Home > Εκδηλώσεις > Παρουσιάστηκε η νέα ποιητική συλλογή του Δραμινού Πάνου Ιωαννίδη «Λοκομοτίβα» «Τα ποιήματα είναι τα διαβατήριά μου»

Παρουσιάστηκε η νέα ποιητική συλλογή του Δραμινού Πάνου Ιωαννίδη «Λοκομοτίβα» «Τα ποιήματα είναι τα διαβατήριά μου»

Παρουσιάστηκε η νέα ποιητική συλλογή

του Δραμινού Πάνου Ιωαννίδη «Λοκομοτίβα»

«Τα ποιήματα είναι τα διαβατήριά μου»

 

 

ΤΟ ΒΡΑΔΥ της περασμένης Παρασκευής, έγινε η πρώτη παρουσίαση της νέας ποιητικής συλλογής του Δραμινού συγγραφέα και ποιητή, Πάνου Ιωαννίδη. Τίτλος της νέας ποιητικής έκδοσης του Πάνου: «Λοκομοτίβα». (Από τις εκδόσεις «Το Δόντι»).

Πρόκειται για τη δεύτερη κατά σειρά ποιητική συλλογή, ενώ η πρώτη του με τίτλο: «Ποιήματα της Στιγμής και άλλες Ουτοπικές Ιστορίες», είχε κυκλοφορήσει μόνο σε ηλεκτρονική έκδοση. Το 2016, εκδόθηκε το πρώτο του αστυνομικό μυθιστόρημα με τίτλο «Τα Μωρά της Αθηνάς» από τις εκδόσεις ΠΗΓΗ. Το διήγημά του «Η Γυναίκα από τη Ζυρίχη», διακρίθηκε στον πρώτο διαγωνισμό της Ελληνικής Λέσχης Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας το 2013.

Panos paroysiasi

Από την παρουσίαση του βιβλίου. Ο Πάνος Ιωαννίδης και η Βιολέττα Στυλιανίδου

Η εκδήλωση παρουσίασης της «Λοκομοτίβας» πραγματοποιήθηκε σε γνωστό καφέ της πόλης μας, και διοργανώθηκε από το Σύλλογο Φίλων Γραμμάτων και Τεχνών, ενώ την παρουσίαση έκανε η φιλόλογο Βιολέττα Στυλιανίδου.

Ο ίδιος λέει για τη νέα του ποιητική συλλογή:

[Όταν γράφεις ένα ποίημα, είναι σα να προσπαθείς να φυτέψεις λουλούδια στους μυστικούς κήπους του άπειρου. Χρειάζεται να θέλεις και να μπορείς να νοιώσεις την στιγμή, να καταφέρεις να βαδίσεις πάνω στο κενό του χρόνου και να αφήσεις το μικρό σου στίγμα στο μονοπάτι του. Γιατί είναι αυτή η τρομερή παροντική σχέση του χρόνου με τον χώρο που κάνει το ποίημα να μιλήσει και σε άλλα πνεύματα ή καρδιές.

Η ποίηση είναι το διαβατήριο μου. Με βοηθά να διαπερνώ την απόσταση ανάμεσα σε αυτά που θέλω να κάνω και σε αυτά που μου συμβαίνουν, σε αυτά που ζούμε και αυτά που χάνουμε. Με βοηθά να βρίσκω τον δρόμο που βγάζει από τη μοναξιά μου στη δημιουργία, από τη γκρίζα καθημερινότητα στην ουτοπία. Η ποίηση με δυσκολεύει καθώς μου υπενθυμίζει με διακριτό τρόπο, ότι τα στοιχεία της ταυτότητας μου δεν είναι στατικά, αλλά ρευστά· αλλάζουν, όσο ζω και μεγαλώνω σε έναν κόσμο που γυρνά σαν μεθυσμένη σβούρα. Ίσως γιατί μου δείχνει τον δρόμο που διαπερνά τα σύνορα ανάμεσα στον εαυτό μου και στους άλλους ανθρώπους. Έτσι γινόμαστε ένα και βρισκόμαστε κάπου στη μέση του δρόμου.

Αυτή η σχέση με το παρόν είναι που κάνει ίσως την ποίηση τόσο ξεχωριστή.

Γιατί όταν έρχεται η ώρα να φυτέψεις πάνω στο χαρτί το λουλούδι που λέγεται ποίημα, είναι σα να σε τραβάει μια αόρατη κλωστή από τα σπλάχνα. Μια αόρατη δύναμη που έχει για μελάνι τα εσώψυχα σου, τα κενά σου και τα θέλω σου.  Όμως έχει για μελάνι επίσης τα κενά, τα εσώψυχα και τα θέλω των άλλων.

Και αυτό είναι μάλλον το πιο ενδιαφέρον στοιχείο ότι δηλαδή αυτή η αόρατη δύναμη είναι αμφίδρομη. Πηγαίνει από εσένα τον ποιητή προς τον κόσμο και συνάμα, έρχεται από τον κόσμο προς εσένα, δεν είναι δηλαδή κάτι εντελώς δικό σου. Απλώς τυγχάνει για λόγους που δεν θέλεις ή και δεν μπορείς να καταλάβεις να έχει διαλέξει το ορμέμφυτο σου ως δίοδο αποστολής των συμβόλων και μηνυμάτων εκείνων που σε φέρνουν κοντά με τους άλλους ανθρώπους.

Όλα αυτά συνιστούν μάλλον το υπέδαφος της συγγραφικής διαδικασίας. Από και πέρα αναπτύσσεται μια δυναμική σχέση ανάμεσα στο υλικό σου και σε σένα, σε όλα αυτά, τα μικρά και τα μεγάλα τα οποία οικοδομούν το πεδίο της έμπνευσης σου. Κάπου εκεί καταλαβαίνεις, ότι πριν από όλα είσαι καλλιτέχνης, και πως η διάκριση συγγραφέα- ποιητή δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία. Μεγαλύτερη βαρύτητα έχουν τα σύμβολα που θα διαλέξεις, ή που θα σε διαλέξουν αυτά για να διατυπωθούν όλα αυτά που μένουν από τη ζωή που χάνεται. (…)

Η θεματολογία μου επιχειρεί να είναι επίκαιρη και ανεπίκαιρη ταυτόχρονα. Ανακτά με αυτή τη διαλεκτική επιλογή το ρήγμα που υπάρχει ανάμεσα στο προσωπικό και στο πολιτικό στοιχείο, ανάμεσα στη μοναξιά του ποιητή και στην καθολικότητα της ανθρώπινης κατάστασης. Είναι ο μοναδικός τρόπος κατά τον οποίο ο ποιητής έχει τη δυνατότητα να βλέπει μέσα από τα μάτια των άλλων.

λλωστε αν διαφοροποιεί κάτι την Ποίηση από τις υπόλοιπες μορφές του έντεχνου γραπτού λόγου, αυτό είναι το ανολοκλήρωτο της υπόστασης της. Μπορεί εμείς οι ποιητές να λέμε ότι τελεία, το ποίημα τελειώνει εδώ, αλλά κατά βάθος γνωρίζουμε ότι κάθε ποίημα έχει ανοικτούς λογαριασμούς με το άπειρο.]

WP Facebook Auto Publish Powered By : XYZScripts.com