Υπό την απειλή καταγγελιών
η διεξαγωγή των πανηγυριών
στην περιοχή της Δράμας
Στον «Π.Τ.» μίλησε ο κ. Γιάννης Παπαδόπουλος, πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Αρκαδικού «Άγιος Ευγένιος ο Τραπεζούντιος»
«Με διάθεση συνεννόησης, και πάντα σε νόμιμα πλαίσια, μπορούν να γίνουν τα πανηγύρια μας»
Του Θρασύβουλου Πεγγαρά
Μία δύσκολη κατάσταση καλούνται να διαχειριστούν οι άνθρωποι πολιτιστικών και άλλων συλλογών και φέτος, και αφορά στον τρόπο διοργάνωσης των πολλών, όμορφων, παραδοσιακών πανηγυριών. Στην εξίσωση ήρθε να προστεθεί εσχάτως και η αυστηρότερη τήρηση, της ήδη καιρό υπάρχουσας όμως νομοθεσίας, που αφορά στην τήρηση των ορίων της έντασης της μουσικής, αλλά και στην τήρηση των υγειονομικών προαπαιτούμενων για την παρασκευή και πώληση φαγητού.
Η χρησιμότητα, αν όχι αναγκαιότητα, ύπαρξης των πανηγυριών θα πρέπει να θεωρείται αυτονόητη. Δίνουν ζωή κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, σε κοινωνίες μάλιστα πληττόμενες από την προελαύνουσα ερημοποίηση που απειλεί τα χωριά μας. Παρέχουν μία οικονομική τόνωση στην τοπική οικονομία, και αποτελούν σημείο αναφοράς και προκαθορισμένο ετήσιο ραντεβού για πολλούς ανθρώπους, ντόπιους, αλλά και άλλους, που ζουν μακριά από την πατρώα γη, εντός ή και εκτός Ελλάδος.
Και οι ίδιοι οι Πολιτιστικοί Σύλλογοι όμως επιτελούν σπουδαιότατο κοινωνικό έργο. Αποτελούν εκκολαπτήρια νέων ανθρώπων, των λαμπαδηδρόμων που θα μεταφέρουν τη δάδα του τοπικού πολιτισμού στην επόμενες γενιές των ανθρώπων. Παρέχουν μία διέξοδο, σε ανθρώπους κάθε ηλικίας-φύλλου-κοινωνικής τάξης, για να διοχετεύουν την δημιουργικότητά τους και να εκδηλώνουν την αγάπη τους για τον τόπο τους, και δίνουν απαραίτητο χώρο και κατάλληλες συνθήκες, για να ανθεί η παράδοση, ο πολιτισμός, η ιστορία μας. Συντελούν στον βαθμό που τους αναλογεί, και ίσως και περισσότερο, στο να μένει ένα ακόμα φως αναμμένο σε ένα παράθυρο ενός απομονωμένου χωριού.
Η κοινή γνώμη δείχνει αρκετά διχασμένη σχετικά με τον τρόπο διεξαγωγής των αγαπημένων μας πανηγυριών. Οι μεν υπέρμαχοι από την μία πλευρά υποστηρίζουν ότι τα πανηγύρια αποτελούν πυλώνα του πολιτισμού και της παράδοσης, οι δε διαφωνούντες ισχυρίζονται ότι πολιτισμός είναι το να σέβεσαι τον συνάνθρωπο σου, και αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να υπάρχουν και κάποια όρια και περιορισμοί, σχετικά με την διατάραξη της κοινής ησυχίας κυρίως.
Γ. Παπαδόπουλος: «Με διάθεση συνεννόησης, και πάντα σε νόμιμα πλαίσια, μπορούν να γίνουν τα πανηγύρια μας»
Ο «Π.Τ.», αναζητώντας την χρυσή τομή, και ένα πεδίο σύγκλισης μεταξύ των δυο απόψεων, συνομίλησε με τον κ. Γιάννη Παπαδόπουλο, πρόεδρο του Πολιτιστικού Συλλόγου Αρκαδικού «Άγιος Ευγένιος ο Τραπεζούντιος», ο οποίος μας καταθέτει τη δική του εμπειρία και οπτική: «Σε όλη την κοινωνία, για πολλά θέματα, υπάρχουν γνώμες που διίστανται. Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι σκέφτονται έτσι, και άνθρωποι οι οποίοι σκέφτονται αλλιώς. Και εμένα με ενοχλούν ίσως κάποια πράγματα, που δεν ενοχλούν κάποιους άλλους. Στην περίπτωση των πανηγυριών όμως, κάποιοι έχουν τη δυνατότητα να πάρουν την αστυνομία τηλέφωνο και να σταματήσουν ένα πανηγύρι. Στις δικές μας εκδηλώσεις δεν είχαμε κάποια καταγγελία, σε κάποιες άλλες τριγύρω μας όμως, έχουν γίνει. Φυσικά, σε ότι αφορά εμάς, αν υπάρξουν άνθρωποι ενοχλημένοι, σε κάποια προχωρημένη ώρα, είναι λογικό εκείνη την ώρα να το σταματήσουμε. Μην υπερβάλλουμε κιόλας. Γενικά πάντως, ως προεδρείο του Αρκαδικού προσπαθούμε να είμαστε πολύ προσεκτικοί».
Όσον αφορά στην παρασκευή και διάθεση φαγητού στους χώρους των πανηγυριών, ο κ. Παπαδόπουλος μας διευκρινίζει: «Στη Δράμα μπορούμε να ψήνουμε και σουβλάκια στα πανηγύρια μας. Με ειδικές άδειες από τον Δήμο και το υγειονομικό. Τώρα, στην γειτονική μας Καβάλα έχω μάθει ότι δεν τους το επιτρέπουν. Θεωρώ πάντως, ότι με όλες τις προβλεπόμενες προϋποθέσεις, είτε είναι στο υγειονομικό κομμάτι, είτε είναι στο θέμα των αδειοδοτήσεων, μπορεί να έχει και φαγητό ένας Σύλλογος στο πανηγύρι του».
Κακά τα ψέματα, η «Ιδανική Πολιτεία» είναι κάτι ουτοπικό, και δύσκολα εφαρμόσιμο στις πολύπλοκες κοινωνίες των ανθρώπων, ίσως μας είχε υπερεκτιμήσει ο Πλάτωνας. Μία εύρυθμη κοινωνία όμως, μια κοινωνία στην όποια θα σέβεται ο καθείς τον καθένα, είναι κάτι που, με αμοιβαίες υποχωρήσεις, λίγη καλή διάθεση, και εξάλειψη παντός είδους μισαλλοδοξιας, μπορεί να γίνει εφικτό. Σε κάθε περίπτωση πάντως, θα πρέπει να βάλουμε τα δυνατά μας για να βρούμε έναν τρόπο για να συνυπάρξουμε τουλάχιστον. Έστω και όχι ιδανικά.
