίο θα χρησιμοποιούν λίγοι.
Βασίζεται σε πόρους και ενεργειακούς και δικτυακούς, οι οποίοι είναι περιορισμένοι. Και επομένως όσο αυξάνεται η ζήτηση, η προσφορά δεν μπορεί να καλύψει τη ζήτηση, με αποτέλεσμα προοδευτικά να μειώνεται η παροχή αυτής της υπηρεσίας στους πολίτες»
