«Βαθιά Νυχτωμένοι»
Του Νικόλα Μεγάλου, Φοιτητή της Ιατρικής του ΑΠΘ
Υπάρχει μια ρήση που χρησιμοποιεί ο λαός μας, ότι ο ύπνος θρέφει τα παιδιά. Δεν φαίνεται, όμως, να ισχύει το ίδιο και για τον πρόεδρο της Βενεζουέλας, Νικολά Μαδούρο, ο οποίος πιάστηκε κυριολεκτικά στον ύπνο, κατά την αμερικανική ιμπεριαλιστική επέμβαση στη χώρα, που συνιστά κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Απήχθη, για να δικαστεί με την κατηγορία της «ναρκοτρομοκρατίας»`ένας ακόμη πομπώδης όρος που εφευρέθηκε με μια σύγχυση των λέξεων και του νου μας , γιατί ανάθεμα αν μπορεί να προσδιοριστεί με σαφήνεια.
Περί ναρκωτικών ο λόγος, αν το πρόβλημα ήταν η χρήση τους, οι ΗΠΑ δεν θα ξόδευαν μερικά εκατομμύρια δολάρια για να απαγάγουν τον Μαδούρο. Το σύστημα, το καπιταλιστικό, όμως, του οποίου η επιβίωση επιτάσσει τη δημιουργία ψευδαισθήσεων μέσω της ναρκοκουλτούρας, δεν θα επιχειρήσει επ’ ουδενί να περιορίσει την κατανάλωση. Φρόντισε, μάλιστα, να μας το υπενθυμίσει ένας άνθρωπος του συστήματος, ο Γιάν(ν)ης Βαρουφάκης στην πρόσφατη συνέντευξη(;) του, όπου δεν παρέλειψε να ενημερώσει το κοινό για τις αγαπημένες του κατά-χρήσεις και ότι στα νεανικά του χρόνια μια απ’ αυτές τον οδήγησε να χορεύει δεκαπέντε ώρες, σε ένα νυχτερινό ξεφάντωμα. Αν είχε και λίγο χιούμορ, θα έλεγε ότι ο χορός του κράτησε εικοσιπέντε ώρες. Γίνεται, λοιπόν, σαφές ότι η εισβολή δεν πραγματοποιήθηκε για τα παζάρια των ναρκωτικών, αλλά γι’ αυτά των αμερικανικών πετρελαϊκών στην περιοχή της Βενεζουέλας, με τα πιο πλούσια αποθέματα στον κόσμο.
Δεν πρόκειται για κάποιου είδους σύμπτωση, το γεγονός ότι οι ίδιες εταιρείες έχουν εκδηλώσει το ενδιαφέρον τους για τα κοιτάσματα του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου. Όποιος έχει ενημερωθεί σχετικά με τις συμφωνίες ανάμεσα στην Τουρκία και σε χώρες του ΝΑΤΟ, όπως και με τα σχέδια των ΗΠΑ για τη χώρα μας, δηλαδή τη μετατροπή της περιοχής σε ενεργειακό κόμβο-και κατ’ επέκταση, στόχο άλλων ιμπεριαλιστών- καταλαβαίνει την ανυπομονησία του «ειρηνοποιού» Τραμπ για διευθετήσεις στα ελληνοτουρκικά, με ενορχηστρωτές την Γκιλφόιλ και τον ομόλογο της Μπάρακ. Εξ’ άλλου, στον παγκόσμιο ιμπεριαλισμό, οι νόμοι της αγοράς καθορίζουν τα κυριαρχικά δικαιώματα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας και την Κύπρο που υφίσταται την τουρκική εισβολή και κατοχή. Την ίδια στιγμή, ακούμε για την ευρωπαϊκή άμυνα και την νατοϊκή οδηγία για αύξηση των αμυντικών δαπανών στο 5%.
Όταν, ο προϋπολογισμός πριμοδοτεί την πολεμική οικονομία, πώς θα περισσέψουν χρήματα για την ικανοποίηση των αιτημάτων των αγροτών, οι οποίοι για περισσότερο από έναν μήνα αγωνίζονται στα μπλόκα τους, για την ύπαρξη τους. Είναι τέτοια η οικονομική και ενεργειακή κρίση, που η Ευρωπαϊκή Ένωση μέσω της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής, θέλει η Γη να μοιραστεί σε μερικούς κολοσσούς, όχι σαν αυτόν της Ρόδου, αλλά σαν αυτούς που προσβλέπουν σε γεωτρήσεις στη Μεσόγειο. Αναρωτιέμαι, άραγε, ποιος άνθρωπος θα πολεμήσει, γι’ αυτά τα συμφέροντα` οι εργαζόμενοι που πλέον δουλεύουν επί δεκατρείς ώρες και δεν έχουν χρόνο για ανάπαυση; Μολαταύτα, για τις επιχειρήσεις, η ξεκούραση λογίζεται ως κόστος και παρουσιάζεται ως τεμπελιά, γι’ αυτό και έχει ξεχαστεί ο Μορφέας, επειδή ο εργαζόμενος έχει χάσει τον ύπνο του και εργάζεται αδιάκοπα για την αστική τάξη που μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ καμώνεται ότι διασφαλίζει την «ειρήνη».
Ο Μπ. Μπρέχτ προειδοποιούσε ότι: «Όταν αυτοί που βρίσκονται ψηλά μιλάνε για ειρήνη, ο απλός λαός ξέρει πως έρχεται ο πόλεμος». Και επιβεβαιώνεται σήμερα, που παρά τη ρητορική περί ειρήνης, το νέο δόγμα είναι ο «γνωστικός πόλεμος», ώστε να καθιερωθούν ως συνηθισμένες οι ειδήσεις περί βαρβαρότητας και ως λογική η επιλογή καλών και κακών ιμπεριαλιστών, με την αξιοποίηση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, της τεχνητής νοημοσύνης, των ηλεκτρονικών και επιτραπέζιων παιχνιδιών!
Όταν ο ύπνος έχει χαθεί και η ενημέρωση είναι λειψή μέσω της πρόσβασης σε διάχυτες και ελεγχόμενες πληροφορίες, «αυτοί που βρίσκονται ψηλά» αποβλέπουν σε μάζες ολόκληρες να αντιμετωπίζουν τον πόλεμο που προετοιμάζουν ωσάν να έπαιζαν μια παρτίδα του Ρισκ` να επικρατεί, δηλαδή, γύρω το άδικο και αυτές να «κοιμούνται» τον ύπνο του «δικαίου». Αν, όμως, θεωρούν ότι οι λαοί του κόσμου θα επιτρέψουν την εδραίωση αυτής της δυσοίωνης πραγματικότητας, τότε είναι βαθιά νυχτωμένοι…
